Saturday, 25 August 2018

Freedom from Boredom through E-Learning

Boys at G U Hostel Parading on Independence Day
Not one or two but two hundred boys study while staying in our G U Shah hostel at Naroda. Who likes to put their head in the book and study all day? Moreover, all our children ace in mischief. Sitting for an hour seems like punishment to them. 

Sparsh Trust and Maharshibhai Dave made an arrangement of E-Learning to make such kids study without getting bored. Thank you Maharshibhai and Sparsh Trust. 

Children celebrated 15th August- Independence Day cheerfully. They did parade in the Hostel. They won the prize of Rs. 1500/- in Pyramid competition at the school they are studying. 

Students paraded in G U Shah Hostel
You can see everything in the photos that is written here.                                                   
ગુજરાતીમાં અનુવાદ

E-Learning at G U Hostel run by VSSM
દીકરાઓ એય પાછા એક બે નહીં પણ બસો અમારી જી.યુ.શાહ હોસ્ટેલ નરોડામાં રહીને ભણે. ચોપડાંમાં આખો દિવસ માથુ રાખીને ભણ્યા કરવું કોને ગમે? પાછા અમારા આ બધા બાળકો શેતાનીમાં પાવરધા. એકાદ કલાક બેસાડી રાખવા એય સજા જેવું લાગે.

આવા આ બાળકો જરાય કંટાળો લાવ્યા વગર મોજથી ભણી શકે તે માટે ઈલર્નીગંની વ્યવસ્થા મહર્ષીભાઈ સ્પર્શ ટ્રસ્ટે કરી. આભાર મહર્ષીભાઈ અને સ્પર્શ ટ્રસ્ટ.

Mittal Patel attended the E-Learning screening and Independence Day 
15 ઓગષ્ટની ઊજવણી બાળકોએ ઉત્સાહભેર કરી. આખી હોસ્ટેમાં એમણે પરેડ કરી. પાછુ જે નિશાળમાં એ લોકો ભણે ત્યાં પિરામીડ સ્પર્ધામાં અવલ્લ આવ્યાને રૃા.1500નું ઈનામ લઈ આવ્યા.

ફોટોમાં લખ્યુ એ બધુએ જોઈ શકાય છે.


Thursday, 16 August 2018

Love of the Little Girls of Unnati Hostel

Mittal Patel with the litle ones of Unnati Hostel
Our little girls….

Actually their time for coming to my office is 6.00 pm i.e. after their school time is over.  But today they showed up in the morning itself.

In the beginning, before the talk starts, they feel very shy but once they start talking, they make such questions that you will not stop laughing.  They have the habits like putting their fingers in the mouth, put their lower lip in the mouth etc. Priti, Anokhi, Anandi and Rami such fantastic names, I tell them that lip has to be cut because you are putting it in your mouth, then they start laughing loudly.

When asked “what will you become when you grow old?” One of them replied ‘police’. Then all would say police.

‘Why Police?’

They say, ‘if we go in the settlement wearing uniform, it will look impressive, that is why.’

Immediately Neha said, ‘I want to become an engineer.’

‘Ok. What does engineer do, you know?’

‘No, that I don’t know.’

‘Then how you thought of becoming an engineer?’

She was silent, the others started saying, “I like Gulabjamun, Rasgula, Mango juice….

‘Didi, what do you like?’

There, Neha said, “Didi, I don’t want to become an engineer, I will also become Police.”

‘Why did you change the idea?’

‘Just like that. Keep it police.. .’

Hearing the talk of Neha everybody laughed. Priti, whose front teeth had fallen also laughed very much.  All stopped laughing but Neha continued to laugh.

‘Priti, laughs adorably, so, the mouse thought that this girl has very nice teeth. Mouse took the teeth thinking they also can laugh nicely by having teeth like Priti. So, when Priti was asleep, mouse took the teeth.’

All looked at Priti and said,

‘Is it true, Priti?’

Priti said, “No no, I was very mischievous. So, once my mother was cleaning utensils and she warned me stop doing mischief, but I did not stop. So, she threw a saucepan at me and my front teeth broke.’

O my God… Now I understood why Priti is not getting front teeth since last two years. We take a lot of care of children, but this again drew our attention while talking with little girls.

We will provide dental treatment to Priti. ‘Would you like getting new teeth?’ when we asked, Priti covered her front portion of mouth with her hand and said yes.

And we all said, ‘but we like very much this Priti without teeth because even when she gets angry still she can’t bite us.’

All started laughing a lot.

