Monday, 28 May 2018

Manisha Devipujak of VSSM comes out with flying colours in HSC Science Stream Exam...

Mittal Patel with Manisha Devipujak

How proud you will be when your child performs up to the mark? I am feeling the same pride looking at the result of Manisha’s 12th Science. Manisha’s father Bhagabhai Devipoojak is suffereing from ulcer. Manisha would see his plight but they could not meet both ends due to medical expenses.     

NEET exam results are yet to declared. Then we will be able to see what happens. But as per the present situation, she can get the admission in Nursing.  
Manisha Devipujak's HSC result
See, how this daughter of uneducated mother passed with flying colours? Manisha, who has been staying in our hostel showed the wish to go to Medical stream and decide to serve in villages.  

All the expenses for the tuitions for science stream as well as NEET exam were provided with the help of near and dear ones.

Dimpleben was continuously after her studies and tuitions. Jayantibhai, Vandana, Bharat became her support in pickup and drop to the school and tuitions. Entire Hostel team was with her wherever there was a need. I am grateful to the hostel team. And we wish for Manisha’s bright future. 

Manisha had cried a lot when she came back from the office saying what if she doesn’t get good result. She spoke a lot about her concern of not being able to help her family. We made lot of efforts to make her smile and eventually she smiled. The photo with that light smile is kept here. Today, her family is also proud of her like we are.

The photograph of Manisha’s result of 12th standard is kept here. 

પોતાનું બાળક જ્યારે ખરા અર્થમાં તીર મારીને આવે ત્યારે કેવો ગર્વ થાય? બસ એવો ગર્વ અમારી મનીષાનું ધો.12 સાયન્સનું પરિણામ જોઈને થાય છે. મનિષાના પિતા ભગાભાઈ દેવીપૂજક અલ્સરની બિમારીથી પિડાય. મનિષા તેમની હાલત જુએ, દવાના ખર્ચને ધક્કા બેય ક્યાં પહોંચી વળાતા હતા.

એટલે જ મનિષાએ મનથી ડોક્ટર બનવાનું નક્કી કર્યુ. નીટની પરિક્ષાનું પરિણામ આવવાનું બાકી છે. એ આવી જાય પછી ખબર પડે કે શું થાય. બાકી હાલની સ્થિતિમાં નર્સીગમાં એને એડમીશન મળી જશે.
મનિષાની મા શાકભાજી વેચે ને પરિવારનું ગુજરાન ચલાવે. અભણ માની આ દીકરી કેટલા સારા માર્કસ સાથે ઊતીર્ણ થઈ. છેલ્લા કેટલાક વર્ષોથી અમારી હોસ્ટેલમાં રહીને ભણતી મનીષ।એ મેડીકલના ફીલ્ડમાં જવાનુ નક્કી કર્યું ને મોટા થઈને ગામડાંમાં જ સેવા આપવાની ઈચ્છા દાખવી.

12 સાયન્સના ટ્યુશન નીટની પરિક્ષાનો મસમોટો ખર્ચ બધુએ મદદ કરનાર સૌ સ્વજનો થકી પાર પડ્યું. આપ સૌનો આભાર.

ડીમ્પલબેન સતત એના ભણતર ટ્યુશન માટે લાગ્યા તો જયંતીભાઈ, વંદના, ભરત ટ્યુશનથી લઈને સ્કુલમાંય એને લેવા મુકવા એ સિવાય જ્યાં પણ જરૃર પડી મનિષાની પડખે રહ્યા અમારી હોસ્ટેલની આ ટીમનો પણ આભાર સાથે મનિષાના ઉજ્જવળ ભવિષ્ય માટેની શુભકામના...

દિવાળી પછી ઘરેથી સીધી ઓફીસ પર મનિષા આવેલી ને પકડીને ખુબ રડેલી, દીદી હું સારુ રીઝલ્ટ નહીં લાવું તો.. હું મારા પરિવારને મદદ નહીં કરી શકુ તો વગેરે કાંઈ કેટલુંએ એ બોલેલી એને હસાવવા કેટલું કર્યું ત્યારે માંડ થોડું હસેલી એ તસવીર અમે કેમેરામાં કેદ કરી જે અહીંયા મુકી છે. પણ આજે અમારી જેમ જ એના પરિવારને પણ એના ઉપર ગર્વ થાય છે.

