Monday, 11 September 2017

Teachers' Day Celebration at Unnati Girls Hostel - Mittal Patel surrounded by the enthusiasm

Trust me, it is difficult to compete with them when it comes to dressing up. Try once, if you think otherwise!!
Mittal Patel with Nomad Girls celebrating Teacher's Day at Unnati Girls Hostel
Our sweet daughters, 76 of them stay together and we do not have a typical warden to take care. Gosh! I distinctly remember the first time they arrived here. So many disputes, anger, fights, swearing in abundance. The foul language they used, even I had never heard in my life… and they even taught me the meaning of each of the swear words they used!!
“Be good or I will appoint a saree clad warden!!” I would tell them.
‘Nooooo Didi, promise we will be good!!” they would refuse in chorus.
Those promises would last for some moments or couple of days.
Their first day at H. B. Kapadia school was also memorable. They saw the school bell and experienced the urge to ring it like a temple bell. And ring, they did!! The entire school was out. Helpless teachers had no choice but to ignore this act.

I remember the first time they went to school with their individual water bottles. The entire class turned into one wet mess. Each of them took numerous turns to the water cooler to fill the bottle and then to the washroom!! We were afraid the teachers would give-up on them one day. But, our salutations to the teachers who took care of our daughters. For us working for these girls is a choice we have made but the teachers had no compulsion and yet they have nurtured our daughters so well. Their learning has improved, they are doing good at school. They have turned mellow but still carry their inherent spark. On this Teacher’s Day, 20 of our daughters became teachers for a day and all these memories came rushing back as I saw them blooming into such confident young ladies.
They are headstrong but they are equally sweet and caring. And all our effort will blossom when they grow into fine humans!!

We will always remain grateful to all who have supported their 

‘તૈયાર થવામાં ને નાચવામાં અમે બધાને પાછળ પાડી દઈએ.. હરિફાઈ કરવી હોય તો એક વાર આવી જજો...’ સાચુ કહુ છુ તમે એમને ના હરાવી શકો...

અમારી મીઠડીઓ... પહેલાં કરતા વધુ ડાહી બની ગઈ છે. એકસાથે 76 ભેગી રહે ને એને સંભાળવા પાછા કોઈ કડક સો કોલ્ડ બેન – ગૃહમાતા નહીં. આવી ત્યારે ખુબ માથાકૂટો, અંદર અંદર ઝઘડાને, ગાળ તો મેય બાપગોતરમાં નહોતી સાંભળી એવી બોલે, પાછા એના મતલબ પણ એમણે જ સમજાવ્યા...
‘ડાહી બની જાવ નહીં તો સાડીવાળા ગૃહમાતા લઈ આવીશું....’ ને એકસામાટા ‘ના દીદી... હવે નહીં કરીએ આવું ને તેવું...’ ને પછી તો બધુ રાબેતા મુજબ...
એચ.બી.કાપડિયામાં પહેલા દિવસે ભણવા ગઈને નિશાળનો બેલ જોઈને મંદિરના બેલને વગાડવાનું મન થાય એમ મન થયું ને ઊભા થઈને વગાડી આવ્યા. આખી નિશાળ બહાર ને બિચારા શિક્ષક...
પાણીની બોટલ લઈને પહેલીવાર નિશાળમાં જવાનું થયેલું, તે આખો ક્લાસ પાણી પાણી... ઠંડા પાણીનું કુલર અને બોટલ. બસ પાણી ભરવાનું ને એમ કરતાં બાથરૃમ તરફની હડીઓ વધી ગયેલી.. શિક્ષકો કંટાળી જશે તેવો ભય હતો પણ એ લોકોને સલામ કરવી પડે અમારી આવી નટખટ દીકરીઓને એમણે સાચવી..અમે તો સ્વીકાર્યું હતું પણ એમણેય સ્વીકાર્યુ...
ભણવામાં ઠીક ઠીક હતી પણ હવે સરસ ભણે છે. એકદમ ડાહી બનીને... શિક્ષક દિને 20 દીકરીઓ શિક્ષક બની... રાજી થવાયું...
અમારી આ બધી માતાજીઓ... અમને ખુબ વહાલી ને મીઠી પણ.... 
સરસ માણસ બને તો અમે કરેલું બધુ વસુલ....
આ દીકરીઓના ભણતરમાં મદદરૃપ થનાર સૌનો આભાર...