We have to be like kids to understand the changing dreams and all other things…

It is true that those little children teach us patience…

They hide beneath my table and start murmuring…

Once while talking on phone, I spoke that I have got headache. As soon as I finished the conversation, all girls started saying, “I will rub your head, I will rub your head!”. Just imagine what would happen if all the mischievous girls seen in the photo start rubbing my head?

A lot of love for those sweet girls…………

ગુજરાતી અનુવાદ
અમારી ટબુડીઓ...

આમ તો મારી ઓફીસમાં એમના આવવાનો સમય નિશાળ છુટ્યા પછી સાંજના છ નો. પણ આજે તો સવારના પહોરમાં દર્શન દીધા.

વાતની શરૃઆત કરતાં પહેલાં શરમ તો આખા ગામની આવે પણ એક વખત જીભ છુટી થઈ જાય પછી તો એવા જાત જાતના પ્રશ્નો પુછે કે હસવું આવી જાય. મોંઢામાં હાથ રાખવો, નીચલો હોઢ મોઢામાં દબાવીને રાખવો વગેરે જેવી આદતો તો ખરી જ. પ્રિતી,અનોખી આનંદી, રામી કેવા સરસ નામ હું કહુ કે આ હોઠ મોંઢામાં દબાવો છો તે કાપી જ નાખવો છે તો જોરથી હસે.. 

'મોટા થઈને શું બનવું છે' એવું પુછ્યું તો એકે કહ્યું પોલીસ ને પછી બધાએ કહ્યું પોલીસ. 

'કેમ પોલીસ?'

તો કહે, 'ડ્રેસ પહેરીને વસાહતમાં જઈએ તો અસલ લાગે ને એટલે'

ત્યાં તો નેહાએ કહ્યું, 'મારે તો એન્જીનીયર બનવું છે.'

'અચ્છા એન્જીનીયર શું કરે ખબર છે?'

'ના એ નથી ખબર.'

'તો એન્જીનીયર બનવાનો વિચાર ક્યાથી આવ્યો?'

એ ચૂપ થઈ ગઈ ત્યાં બીજી બધી પાછી બોલવા માંડી મને ગુલાબજાંબુ, રસગુલ્લા, કેરીનો રસ બહુ ભાવે.. દીદી તમને શું ભાવે?

ત્યાં નેહા વચમાં બોલી, 'દીદી હવે એન્જીનીયર નથી બનવું હું પણ પોલીસ જ બનીશ.'

'કેમ બદલી નાખ્યું?'

'એમ જ હવે પોલીસ રાખો...'

નેહાની વાત સાંભળી ઊભેલા બધા હસ્યા.. પ્રિતિના આગળના દાંત પડી ગયેલા એ પણ બહુ હસી બધાનું હસવું બંધ થયું છતાં તે હસ્યા કરે. 

'આ પ્રિતિ બહુ સરસ હસે છે તે ઉંદરોને થયું કે, આ છોકરીના દાંત બહુ સરસ છે ને એટલે જ એ આવું સરસ હસે છે 

આપણે એના દાંત લઈ લઈએ તો આપણેય એના જેવા હસમુખા થઈ જઈશું. એટલે પ્રિતિ સુતી હતી તે વખતે ઉંદર એના દાંત લઈ ગયા.'

બધાએ એકદમ પ્રિતિ સામે જોયું અને કહ્યું

'હે પ્રિતિ?'

પ્રિતિ એ કહ્યું, 'ના ના, હું બહુ મસ્તી કરતી'તી. મારી મા વાસણ ઘસતી'તી એણે મસ્તી ના કરવા કહ્યું પણ હું ના માની તે એણે કંટાળીને છુટી તપેલી મારી તે આગળના દાંત પડી ગયા.'

બાપ રે... હવે સમજાયું કે પ્રિતિને બે વર્ષથી આગળના દાંત કેમ નથી આવતા. આમ તો અમે બાળકોનું ઘણું ધ્યાન રાખીએ પણ આ ચુકાયેલું ધ્યાન ટાબરિયા સાથે વાતો કરતા પાછુ આવ્યું.


પ્રિતિની દાંતની ટ્રીટમેન્ટ કરીશું.. નવા દાંત આવે તો ગમે એવું પુછ્યું તો પ્રિતિએ એજ રીતે મોંઢું હાથથી સંતાડીને હા પાડી... 

ને અમે સૌએ કહ્યું, પણ અમને તો આવી દાંત વગરની પ્રિતિ બહુ ગમે કોઈક વાર ગુસ્સો આવી જાય તો બચકુ તો ના ભરી શકે ને એટલે.

ને બધા ખડખડાટ હસ્યા..

બદલાતાં સપનાં ને અન્ય સઘળું સમજવા માટે તેમના જેવડા બનવું પડે... 