સાથે ૧૨ સાયન્સમાં એણે મેળવેલું પરિણામ ફોટોમાં જોઈ શકાય છે

Monday, 1 January 2018

Blessed to be nurturing such beautiful children…

Priti with Mittal Patel at the VSSM girls Hostel, Ahmedabad
“The Didis are complaining about you that Priti takes things from everyone’s bags and cupboards, is that true?”
She nodded in affirmation.
“What do you take?”
She chose to remain quiet.
“Money?” I asked.
“No.”
“Hairbands?
‘No.”
“Clothes?”
“No.”
“Notebooks?”
“No.”
“Pencil?”
“No.”
I continued asked about stuff that could be lifted and Priti continued to deny.
“So, can you tell me what do you lift?”
“Sharpener.”
“Oh ok, and?”
“Eraser.”
“Ah, is it.”
“Foot ruler.”
“What else?”
“That’s it!!”
“Why only this much?”
“That is because, I am fond of them!”
I was enjoying this conversation. It made me nostalgic, of times when Kiara was a junior KG student and came back with lots of such stuff in her pencil box. And she too would tell me the same thing.
“It is not appropriate to lift things without asking,” I told Priti.
She just refused without opening her mouth, “It is called robbery, a sin!”
“Oh, who told you that? And why did you do it even when you knew it is wrong?”
“Because I like them so much, Didi!”
It was hard not to fall for her innocence and humbleness.
“Next time you crave for sharpener, foot-rule and eraser come to me, I shall give them to you and promise me that you will never take anything without asking again.”
I stretched my hand towards Priti asking for her commitment.
“I will not take anything, I promise!” she voiced loudly and gave me a high-five.
“But what if you continue with your habit even after promising me not to!”
“Will accept whatever punishment God gives me,” she told me looking at the sky.
“God will put a big ball in your tummy, you won’t be unable to eat. So, think before you promise. Children like you are very dear to God so they aren’t punished. He forgives children but places a ball in their tummy.”
“I will never repeat this again!!”


I felt the need to share this experience with you all to give a glimpse of how children think and act and how we as adults misinterpret their behaviour. We are blessed to be taking care of such fantastic children. They never hesitate to confess their mistakes. They have learnt their lessons well at the hostel and chose to be righteous in their conduct. We are sure our training and guidance will help them become better humans and that is what we wish to achieve because, we need to think beyond the stereotypes.

Tuesday, 19 December 2017

VSSM will always remain grateful to its well-wishers to help ensure girls like Janki and Bhoomi realize their dreams...

Bhoomi and Janki's parents came to drop them for the
first time at our unnati hostel and takes a picture with
Mittal Patel
My daughter-in-law is pride and joy of my family…


Janki and Bhoomi's family members sharing their sentiments
with Mittal Patel
“My daughter-in-law is a very obedient and good natured human being. It is because of her  my daughters (grand-daughters) are studying. Both, my husband’s and my parents died when we were very young. We have endured lot of pain growing up. I have four daughters and one son. My son hasn’t done well in life. It is my daughter-in-law who works hard to support the family. Please educate my girls, my Janki and Bhoomi, very well. They are the ray of hope for my family. We trust you with them and give you freedom to raise them well and scold them if required. We shall never ever come complaining.”


Janki and Bhoomi’s grandmother Vechima had tears in her eyes when she shared her sentiments with us. Vechi Ma is extremely proud of her daughter-in-law Kamlaben. It felt good to hear a mother-in-law appreciate her daughter-in-law so much. Infact, Kamlaben is truly a wonderful lady. She stays and works as cooking help in Deesa. The money earned is spent on sustaining the family. She definitely wishes that her girls study well and grow up to shine their family’s name.

Janki and Bhoomi both aspire to become a doctor. They are moderate in studies but look forward to completing their education. “We do not have enough money to educate both  our daughters. However, VSSM’s Shardaben has been instrumental in bringing these girls to the hostel. “My in-laws wanted to see where our girls are studying that is why I have brought them here.  We are delighted to see them do well.” Kamlaben explained to us as a matter of fact. Naturally, a photo op with such fantastic family had to be mandatory!!

These girls are Rajgour and study with 70 other girls in a leading private school of Ahmedabad almong with 70 other girls. Our well wishing friends, with their continued support have been helping us ensure girls like Janki and Bhoomi realize their dream. We will always remain grateful for this support.

Hopefully, one day these girls will realize their dreams…….

‘મારી વઉ બહુ ડાહી હ. ઈને જ મારુ ઘર રાસ્યુ ન ઈના લીધે જ મારી સોડીઓ ભણહ્. અમે તો અણભણ. જોનકીના દાદા ન નોના મૂચીન ઈમની મા મરી જઈન પાસળ બાપાય જ્યાં. મારાય મા બાપ નોનપણમોં જ મરી જ્યાંતા. ખુબ દુઃખ વેઠ્યું. માર એક સોકરો ન ચાર સોડીઓ. બધાય ન પૈઈણાયા પણ સોકરો આગળ ના નેકળી હક્યો. મારી વઉ મેનત કરીન ઘરનું પુરુ કર. મારી આ બે સોડીઓ(પૌત્રી)ન તમે ખુબ ભણાવજો. અમાર ઘરનો આસરો આ સોકરોં જ હ્. હવ તમન હૂંપી જોનકી અન ભૂમી. તમારી વાત ના મોનઅ તો વઢજો. અમે કોઈ દાડો ફરિયાદ લઈન નઈ આઈએ.’