Monday, 28 August 2017

Winning the real games….

A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they
went on to win a different kind of game ……
Suddenly there was a wave of cheer and chirpy sounds all around, “Didi, we stood first in the tug of war game.” Our girls were all jubilant as they narrated their achievement. Their joy was contagious and obviously I too was infected by it….
“So how many girls had participated… how many were competing against you?” was my obvious question!!
“Oh, Didi there were many and all of them quite strong and stout and look at the skinny us.”
“So, how many competed against you?”
“We were so nervous about this event, everyone was all prepped up….” the chorus continued, it stirred the stillness that prevailed in the office… the chatter continued but none of them answered my questions. After all the girl-talk were over with they all decided to leave, “Can we all go?” they asked. I replied in affirmative. While everyone walked out, Kinjal opted to stay-back. Kinjal is daughter of charcoal makers. The family survives in absolute poverty. Her mother assists father in coal making. Kinjal and her sister Poonam stay with this hostel and they have a younger sister who is all set to tag them next year. The mother has bigger and better dreams for her daughters some of which her daughters have taken a cue of, why else would Kinjal plans to join the police force when she grows up??
Kinjal stood at the door, “Didi, I want to speak to you..” she became quite, there was another girl Bhoomi with her too.
“Yes, tell me what is it??”
“Didi, we never competed with anyone. There was no one against us. Hence, we were declared undisputed winners. You asked us many times but, none of us replied. We cannot lie! If we had not told you the truth we wouldn’t have liked our meals!! Hiding the truth would have pained us.”
Bhoomi also joined the narrative.
I was happy the girls spoke truth and commended their righteousness. Yes, they were winners and that was a matter to rejoice. “To participate in a competition is important but to have the courage to speak the truth is even more important and since you all showed that courage you have won another important lesson in life!!”
There was cheer and jubilation all around. Our girls were all cheering and shouting with joy. “we won, we won… no one dared to participate on knowing they were to compete against us…we won..”
We are glad our girls are understanding and following the true lessons of life. It is ok if they do not become an engineer or doctor. I am sure they will go on to win many challenges if they become better humans!!
Our hostels have 140 and 190 of such naughty and fierce girls and boys staying in it. So what if they get down to verbal abuse at every juncture? they are fun and honest and innocent...
A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they went on to win a different kind of game ……