આ ટબુડિયા ધીરજ શીખવાડે છે એ નક્કી.. 

મારા ટેબલ નીચે ઘુસવાનું ને ગુસપુસ કરવાનું.. 

એક વાર ફોન પર વાત કરતા કરતા માથુ દુખ્યુ એવું બોલાઈ ગયું ને પછી તો આવી જ બન્યું. હું માથુ દબાવુ હું દબાવું..વિચારો એક સાથે ફોટોમાં દેખાય છે એટલી માતાજીઓ માથુ દબાવે તો શું થાય?


પણ એમનો આ મીઠો પ્રેમ ... ને આ મીઠુડીઓને લખલૂટ વહાલ...

Wednesday, 18 July 2018

Vaccination programme held for nomadic girls at our Unnati hostel...

VSSM team consoling the girls after taking the
vaccination
In those days when studying in primary school of Village, on getting the news that a team is to arrive for Vaccination, we used to get panicked.  School gate used to close, had to find out ways how to escape and reach home. We could finally find out a way from where we used to cross the boundary wall and escape. This condition arise mainly for the reason that we were afraid of injection. Somehow, the teachers would not allow us to escape and see to it that vaccination is given, which would result in non-stop tears flowing from our eyes.
Vaccination program in progress
VSSM team consoling the girls after taking the
vaccination
After years of such incident, today this event came back before our eyes. Girls of our hostel were to be administered Rubella Vaccination.  The news of injection to be given was spread among the girls.  There was no way for escape right here.  This hostel itself was the home for those girls. At last we could convince them to undergo Vaccination. Where the doctors were sitting, outside that cabin our daughters studying in College i.e. Saraswati, Surekha, Sonal,Jaya and Payal had made to stand in queue all the girls who were to be administered Vaccination.  All were afraid like anything. But there was no way to escape. At times our Dimpleben made certain girls to sit on her laps, sometime Kalgiben could give courage to them and at some occasions even the Doctors made all to laugh.  Slowly slowly with a little crying 73 girls were given Vaccination. Now there was turn of elder college going girls who convinced the little girls for Vaccination by saying that “nothing happen it is like small ant bite”, after getting vaccination they started crying like there was a time for departure to their in-laws.  Entire atmosphere was converted into crying field. They did not stop crying even after a lot of efforts.  At last when they were told your crying photo would be uploaded on face book with the remarks “see our daughters like tigress managing our hostel are crying after getting Vaccination”.  Listening to this while crying they laughed a little but still continued to cry. Personally I myself, even today am afraid of injection.  At the time of Kiyara when I was given injections, it was a very horrible experience. My grandmother lived for 110 years, got ill in her last days, doctor said injection is to be given, she cried like a small child.  I will not take injection, said to my mother and like a small child she caught hold saree of my mother.  Fear of injection is like that.  But all the girls were knowing why the Rubella Vaccination is to be given, even cried a lot but took the vaccination.  

Thanks for Health Care Foundation and Lion International and specially Doctor Kalgiben who made the girls to cry but made them sweet by giving them Chocolates. 

ગામની પ્રાથમિકશાળામાં ભણતા તે વખતે રસી આપવાવાળા આવવાના છે તેવી ખબર પડે કે મોતિયા મરી જતા. નિશાળાના દરવાજા તો બંધ થઈ જાય એટલે ઘરે ક્યાંથી ભાગવું એના પેતરા શરૃ કરીએ. ઘણું કરીને એકાદ જગ્યા તો શોધી જ લીધેલી જ્યાંથી દિવાલ કુદીને ભાગી જતા. મૂળ ઈન્જેક્શનની બીક લાગતી એટલે આ વાંદરવેળા થઈ જતા. છતાંય શિક્ષકો ગમે ત્યાંથી પકડી લાવતા ને નર્સ સોય મારી જ દેતા ને એ પછી આંખોમાંથી ગંગા જમના વહેવા માંડતી.
Girls waiting to get the vaccine