જાનકી અને ભૂમીના #દાદી વેચીમા આટલું કહેતા કહેતા રડી ગયા. વેચી માને એમની વહુ ને જાનકીની મમ્મી કમળાબહેન પર ખુબ ગર્વ. દીકરા કરતાંય વધુ વાત વહુની એમણે કરી. સાસુ વહુના આટલા વખાણ કરે એ ખુબ ગમ્યુ. જો કે કમળાબહેન વખાણ કરવા પડે એવા જ છે. ડીસામાં રહે ને રસોઈ બનાવાનું કામ કરે ને એમાંથી જે મળે તેમાંથી પોતાનો ગુજારો કરે. બે દીકરીઓ ભણી ગણી કુંટુંબનું નામ રોશન કરે તેવી કમળાબહેનની ઈચ્છા.
જાનકી અને ભૂમીને ડોક્ટર બનવું છે. ભણવામાં કાચી છે પણ મમ્મી, દાદી અને દાદાનું સપનું પુરુ કરવાની હોંશ બંનેની છે. ‘અમારી પાહે આ બેને ભણાવી હકાય એટલા પૈસા નથી. પણ શારદાબહેન(#VSSM ના #કાર્યકર)ના કારણ દીકરીઓને હોસ્ટેલમાં મુકી શક્યા. મારા સાસુ- સસરાને જોવું તુ કે આ બે ક્યાં ભણે છે એટલે એમને લઈને આવી ને બધી વ્યવસ્થા જોઈને એ બહુ રાજી થ્યા.’ એવું #હરખાતા હરખાતા કમળાબહેને કહ્યું. આવા સરસ પરિવાર સાથે ફોટો તો બનતા હૈ....

રાજગોર પરિવારની આ દીકરીઓની સાથે જ બીજી 70 દીકરીઓ અમદાવાદની ખુબ જ જાણીતી એચ.બી.કાપડિયા સ્કુલમાં ભણે. સમાજ ખુબ પ્રેમથી આ દીકરીઓના ભણતરમાં અમને મદદ કરી રહ્યો છે જેના કારણે જ આ કામ શક્ય બને છે. સૌનો આભાર...

દીકરીઓએ જોયેલા સ્વપ્ન પૂર્ણ થાય એવી અભ્યર્થના....

#EducationforNomadicCommunities, #GirlsEducation, #hostelfornomadicgirls, #Mittalpatel, #Nomadic_Girls, #nomadsofgujarat, #nomadsofindia, #RightToEducation, #VSSMforEducation #મિત્તલપટેલ #વિચરતીજાતિ #અમદાવાદ


Tuesday, 14 November 2017

Ramaben Chuvadiya's daughters Kinjal wishes to join police force while 6 year old Vandan wants to fly aircrafts!!

Ramaben Chuvadiya with Mittal Patel and her daughters
at our Unnati Hostel 
“My Kinjal wants to join police force when she grows up, seriously!!” she said with a smirk. “He has been drinking a lot. And this leads to daily quarrels. Unfortunately, my daughters have to witness  all such fights. I could not send my elder daughters Anju and Kajal to school because we never had enough money. I am so happy  now that my Kinjal and Poonam are studying with you. Last year Poori also joined her two elder sisters. I haven’t studied much hence, earn living doing all sort of random labour works like working on farm or work at coal making. My elder daughters also join me and help earn for the family. Their father has injured his back in an accident and hence cannot work, leaving  the responsibility of earning for the family on us. We have a small piece of land but, this year’s rain washed away our land. The well also needs to be repaired. We do not have money to get such jobs done. If you could give us some loan we can repair the land and the well and cultivate it to earn a little extra.”

Extremely upfront Ramaben Chuvadiya is from Tarkiya village and stays in a hut made of mud and cow dung. She comes to drop her daughters twice a year and visits them whenever she feels like seeing them. “Ben, you please take care of my daughters. They are my future!” Her daughters too are extremely hardworking and polite. Very nice daughters, indeed.

Three years ago, Ramaben borrowed Rs. 500 to send Kinjal to VSSM operated hostel. The money was to buy things that she might need at the hostel. Few days into the hostel life Kinjal began feeling lonely and complained of not liking it here and wanting to quit studying. This saddened Ramaben. “I went against your father’s wish, have spent Rs. 500 to bring you here, the community had laughed at me and now if you do not complete your studies people will make fun of me.” This was the only time Ramaben was required to talk like this with Kinjal. After this episode, Kinjal has never complained and puts hard work in studies. If she does not get into police force she wishes to be a lawyer.

Ramaben has six daughters. The youngest Vandan who just turned 6 will also be in our hostel next year. And she wishes to be a pilot someday!!!