'દીદી રસ્સા ખેંચની સ્પર્ધામાં અમે પહેલા આવ્યા. 😊😊'
કહેતા કહેતા ખુબ બધો આનંદ અમારી દીકરીઓના મોઢા પર દેખાયો. સાંભળીને હુએ રાજી થઇ.
'કેટલી નિશાળની છોકરીઓ આવી હતી સ્પર્ધામાં? અને તમે કેટલા સામે સ્પર્ધા કરી?'
'દીદી બહુ બધી છોકરીઓ હતી. અને એય પાછી હટ્ટી કટ્ટી અમે હોસ્ટેલની છોકરીઓ જ આમ પાતળી હતી...'
'સ્પર્ધા કેટલા સામે થઇ?'
'અને દીદી અમને બહુ બીક પણ લાગી કે, આ બધા તો કેવા તૈયાર થઇ ને આવ્યા ને!' આમ ને તેમ ને ચબડ ચબડ... ઓફિસની નીરવ શાંતિ સાવ ડોહળાઈ ગઈ અને સૌથી અગત્યનું મારો એકેય પ્રશ્ન એમને સાંભળવો જ નહોતો બસ એમને બોલ્યા જ કરવું હતું. જોકે છોકરી ક્યો કે સ્ત્રીની પાછી એ આદતેય ખરી..
ફાઇનલી બધી જ ગર્લટોક પૂર્ણ થઇ અને પછી એમણે કહ્યું, 'અમે જઇયે.' મેં હા પાડી. ત્યારે અમારી કિંજલ બહુ સમજદાર દીકરી. પપ્પા કોલસા પાડવાનું કામ કરે ને મમ્મી એમને મદદ કરે. પપ્પા કરતા મમ્મીની હોંશ દીકરીને ભણાવવાની ઘણી ને એટલે જ કિંજલ અને એની બહેન પૂનમ હોસ્ટેલમાં ભણવા આવી. બીજીયે નાની બહેન છે જે આવતા વર્ષે હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. અત્યંત ગરીબાઈમાં જીવતા આ પરિવારની દીકરી કિંજલને મોટા થઈને પોલીસ બનવું છે. એ કિંજલ બહાર જવાની જગ્યાએ ઊભી રહી.
'દીદી મારે વાત કરવી છે...' આટલું કહી થોડી વાર એ ચુપ રહી. બીજી દીકરી ભુમિ પણ સાથે હતી. મેં પૂછ્યું શું કહેવું છે?
'દીદી.... અમે કોઈ સામે સ્પર્ધા નથી કરી. સામે કોઈ આવ્યું જ નહોતું.. અને એટલે અમે પેલ્લા આયા. તમે પૂછતા તા પણ કોઈ સામે સ્પર્ધા કરી જ નતી એટલે કોઈ જવાબ નતું આપતું.. પણ ખોટું ના બોલાય ને? અને તમને ના કેત તો મને ખાવા ના ભાવત. આમ મનમાં કઇંક થાત...'
પછી તો ભૂમિયે આ વાતમાં જોડાઈ.
સાચું બોલ્યાનો હરખ મેં વ્યક્ત કર્યો.. સાથે જીત્યા તો કહેવાઈએ જ ને.... સ્પર્ધામાં ઉતરવું એ અગત્યનું બાકી આ સાચું બોલવા હિંમત જોઈએ અને એ તમારામાં છે સો એમાં પણ તમે જીત્યા...
આ વાત પછી બધી માતાજી ખુશ.. અમે જીતી જ ગયા.. અને હા અમે સ્પર્ધામાં આવવાના હતા ને એટલે બીજી નિશાળની એકેય છોકરીઓ ના આવી... હા હા હા...ની વાતો...
ભલે આ દીકરીઓ પોલીસ કે ડોક્ટર ના બને પણ જીવનની ખુબ સાદી વાતો શીખી જાય તોય ક્યાંય પાછી નહિ રહે...
અમારી હોસ્ટેલમાં આવી જ નટખટ અને હા ક્યારેક સખત ગાળો ભાંડતી 140 દીકરીઓ અને 190 દીકરા રહે છે અને એ બધા જ મજાના છે...
જીવનની અદભુત સ્પર્ધામાં કમાલ કરનારી અમારી દીકરીઓ જુદા પ્રકારની રસ્સા ખેંચમાં તો જીતી જ એટલે એમની સાથેનો મસ્ત ફોટો તો બને જ ને...

Wednesday, 23 August 2017

Innocence Vs. Marginalization - What is MOOORE important is LOVE & Concern for Children - NOMAD Children...

“I took this soap from her bag because I like fragrant soaps..”

“The aroma from his tiffin box was too good to resist, hence I broke his lunch box...”
A perfect blend of Absolute Transformation through  Love & Care - The Nomad
children we speak having  bad habits can also par-excel with flying colours 

“I did not have this kind of blanket, so when there was no one in the room I sneaked it in my bag…”
This may sound abnormal and alarming to you? In popular parlance such acts can be termed as theft but this kind of behavior is quite normal for children from nomadic communities. Taking any stuff, they have liked without seeking permission is a natural behavior for these children. The children hail from extremely deprived families, all they have experienced is hunger, physical and verbal abuse which in fact is second nature to these families. Access to decent meal, basic toiletries, plates and bowls, clothes, blankets, footwear etc. are a luxury to them.