આ વાતને વર્ષો વિત્યા પછી આજે એ પ્રસંગ પાછો આંખો સામે આવ્યો. અમારી હોસ્ટેલની દીકરીઓને રુબેલાની રસી આપવાની હતી. ‘ઈન્જીસન આલવાના હ’ એવી ચણભણ તો ચાલુ થઈ ગઈ હતી. ભાગવાનો તો અહીંયા વિકલ્પ નહોતો. આ દીકરીઓનું ઘર જ એમની હોસ્ટેલ હતી. આખરે સમજાવી પટાવીને રસી માટે તૈયાર કરી. 
Doctor giving vaccine 
જે કેબીનમાં ડોક્ટર બેઠા હતા તેની બહાર કોલેજમાં ભણતી અમારી દીકરી સરસ્વતી, સુરેખા, સોનલ, જયા, પાયલે બધી દીકરીઓની લાઈન કરાવી. બધાના મન પર સખત ગભરાટ. પણ છટકવાનું ક્યાં હતું. ક્યાંક તો અમારા ડીમ્પલબેન ખોળામાં લઈને દીકરીઓને બેઠા ક્યાંક કલગીબહેને હીંમત આપી તો ક્યાંક ડોક્ટરે જ ખડખડાટ હસાવ્યા. ધીમે ધીમે થોડુ રડતા રડતાય 73 દીકરીઓને રસી અપાઈ ગઈ. હવે અમારી મોટી દીકરીઓનો કે જેઓ કોલેજમાં ભણે છે. અત્યાર સુધી નાની દીકરીઓને ઉપાડીને લાવતી, ‘કશું ના થાય, કીડી ચટકો ભરે એવું જ લાગ’ એમ કહેતી દીકરીઓનો વારો આવ્યો ને રસી અપાયા પછી પોક મુકીને એ રડી જાણે સાસરે જતી હોય... આખુ વાતાવરણ રડારડવાળુ થઈ ગયું. પાછી ઘણી સમજાવી પણ ચુપ ના થાય. આખરે કહ્યું તારો રડતો ફોટો ફેસબુક પર મુકવો છે. ને લખવું છે જુઓ અમારી વાઘ જેવી દીકરીઓ આખી હોસ્ટેલ સંભાળે તે આમ સાવ નાનાકડા ઈન્જેકશનથી ડરી ગઈ.. આ સાંભળીને રડતા રડતાય થોડુ હસી પણ રડવાનું ચાલુ જ રહ્યું.
વ્યક્તિગત રીતે હુંય મારી દીકરીઓની જેમ ઈન્જેક્શનથી આજેય એટલી જ ડરુ... મારી કિઆરા વખતે ઈન્જેક્શન લેવા પડતા તે એ વખતે મરવા બરાબર લાગતું. મારા બા લખુ બા 110 વર્ષ જીવેલા જીવનના અંત પહેલાં બીમાર પડ્યા ને ડોક્ટરે ઈન્જેક્શન આપવા કહ્યું તો કેવા નાના છોકરાંની જેમ રડ્યા હતા. મને અંજીસન નહીં લેવું છોડી એવું મારી મમ્મીને એમણે કહેલું ને નાના બાળકની જેમ મમ્મીનો સાડીનો છેડો પકડી લીધેલો.
ઈન્જેકશનનો ભય જ એવો છે... પણ રુબેલાની રસી વખતે રડેલી બધીએ દીકરીઓને રુબેલાની રસી શા માટે લેવાની તેની ખબર જ હતી ને એટલે જ રડતા રડતાય રસી લીધી. 
આભાર હેલ્થકેર ફાઉન્ડેશન અને લાયનઈન્ટરનેશનલનો અને ખાસ કલગીબહેન ડોક્ટરસાહેબને જેમણે પ્રેમથી દીકરીઓને ઈન્જેકશનથી થોડી રડાવી પછી ચોકલેટ આપીને મીઠીયે કરી..

Monday, 28 May 2018

Manisha Devipujak of VSSM comes out with flying colours in HSC Science Stream Exam...

Mittal Patel with Manisha Devipujak

How proud you will be when your child performs up to the mark? I am feeling the same pride looking at the result of Manisha’s 12th Science. Manisha’s father Bhagabhai Devipoojak is suffereing from ulcer. Manisha would see his plight but they could not meet both ends due to medical expenses.     

NEET exam results are yet to declared. Then we will be able to see what happens. But as per the present situation, she can get the admission in Nursing.  
Manisha Devipujak's HSC result
See, how this daughter of uneducated mother passed with flying colours? Manisha, who has been staying in our hostel showed the wish to go to Medical stream and decide to serve in villages.  

All the expenses for the tuitions for science stream as well as NEET exam were provided with the help of near and dear ones.

Dimpleben was continuously after her studies and tuitions. Jayantibhai, Vandana, Bharat became her support in pickup and drop to the school and tuitions. Entire Hostel team was with her wherever there was a need. I am grateful to the hostel team. And we wish for Manisha’s bright future. 

Manisha had cried a lot when she came back from the office saying what if she doesn’t get good result. She spoke a lot about her concern of not being able to help her family. We made lot of efforts to make her smile and eventually she smiled. The photo with that light smile is kept here. Today, her family is also proud of her like we are.