“Ramaben, may all the daughters of this land be fortunate enough to have a mother like you. We salute your spirit, resolve and commitment. You are an inspiration to many and a living example of inherent power that women possess…”

We have decided to extend Rs. 50,000 as interest free loan to Ramaben, will be giving her the cheque within two days. The money will be utilized to repair the land and the well.

We wish you mental peace and prosperity always!!

In the picture - The beautiful moments we get to spend with some fiery human begins!! That is us Ramaben, her daughters and I….

‘લો હાસુ કઉં મારી કિંજલને પોલીસ થાવું સે ઈના બાપાને થોડા ઠીક કરવા સે ને એટલે’...આવું કહીને એ થોડુ હસ્યા પછી કહ્યું, ‘એ દારૃની લતે ચડી ગ્યા સે તે નીત ઝઘડા થાય ઈમની હારે. મારી દીકરીયુ આ બધુ જુએ ને એટલે. મોટી અંજુ ને કાજલને નો ભણાવી હકી. પાહે પૈસા નહીં એટલે. પણ કિંજલ ને પૂનમને તમારી હોસ્ટેલમાં મુક્યા પસી હવે નિરાંત સે. ગઈ સાલ પુરીનેય મૂકી દીધી. હું તો ચાર ચોપડી ભણી. કોલસા પાડવા, નીંદવા ને ખેતરમાં બકાલુ ઉતારવા હું ને મારી બે દીકરીઓ જઈએ. ઈના બાપાને એકસીડન થ્યો ને કમરના મણકામાં ફાટ પડી ગઈ તે ઈ કાંઈ કામ નથ કરતા. ઘરનો બધો ભાર અમાર મા- દીકરીઓ ઉપર. અમાર નાની જમીન સે. ઓણ વરસાદ આયો ન ઈમાં જમીન ધોવાઈ ગઈ ને કુવો કર્યો સે એને ફરી સારવો જોશે. અમારી પાહે પૈસાની સગવડ નથ. તમે લોન દયો તો આ બધુ કરાવી દઈએ ને અમારી જમીનમાં અમે ખેતીએ કરીએ.’

ગાર માટીના ઘરમાં રહેતા તરકિયાગામના રમાબહેન #ચુંવાળિયા_કોળી નિયમિત વેકેશનમાં દીકરીઓને લેવા ને વચમાં ક્યારેય ક્યારેક મળવા આવી જાય. ‘બેન તમે ધાન દેજો હો દીકરીઓના ભણવા માથે... મારે ઈમનો જ આશરો સે.’ એવી વાત કરે ને સામે દીકરીઓય એવી સરસ. ખુબ મહેનત કરે.

ત્રણ વર્ષ પહેલાં કિંજલને  હોસ્ટેલમાં રુ. પાંચસો ઉછીના લઈને થોડી ઘણી વસ્તુઓ સાથે ભણવા મોકલેલી. કિંજલે થોડા દિવસમાં જ નથી ફાવતું. નથી ભણવું એવું રમાબહેનને કહ્યું ત્યારે રમાબહેન સાવ હતાશ થઈ ગયેલા. ‘પાંચસો ખર્ચીને તને આંય મુકી સે ને તારા બાપાની ઉપરવટ જઈને તુ ભણે એવો હરખ મે રાખ્યો ને તુ પાસી આવે તો ઈ બધા માથે પાણી ફરી વળે. ગામનાય મારી મજાક કરશે. જબરી આઈ છોકરી ભણાવવાવાળી... ’

કિંજલને રમાબહેને આ વાત એક જ વખત કહી. ને ડાહી કિંજલે એ પછી કોઈ દિવસ ભણવામાં પાછુ વળીને જોયું નથી. ખુબ મહેનત કરે. #પોલીસ થવાની તમન્ના પહેલી ને એ ના થાય તો વકીલ...
રમાબહેનને છ દિકરીઓ. નાની વંદન છ વર્ષની થઈ. આવતા વર્ષે એય હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. એને તો પાયલોટ થવું છે. 

રમાબહેન જેવી ‘મા’ દરેક દીકરીની હોય તો આ દેશની એકેય દીકરી #ભણ્યા વગર નહીં રહે એ વાત સો ટકાની.... એમની મહેનત અને અત્યાર સુધી કરેલા સંઘર્ષને સલામ..ને #સ્ત્રીશક્તિનું રમાબહેન જીવતું ઉદાહરણ... 

અમે લોન માટેની પ્રક્રિયા કરી દીધી. બે દિવસમાં વગર વ્યાજે ખેતીની જમીન ઠીક કરવાને કુવો સારવા રુ. પચાસ હજાર VSSMમાંથી આપીશું. માનસીક અને આર્થિક રીતે સુખી થાવ એ ભાવના અમારી.....
રમાબહેનને બધી દીકરો સાથે મજાની પળો... ઘણું તો આજે પહેલીવાર એમણે કહ્યું જે દરેક સ્ત્રી જાણે તો હિંમત આવી જાય. લખીશ એના વિષેય નિરાંતે....

#Education for all #Girls_Education #Mittal_Patel #nomadicgirls#nomadsofgujarat #nomadsofindia #RightToEducation#VSSM#VSSM_for_Education#ChuwaliaKoli#Dream#InterestfreeloanforNomads



Wednesday, 8 November 2017

Manisha is the brightest amoungst Babiben and Bhagabhai Devipujak’s 8 children.


Smiling Manisha Devipujak with Mittal Patel after the
emotional moments
Manisha Devipujak's parents came to drop her for the
first time at our hostel
Manisha is the brightest amoungst Babiben and Bhagabhai Devipujak’s 8 children. “Ben, I suffer from ulcers and remain ill most of the time. It would be impossible for me to come to drop Manisha every time. Consider her your own child and take care of her like so,” Bhagabhai had requested me when he had come to drop Manisha to the hostel for the first time. “I sell vegetables to earn living for the entire family, my husband  cannot work hard because of his medical condition, I travel to Rajkot every morning to buy vegetables at wholesale rates. I have a desire to make Manisha a doctor but we are too poor to afford her educational expenses.  I have heard that you educate children of poor like us hence, have brought my Manisha here. Now you are her parent, make her a doctor please!!” Babiben had shown so much confidence in us.

This was two years ago.

Manisha Devipujak on TV
Manisha is sharp and smart but a very sensitive and emotional child. Today she returned back to hostel after the Diwali vacation. On return she immediately came to my office, she utters “Didi….” And starts crying… we tried consoling her. After she could stop crying, “I feel sad at looking at my mother’s plight. She changes three rides to reach Rajkot to buy vegetables and does the same on her return. Two days back her finger got crushed while trying to shut the tempo door she was traveling in, she had fever because of that yet, she did not take a day off. She is worried the family will not have enough to eat if she takes a day off. Today she was very sad a because I had to return to the hostel and no one was in position to come and drop mel! I want to help her but just cannot do anything from here. Can’t you do something to help her?”

We asked Manisha to inquire what her mother needs and we told her to work very hard and focus on her studies so that she could be an earning member of her family and share her mother’s burden.

Manisha, as such is a very brave, intelligent and smart child but today she in distress and she got extremely emotional while talking to us. “Didi, will I be able to become a doctor one day?” she shared her turmoil.

“Why not? If you work hard you definitely will and don’t worry if we do not get you into medical course we will surely get you into nursing program. It is a similar profession.” This brought a smile on her face. On her way out she shared, “Didi, it takes quite a while to walk to school and all the three tuitions. If I get a cycle the commute will become a bit faster. Sir comes and picks me up if we request him to do so but it does not look nice to call up three different tuition teachers who are otherwise very busy with their own schedule.”

We definitely need to get a cycle for this committed and loving little girl.

The moment Manisha walked out of the office, we received a call from her mother, to inquire if Manisha had reached well and to bless us all. “Next year I am coming there with 10 Devipujak girls who are eager to come and study there. They all got excited when they saw Manisha on TV during 26th January program. Can you imagine a vegetable vendor’s daughter speaking on TV. Everyone in my village saw her on TV and began asking me to take their daughters to the same hostel where Manisha is studying…. They have realized education ensures better future!!”

That is Babiben who has not climbed a single step to school. How we wish all mothers have the same vision like her!!

“Manisha, you continue to work hard and realize your dream of becoming health provider in your village. Much love to you my child.”

In the pictures….Manisha on TV, when her parents came to drop her for the first time at the hostel and smiling Manisha after the emotional moments.