The photograph of Manisha’s result of 12th standard is kept here. 

પોતાનું બાળક જ્યારે ખરા અર્થમાં તીર મારીને આવે ત્યારે કેવો ગર્વ થાય? બસ એવો ગર્વ અમારી મનીષાનું ધો.12 સાયન્સનું પરિણામ જોઈને થાય છે. મનિષાના પિતા ભગાભાઈ દેવીપૂજક અલ્સરની બિમારીથી પિડાય. મનિષા તેમની હાલત જુએ, દવાના ખર્ચને ધક્કા બેય ક્યાં પહોંચી વળાતા હતા.

એટલે જ મનિષાએ મનથી ડોક્ટર બનવાનું નક્કી કર્યુ. નીટની પરિક્ષાનું પરિણામ આવવાનું બાકી છે. એ આવી જાય પછી ખબર પડે કે શું થાય. બાકી હાલની સ્થિતિમાં નર્સીગમાં એને એડમીશન મળી જશે.
મનિષાની મા શાકભાજી વેચે ને પરિવારનું ગુજરાન ચલાવે. અભણ માની આ દીકરી કેટલા સારા માર્કસ સાથે ઊતીર્ણ થઈ. છેલ્લા કેટલાક વર્ષોથી અમારી હોસ્ટેલમાં રહીને ભણતી મનીષ।એ મેડીકલના ફીલ્ડમાં જવાનુ નક્કી કર્યું ને મોટા થઈને ગામડાંમાં જ સેવા આપવાની ઈચ્છા દાખવી.

12 સાયન્સના ટ્યુશન નીટની પરિક્ષાનો મસમોટો ખર્ચ બધુએ મદદ કરનાર સૌ સ્વજનો થકી પાર પડ્યું. આપ સૌનો આભાર.

ડીમ્પલબેન સતત એના ભણતર ટ્યુશન માટે લાગ્યા તો જયંતીભાઈ, વંદના, ભરત ટ્યુશનથી લઈને સ્કુલમાંય એને લેવા મુકવા એ સિવાય જ્યાં પણ જરૃર પડી મનિષાની પડખે રહ્યા અમારી હોસ્ટેલની આ ટીમનો પણ આભાર સાથે મનિષાના ઉજ્જવળ ભવિષ્ય માટેની શુભકામના...

દિવાળી પછી ઘરેથી સીધી ઓફીસ પર મનિષા આવેલી ને પકડીને ખુબ રડેલી, દીદી હું સારુ રીઝલ્ટ નહીં લાવું તો.. હું મારા પરિવારને મદદ નહીં કરી શકુ તો વગેરે કાંઈ કેટલુંએ એ બોલેલી એને હસાવવા કેટલું કર્યું ત્યારે માંડ થોડું હસેલી એ તસવીર અમે કેમેરામાં કેદ કરી જે અહીંયા મુકી છે. પણ આજે અમારી જેમ જ એના પરિવારને પણ એના ઉપર ગર્વ થાય છે.

સાથે ૧૨ સાયન્સમાં એણે મેળવેલું પરિણામ ફોટોમાં જોઈ શકાય છે

Monday, 1 January 2018

Blessed to be nurturing such beautiful children…

Priti with Mittal Patel at the VSSM girls Hostel, Ahmedabad
“The Didis are complaining about you that Priti takes things from everyone’s bags and cupboards, is that true?”
She nodded in affirmation.
“What do you take?”
She chose to remain quiet.
“Money?” I asked.
“No.”
“Hairbands?
‘No.”
“Clothes?”
“No.”
“Notebooks?”
“No.”
“Pencil?”
“No.”
I continued asked about stuff that could be lifted and Priti continued to deny.
“So, can you tell me what do you lift?”
“Sharpener.”
“Oh ok, and?”
“Eraser.”
“Ah, is it.”
“Foot ruler.”
“What else?”
“That’s it!!”
“Why only this much?”
“That is because, I am fond of them!”
I was enjoying this conversation. It made me nostalgic, of times when Kiara was a junior KG student and came back with lots of such stuff in her pencil box. And she too would tell me the same thing.
“It is not appropriate to lift things without asking,” I told Priti.
She just refused without opening her mouth, “It is called robbery, a sin!”
“Oh, who told you that? And why did you do it even when you knew it is wrong?”
“Because I like them so much, Didi!”
It was hard not to fall for her innocence and humbleness.
“Next time you crave for sharpener, foot-rule and eraser come to me, I shall give them to you and promise me that you will never take anything without asking again.”
I stretched my hand towards Priti asking for her commitment.
“I will not take anything, I promise!” she voiced loudly and gave me a high-five.
“But what if you continue with your habit even after promising me not to!”
“Will accept whatever punishment God gives me,” she told me looking at the sky.
“God will put a big ball in your tummy, you won’t be unable to eat. So, think before you promise. Children like you are very dear to God so they aren’t punished. He forgives children but places a ball in their tummy.”
“I will never repeat this again!!”