મનીષા બબીબહેન અને ભગાભાઈ #દેવીપૂજક ની દીકરી. સાત બહેનો ને એક ભાઈમાં મનીષા ખુબ #હોંશિયાર. અમારી #હોસ્ટેલમાં એ ભણવા આવી ત્યારે ભગાભાઈએ કહ્યું, ‘બેન મને અલ્સરની બિમારી સે હું કાંઈ મનીષાને આમ વારે ઘડીએ મુકવા નઈ આવી હકુ. તમારી ગણી ઈને હાચવજો.’ તો બબીબહેને કહ્યું, ‘હું બકાલુ વેચીને આખા ઘરનું પુરુ કરુ. ઈના બાપાથી ભારે કામ નથ થાતું. હું રોજ હવારના જીવાપરથી ઠેઠ રાજકોટ જાઉંને ન્યાંથી બકાલુ લાવું. મારી મનીષાને ડોક્ટર બનવાની લગની લાગી સે પણ અમે ગરીબ માણહ. ઈના ભણવાના ખર્ચા અમને નો પોષાય. અમારા ગરીબના છોકરાં તમે ભણાવો ઈ હાંભળ્યું એટલે ઈને આંય લઈન આયાં. હવે તમે જ ઈના માવતર ઈને #ડોક્ટર બનાવજો.’ બે વર્ષ પહેલાંની આ વાત...
મનીષા તદન લાગણીશીલ દીકરી. આજે વેકેશન પછી સીધી ઓફીસ આવી. ‘દીદી...’ બોલતા જ રડી પડી.... ધીમે ધીમે શાંત થઈ એટલે ભીના અવાજે બોલી, ‘મને મારી મમ્મી ઉપર ખુબ જીવ બળે છે. ત્રણ વાહન બદલીને એ બકાલુ લેવા રાજકોટ જાય ને ત્યાંથી ત્રણ વાહન બદલીને પાસી આવે. બે દી પહેલાં એ ટેમ્પામાં #બકાલુ લઈન આવતી તે એ વખતે ટેમ્પાનું ઠાંકણું બંધ કરતા ઈની આંગળી ચગદાઈ ગઈ. તાવ આવી ગ્યો તોય એક દી ઘેર ના રહી. કામ તો કરવું પડે નહીં તો ખઈએ શું? આજે હોસ્ટેલ આવવા હું એકલી નીકળી એટલે એ સાવ ઢીલી થઈ ગઈ. કોઈ મૂકવા નહોતું આવી શક્યું ને એટલે. મારે એના માટે કાંઈક કરવું છે પણ હું કાંઈ નથી કરી શકતી. તમે કાંઈ ના કરી શકો?’
મનીષાને એની મમ્મીને શાની મદદની જરૃર છે એ પુછવા કહ્યું ને ખુબ મન દઈને ભણવા કહ્યું. જેથી ભવિષ્યમાં એજ એની મમ્મીની મદદગાર બની શકે. 
મનીષા આમ તો ખુબ બહાદુર, હોંશિયાર અને જબરી દીકરી પણ આજે એ ખુબ ઢીલી હતી એના અવાજમાં પણ એ જેટલો સમય ઓફીસ પર રહી એટલો સમય ભીનાશ દેખાઈ. એ જઈ રહી હતી ત્યારે પાછી બોલી,
‘દીદી હું ડોક્ટર થઈશ ને?’
કેમ નહીં? તુ મહેનત કરીશ તો થવાની જ છે અને ના પણ થાય તો ચિંતા ના કર. તને મેડીકલ લાઈન ગમે છે તો અમે તને નર્સીંગમાં તો દાખલ કરાવી જ દઈશું. એય ડોક્ટર જેવું જ કહેવાય હ... એ પછી એ હસી ને.. જતા જતા દીદી સ્કુલ અને ત્રણ ટ્યુશન ચાલતા જવામાં ઘણો સમય જાય છે. સાયકલ હોય તો મને ઠીક રે. આમ તો હોસ્ટેલમાંથી સર ને ફોન કરુ તો એ લોકો લઈ જાય પણ ત્રણ #ટ્યુશન અલગ અલગ સમયે એ લોકોય કામમાં હોય મને વારે વારે ફોન કરવો ના ગમે એટલે...
સાયકલ તો આપવી જ રહી.. આવી સરસ મજાની ને પાછી ફુટડી ને એકદમ પ્રેમાળ દીકરીને...
મનીષા હોસ્ટેલમાં ગઈને એની મમ્મીનો ફોન આવ્યો. મની પોંગી ગઈનું પુછવા ને સાથે ઢગલો આશિર્વાદ આપવા. એમણે કહ્યું, ‘આવતા વરહે અમારી દેવીપૂજકોની બીજી દસ દીકરીઓનું કમઠાણ લઈન તમારી કન આવવાની સુ. 26મી #જાન્યુઆરીએ મનીષાએ ટીવીમાં #ભાષણ આલ્યુ તુ ઈ અમે જોયું. લો બકાલુ વેચવાવાળીની દીકરી ટીવીમાં ભાષણ આલતી થઈ ગઈ. અમાર ગામમાંય બધાયે જોયું તે મે બધાન કીધુએ ખરુ, તમારી દીકરીઓને હોત ભણવા મુકો. અન ભણતર એજ ભવિષ્ય સે...’
નિશાળનું એકેય પગથિયું નહીં ચડેલા બબીબહેન જેવી જ સ્વપ્ન દૃષ્ટા બધી ‘મા’ થઈ જાય તો કેવું સારુ....
ને મનીષાને ખુબ ભણ ,આગળ વધ ને તારા ગામમાં #ઓરોગ્યલક્ષી સેવામાં મદદરૃપ થવાની ભાવનાને પુરી કર...ખુબ વહાલ મારી દીકરી....
બબીબેનની ભાષામાં ટીવીમાં ભાષણ આપતી મની, પહેલીવાર મનીષાને સોંપવા આવેલા બબીબેનને ભગાભાઈ અને આજે થોડી લાગણીભરી પળો પછી હસતી મનીષા..

#Right_To_Education #VSSM #MittalPatel #Devipoojak #HostelForNomadicgirls #NomadicTribes #DenotifiedTribes #HumanApproach #Education #Droctor #Human_interest_news #Education_story #વિચરતીજાતિ #દેવીપૂજક



Tuesday, 31 October 2017

Our precious girls have come a long way, it has been a remarkable journey!!

Gujarat Samachar a leading Gujarati daily did an apt story
on the hostel and our girls

The normal visual that sweeps across our minds when we think of our girls who had just initiated into the hostel was something like this, shouting at each other, feast-fighting for irrelevant matters, using foul and abusive language, never liked to follow any time-table, disliked going to the school (as good as H. B. Kapadia)! The school hours seemed constraining to them as they could hardly sit still at one place beyond 15-20 minutes. The white leggings that are a part of their school uniform turned greyish black by the time they had finished their day at the school.  School shoes were something they dreaded to wear because they are used to walking without any footwear. They always looked for an opportunity where they could escape our sight and go to school wearing chappals. To escape doing homework they formed a habit of hiding the home-work notebook at such a place that it would be practically impossible find it!! The food was always eaten oh, not eaten gulped down with two hands!  Our nomadic girls were required to change their social skills in more than one way….


We wouldn’t say this was a wrong conduct but to help them socialize better we needed to groom them.  Nurturing these girls required a trained warden but, the wardens are usually believed to be stern, a quality our girls feared. Hence, we managed it with our own team and gradually noticed change all of them underwent. They began getting involved in the daily operation of the hostel, took responsibility of their peers and changed their conduct for better. At times, we needed to threaten them, “if you all refuse to behave properly, we will need to assign these tasks to a house warden!!” And such soft threats always made a proactive impact.

At times when the going gets difficult, they need to be lectured to which they say, “why don’t you make a CD of your lectures, whenever we experience the urge to behaving the old way, we will play this CD and remain sober!” Aren’t they smart, witty, sharp and extremely naughty?
  
 Gujarat Samachar, a leading Gujarati daily did an apt story on the hostel and our girls…

We are grateful to our donors who have been instrumental in helping these girls achieve their dreams…

ગાળો બોલવી, એક બીજાને સાવ સરળ રીતે મારી લેવું. નિયમ કે ટાઈમ ટેબલ પ્રમાણે જરાય વર્ચવાનું નહીં. એચ. બી.કાપડિયા જેવી ખુબ સારી નિશાળમાં ભણે પણ એ નિશાળ શરૃઆતમાં જરાય ગમે નહીં. બે કલાક બેસાડી રાખે એટલે મોટી સજા પામ્યા જેવું લાગે. સ્કુલ ડ્રેસની સફેદ લેંધી તો સાંજે હોસ્ટેલ પર આવે ત્યારે કાળી મેશ થઈ ગઈ હોય. ઘરે ચંપલ પણ નિયમિત પહેર્યા ના હોય એમાં બુટ તો ક્યાંથી ગમે. બસ અમારી નજરમાંથી છુપાઈને બુટ પહેર્યા વગર સ્કુલમાં ભાગી જવાનું. ગૃહકાર્યની નોટ લેશન કરવું ના પડે એટલે હોસ્ટેલમાં એવી જગ્યાએ સંતાડી દેવાની કે કોઈ શોધી જ શકે... જમવાનું પણ બે હાથે ને ચાવ્યા વગર બસ ઊતારવાનું... આવું તો કાંઈ કેટલુંયે...

સમાજની નજરે આવી દીકરીઓને સુધારવાની હોય ને એના માટે તાલીમબદ્ધ ગૃહમાતા જોઈએ. પણ આવા તાલીમબદ્ધ ગૃહમાતાથી અમારી દીકરીઓ ડરે. ગાળો બોલશો, લડશો આવું કરશો તેવું કરશોતો ગૃહમાતા લઈ આવીશું ને બધી એક અવાજે ના પાડે..

ધીમે ધીમે પોતે જ સંચાલનમાં આવી.. ગૃહમાતા વગર બધા પોતાની જવાબદારી ઉપાડે..
ને આ મજાની વાત ગુજરાત સમાચારે કવર કરી...

હા બધુ હંમેશાં સરસ ચાલે એવું ના પણ હોય એટલે પંદર દિવસે તો ક્યારેક અઠવાડિયે લેક્ચર આપવું પડે ને પછી પાછુ બધુ રાબેતા મુજબ...

ક્યારેક પાછી આ બધી જ માતાજીઓ તમારા ભાષણની એક સીડી બનાવી દઈએ એટલે જ્યારે અમારી અંદરની મસ્તી વધે ત્યારે એને વગાડી દેવાની એમ કહે... છેને બધી હોંશિયાર, જબરી ને સખત મસ્તીખોર....
અખબારમાં તેમના વિષે લખાયેલી વિગતો...