I felt the need to share this experience with you all to give a glimpse of how children think and act and how we as adults misinterpret their behaviour. We are blessed to be taking care of such fantastic children. They never hesitate to confess their mistakes. They have learnt their lessons well at the hostel and chose to be righteous in their conduct. We are sure our training and guidance will help them become better humans and that is what we wish to achieve because, we need to think beyond the stereotypes.

Tuesday, 19 December 2017

VSSM will always remain grateful to its well-wishers to help ensure girls like Janki and Bhoomi realize their dreams...

Bhoomi and Janki's parents came to drop them for the
first time at our unnati hostel and takes a picture with
Mittal Patel
My daughter-in-law is pride and joy of my family…


Janki and Bhoomi's family members sharing their sentiments
with Mittal Patel
“My daughter-in-law is a very obedient and good natured human being. It is because of her  my daughters (grand-daughters) are studying. Both, my husband’s and my parents died when we were very young. We have endured lot of pain growing up. I have four daughters and one son. My son hasn’t done well in life. It is my daughter-in-law who works hard to support the family. Please educate my girls, my Janki and Bhoomi, very well. They are the ray of hope for my family. We trust you with them and give you freedom to raise them well and scold them if required. We shall never ever come complaining.”


Janki and Bhoomi’s grandmother Vechima had tears in her eyes when she shared her sentiments with us. Vechi Ma is extremely proud of her daughter-in-law Kamlaben. It felt good to hear a mother-in-law appreciate her daughter-in-law so much. Infact, Kamlaben is truly a wonderful lady. She stays and works as cooking help in Deesa. The money earned is spent on sustaining the family. She definitely wishes that her girls study well and grow up to shine their family’s name.

Janki and Bhoomi both aspire to become a doctor. They are moderate in studies but look forward to completing their education. “We do not have enough money to educate both  our daughters. However, VSSM’s Shardaben has been instrumental in bringing these girls to the hostel. “My in-laws wanted to see where our girls are studying that is why I have brought them here.  We are delighted to see them do well.” Kamlaben explained to us as a matter of fact. Naturally, a photo op with such fantastic family had to be mandatory!!

These girls are Rajgour and study with 70 other girls in a leading private school of Ahmedabad almong with 70 other girls. Our well wishing friends, with their continued support have been helping us ensure girls like Janki and Bhoomi realize their dream. We will always remain grateful for this support.

Hopefully, one day these girls will realize their dreams…….

‘મારી વઉ બહુ ડાહી હ. ઈને જ મારુ ઘર રાસ્યુ ન ઈના લીધે જ મારી સોડીઓ ભણહ્. અમે તો અણભણ. જોનકીના દાદા ન નોના મૂચીન ઈમની મા મરી જઈન પાસળ બાપાય જ્યાં. મારાય મા બાપ નોનપણમોં જ મરી જ્યાંતા. ખુબ દુઃખ વેઠ્યું. માર એક સોકરો ન ચાર સોડીઓ. બધાય ન પૈઈણાયા પણ સોકરો આગળ ના નેકળી હક્યો. મારી વઉ મેનત કરીન ઘરનું પુરુ કર. મારી આ બે સોડીઓ(પૌત્રી)ન તમે ખુબ ભણાવજો. અમાર ઘરનો આસરો આ સોકરોં જ હ્. હવ તમન હૂંપી જોનકી અન ભૂમી. તમારી વાત ના મોનઅ તો વઢજો. અમે કોઈ દાડો ફરિયાદ લઈન નઈ આઈએ.’