આ કાર્યમાં મદદરૃપ થનાર સૌ સ્વજનોના કારણે જ આ બધુ શક્ય બને છે. નિમિત્ત બનનાર સૌનો હૃદયપૂર્વક આભાર...

#NomadicTribes #NomadsOfIndia #nomadicGirls #GirlsHostel #MittalPatel #VSSM #EducationForAll #RightToEducation

Monday, 11 September 2017

Teachers' Day Celebration at Unnati Girls Hostel - Mittal Patel surrounded by the enthusiasm

Trust me, it is difficult to compete with them when it comes to dressing up. Try once, if you think otherwise!!
Mittal Patel with Nomad Girls celebrating Teacher's Day at Unnati Girls Hostel
Our sweet daughters, 76 of them stay together and we do not have a typical warden to take care. Gosh! I distinctly remember the first time they arrived here. So many disputes, anger, fights, swearing in abundance. The foul language they used, even I had never heard in my life… and they even taught me the meaning of each of the swear words they used!!
“Be good or I will appoint a saree clad warden!!” I would tell them.
‘Nooooo Didi, promise we will be good!!” they would refuse in chorus.
Those promises would last for some moments or couple of days.
Their first day at H. B. Kapadia school was also memorable. They saw the school bell and experienced the urge to ring it like a temple bell. And ring, they did!! The entire school was out. Helpless teachers had no choice but to ignore this act.

I remember the first time they went to school with their individual water bottles. The entire class turned into one wet mess. Each of them took numerous turns to the water cooler to fill the bottle and then to the washroom!! We were afraid the teachers would give-up on them one day. But, our salutations to the teachers who took care of our daughters. For us working for these girls is a choice we have made but the teachers had no compulsion and yet they have nurtured our daughters so well. Their learning has improved, they are doing good at school. They have turned mellow but still carry their inherent spark. On this Teacher’s Day, 20 of our daughters became teachers for a day and all these memories came rushing back as I saw them blooming into such confident young ladies.
They are headstrong but they are equally sweet and caring. And all our effort will blossom when they grow into fine humans!!

We will always remain grateful to all who have supported their 

‘તૈયાર થવામાં ને નાચવામાં અમે બધાને પાછળ પાડી દઈએ.. હરિફાઈ કરવી હોય તો એક વાર આવી જજો...’ સાચુ કહુ છુ તમે એમને ના હરાવી શકો...

અમારી મીઠડીઓ... પહેલાં કરતા વધુ ડાહી બની ગઈ છે. એકસાથે 76 ભેગી રહે ને એને સંભાળવા પાછા કોઈ કડક સો કોલ્ડ બેન – ગૃહમાતા નહીં. આવી ત્યારે ખુબ માથાકૂટો, અંદર અંદર ઝઘડાને, ગાળ તો મેય બાપગોતરમાં નહોતી સાંભળી એવી બોલે, પાછા એના મતલબ પણ એમણે જ સમજાવ્યા...
‘ડાહી બની જાવ નહીં તો સાડીવાળા ગૃહમાતા લઈ આવીશું....’ ને એકસામાટા ‘ના દીદી... હવે નહીં કરીએ આવું ને તેવું...’ ને પછી તો બધુ રાબેતા મુજબ...
એચ.બી.કાપડિયામાં પહેલા દિવસે ભણવા ગઈને નિશાળનો બેલ જોઈને મંદિરના બેલને વગાડવાનું મન થાય એમ મન થયું ને ઊભા થઈને વગાડી આવ્યા. આખી નિશાળ બહાર ને બિચારા શિક્ષક...
પાણીની બોટલ લઈને પહેલીવાર નિશાળમાં જવાનું થયેલું, તે આખો ક્લાસ પાણી પાણી... ઠંડા પાણીનું કુલર અને બોટલ. બસ પાણી ભરવાનું ને એમ કરતાં બાથરૃમ તરફની હડીઓ વધી ગયેલી.. શિક્ષકો કંટાળી જશે તેવો ભય હતો પણ એ લોકોને સલામ કરવી પડે અમારી આવી નટખટ દીકરીઓને એમણે સાચવી..અમે તો સ્વીકાર્યું હતું પણ એમણેય સ્વીકાર્યુ...
ભણવામાં ઠીક ઠીક હતી પણ હવે સરસ ભણે છે. એકદમ ડાહી બનીને... શિક્ષક દિને 20 દીકરીઓ શિક્ષક બની... રાજી થવાયું...
અમારી આ બધી માતાજીઓ... અમને ખુબ વહાલી ને મીઠી પણ.... 
સરસ માણસ બને તો અમે કરેલું બધુ વસુલ....
આ દીકરીઓના ભણતરમાં મદદરૃપ થનાર સૌનો આભાર...