જાનકી અને ભૂમીના #દાદી વેચીમા આટલું કહેતા કહેતા રડી ગયા. વેચી માને એમની વહુ ને જાનકીની મમ્મી કમળાબહેન પર ખુબ ગર્વ. દીકરા કરતાંય વધુ વાત વહુની એમણે કરી. સાસુ વહુના આટલા વખાણ કરે એ ખુબ ગમ્યુ. જો કે કમળાબહેન વખાણ કરવા પડે એવા જ છે. ડીસામાં રહે ને રસોઈ બનાવાનું કામ કરે ને એમાંથી જે મળે તેમાંથી પોતાનો ગુજારો કરે. બે દીકરીઓ ભણી ગણી કુંટુંબનું નામ રોશન કરે તેવી કમળાબહેનની ઈચ્છા.
જાનકી અને ભૂમીને ડોક્ટર બનવું છે. ભણવામાં કાચી છે પણ મમ્મી, દાદી અને દાદાનું સપનું પુરુ કરવાની હોંશ બંનેની છે. ‘અમારી પાહે આ બેને ભણાવી હકાય એટલા પૈસા નથી. પણ શારદાબહેન(#VSSM ના #કાર્યકર)ના કારણ દીકરીઓને હોસ્ટેલમાં મુકી શક્યા. મારા સાસુ- સસરાને જોવું તુ કે આ બે ક્યાં ભણે છે એટલે એમને લઈને આવી ને બધી વ્યવસ્થા જોઈને એ બહુ રાજી થ્યા.’ એવું #હરખાતા હરખાતા કમળાબહેને કહ્યું. આવા સરસ પરિવાર સાથે ફોટો તો બનતા હૈ....

રાજગોર પરિવારની આ દીકરીઓની સાથે જ બીજી 70 દીકરીઓ અમદાવાદની ખુબ જ જાણીતી એચ.બી.કાપડિયા સ્કુલમાં ભણે. સમાજ ખુબ પ્રેમથી આ દીકરીઓના ભણતરમાં અમને મદદ કરી રહ્યો છે જેના કારણે જ આ કામ શક્ય બને છે. સૌનો આભાર...

દીકરીઓએ જોયેલા સ્વપ્ન પૂર્ણ થાય એવી અભ્યર્થના....

#EducationforNomadicCommunities, #GirlsEducation, #hostelfornomadicgirls, #Mittalpatel, #Nomadic_Girls, #nomadsofgujarat, #nomadsofindia, #RightToEducation, #VSSMforEducation #મિત્તલપટેલ #વિચરતીજાતિ #અમદાવાદ


Tuesday, 14 November 2017

Ramaben Chuvadiya's daughters Kinjal wishes to join police force while 6 year old Vandan wants to fly aircrafts!!

Ramaben Chuvadiya with Mittal Patel and her daughters
at our Unnati Hostel 
“My Kinjal wants to join police force when she grows up, seriously!!” she said with a smirk. “He has been drinking a lot. And this leads to daily quarrels. Unfortunately, my daughters have to witness  all such fights. I could not send my elder daughters Anju and Kajal to school because we never had enough money. I am so happy  now that my Kinjal and Poonam are studying with you. Last year Poori also joined her two elder sisters. I haven’t studied much hence, earn living doing all sort of random labour works like working on farm or work at coal making. My elder daughters also join me and help earn for the family. Their father has injured his back in an accident and hence cannot work, leaving  the responsibility of earning for the family on us. We have a small piece of land but, this year’s rain washed away our land. The well also needs to be repaired. We do not have money to get such jobs done. If you could give us some loan we can repair the land and the well and cultivate it to earn a little extra.”

Extremely upfront Ramaben Chuvadiya is from Tarkiya village and stays in a hut made of mud and cow dung. She comes to drop her daughters twice a year and visits them whenever she feels like seeing them. “Ben, you please take care of my daughters. They are my future!” Her daughters too are extremely hardworking and polite. Very nice daughters, indeed.

Three years ago, Ramaben borrowed Rs. 500 to send Kinjal to VSSM operated hostel. The money was to buy things that she might need at the hostel. Few days into the hostel life Kinjal began feeling lonely and complained of not liking it here and wanting to quit studying. This saddened Ramaben. “I went against your father’s wish, have spent Rs. 500 to bring you here, the community had laughed at me and now if you do not complete your studies people will make fun of me.” This was the only time Ramaben was required to talk like this with Kinjal. After this episode, Kinjal has never complained and puts hard work in studies. If she does not get into police force she wishes to be a lawyer.

Ramaben has six daughters. The youngest Vandan who just turned 6 will also be in our hostel next year. And she wishes to be a pilot someday!!!

“Ramaben, may all the daughters of this land be fortunate enough to have a mother like you. We salute your spirit, resolve and commitment. You are an inspiration to many and a living example of inherent power that women possess…”

We have decided to extend Rs. 50,000 as interest free loan to Ramaben, will be giving her the cheque within two days. The money will be utilized to repair the land and the well.

We wish you mental peace and prosperity always!!

In the picture - The beautiful moments we get to spend with some fiery human begins!! That is us Ramaben, her daughters and I….

‘લો હાસુ કઉં મારી કિંજલને પોલીસ થાવું સે ઈના બાપાને થોડા ઠીક કરવા સે ને એટલે’...આવું કહીને એ થોડુ હસ્યા પછી કહ્યું, ‘એ દારૃની લતે ચડી ગ્યા સે તે નીત ઝઘડા થાય ઈમની હારે. મારી દીકરીયુ આ બધુ જુએ ને એટલે. મોટી અંજુ ને કાજલને નો ભણાવી હકી. પાહે પૈસા નહીં એટલે. પણ કિંજલ ને પૂનમને તમારી હોસ્ટેલમાં મુક્યા પસી હવે નિરાંત સે. ગઈ સાલ પુરીનેય મૂકી દીધી. હું તો ચાર ચોપડી ભણી. કોલસા પાડવા, નીંદવા ને ખેતરમાં બકાલુ ઉતારવા હું ને મારી બે દીકરીઓ જઈએ. ઈના બાપાને એકસીડન થ્યો ને કમરના મણકામાં ફાટ પડી ગઈ તે ઈ કાંઈ કામ નથ કરતા. ઘરનો બધો ભાર અમાર મા- દીકરીઓ ઉપર. અમાર નાની જમીન સે. ઓણ વરસાદ આયો ન ઈમાં જમીન ધોવાઈ ગઈ ને કુવો કર્યો સે એને ફરી સારવો જોશે. અમારી પાહે પૈસાની સગવડ નથ. તમે લોન દયો તો આ બધુ કરાવી દઈએ ને અમારી જમીનમાં અમે ખેતીએ કરીએ.’

ગાર માટીના ઘરમાં રહેતા તરકિયાગામના રમાબહેન #ચુંવાળિયા_કોળી નિયમિત વેકેશનમાં દીકરીઓને લેવા ને વચમાં ક્યારેય ક્યારેક મળવા આવી જાય. ‘બેન તમે ધાન દેજો હો દીકરીઓના ભણવા માથે... મારે ઈમનો જ આશરો સે.’ એવી વાત કરે ને સામે દીકરીઓય એવી સરસ. ખુબ મહેનત કરે.

ત્રણ વર્ષ પહેલાં કિંજલને  હોસ્ટેલમાં રુ. પાંચસો ઉછીના લઈને થોડી ઘણી વસ્તુઓ સાથે ભણવા મોકલેલી. કિંજલે થોડા દિવસમાં જ નથી ફાવતું. નથી ભણવું એવું રમાબહેનને કહ્યું ત્યારે રમાબહેન સાવ હતાશ થઈ ગયેલા. ‘પાંચસો ખર્ચીને તને આંય મુકી સે ને તારા બાપાની ઉપરવટ જઈને તુ ભણે એવો હરખ મે રાખ્યો ને તુ પાસી આવે તો ઈ બધા માથે પાણી ફરી વળે. ગામનાય મારી મજાક કરશે. જબરી આઈ છોકરી ભણાવવાવાળી... ’

કિંજલને રમાબહેને આ વાત એક જ વખત કહી. ને ડાહી કિંજલે એ પછી કોઈ દિવસ ભણવામાં પાછુ વળીને જોયું નથી. ખુબ મહેનત કરે. #પોલીસ થવાની તમન્ના પહેલી ને એ ના થાય તો વકીલ...
રમાબહેનને છ દિકરીઓ. નાની વંદન છ વર્ષની થઈ. આવતા વર્ષે એય હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. એને તો પાયલોટ થવું છે. 

રમાબહેન જેવી ‘મા’ દરેક દીકરીની હોય તો આ દેશની એકેય દીકરી #ભણ્યા વગર નહીં રહે એ વાત સો ટકાની.... એમની મહેનત અને અત્યાર સુધી કરેલા સંઘર્ષને સલામ..ને #સ્ત્રીશક્તિનું રમાબહેન જીવતું ઉદાહરણ... 

અમે લોન માટેની પ્રક્રિયા કરી દીધી. બે દિવસમાં વગર વ્યાજે ખેતીની જમીન ઠીક કરવાને કુવો સારવા રુ. પચાસ હજાર VSSMમાંથી આપીશું. માનસીક અને આર્થિક રીતે સુખી થાવ એ ભાવના અમારી.....
રમાબહેનને બધી દીકરો સાથે મજાની પળો... ઘણું તો આજે પહેલીવાર એમણે કહ્યું જે દરેક સ્ત્રી જાણે તો હિંમત આવી જાય. લખીશ એના વિષેય નિરાંતે....

#Education for all #Girls_Education #Mittal_Patel #nomadicgirls#nomadsofgujarat #nomadsofindia #RightToEducation#VSSM#VSSM_for_Education#ChuwaliaKoli#Dream#InterestfreeloanforNomads