Agreed that this conduct needs to be changed for better, thankfully have the opportunity to do that while they are with us staying at the hostel. The teachers and many of those working with them are fed up with such behavior, many have advised us to stop bringing such children to the hostels! But I firmly believe that if these children are fed well, are given positive experiences, have inspiring role models before them things will radically change for better for them. How else will our lovely daughters become achievers and bring such laurels for themselves and their communities, how can we stop bringing these naughty ones to stay with us at the hostel??

Wednesday, 5 April 2017

I want to educate my children and live my life with dignity

Mittal Patel with Madhuben Devipujak
“Ben, please take my Meera along with you, if she continues to stay here her life will be ruined!!” appealed Madhuben Marwadi Devipujak, a resident of Surendranagar’s Dudhrej town. Madhuben has walked out of her marriage and stays with her mother. She accompanies her mother to work as manual labor and earn living to sustain her three children. Madhuben is way too mature for her age. She must be 35 but is wise enough to take well thought decisions for the benefit of her family. Since she desired to start her own small venture but lack of initial capital held her back, VSSM gave her a interest free loan of Rs. 10,000.

“I have to earn so I am not a burden to my parents, I don’t plan to return to stay with my husband. I plan to send my 3 children to your hostel cause otherwise they stare at a bleak future.” A determined and self-respecting Madhuben resented being perceived a destitute.  

“There have been many instances when, mothers have withdrawn their children after enrolling them. They end up giving reasons of not liking with their child or the younger siblings aren’t liking without the elder ones or the deity isn’t pleased with the child receiving education etc. etc. What if you do the same??” I questioned.  

“God has made me experience enough challenges, I know the difference between right and wrong. I promise I will never complain again. Children are my life, I have held them close to my heart and am prepared to send them away for their own good. Trust me, I will never come to you with any complains,” assured a very firm Madhuben.  

“Ben, I want a picture of us together!!”

ખુદ્દારી સાથે જીવવું છે ને બાળકોને ભણાવવા છે

‘બેન મારી મીરાને તમને દઈ દેવી સે. આંય રેશે ને તો બગડી જાહે.’

સુરેન્દ્રનગરના દૂધરેજમાં રહેતા મધુબહેન મારાવાડી દવીપૂજક પતિ સાથે મનમેળ ના રહેતા પિયરમાં ત્રણ બાળકો સાથે આવીને રહ્યા. મધુબહેન મા સાથે છૂટક મજુરી કરવા જાય. જો કે પોતે સ્વતંત્ર ધંધો કરી શકે તેમ હતી પણ તે કરવા પાસે પૈસા નહોતા. અમે VSSMમાંથી 10,000ની લોન આપી. 

‘પિયરીયાને ભારે નો પડીએ ને એટલે કમાવવાનું.’ એવું એ માને. નાનપણમાં લગ્ન કર્યા હશે, ઉંમર 35ની પણ નથી પણ સમજણ ગજબની છે. ‘નથી જવું હવે હાહરે. ત્રણ છોકરાંને તમારા ભેગા મેલી દેવા સે. એ ભણસે ને તો એમની દશા મારા જેવી નઈ થાય.’ એવું એ મક્કમપણે બોલે. ઓશિયાળી કોઈ કહી જાય એતો જરાય ના ગમે. 

‘બાળકોને અમારી હોસ્ટેલમાં ભણવા મુક્યા પછી મા જ બાળકને પાછી લઈ જાય છે, અમને એના વગર નોહોરવે, માતાજી ના પાડે સે, મારો નાનકો ઈના વગર ખાતો નથી વગેરે બહાના કાઢે તમે પણ મીરાને મુક્યા પછી આમ કરશો તો?’

‘ભગવાને બહુ દેખાડી દીધુ સે. હમજદારીએ આવી ગઈ સે. કોઈ ફરિયાદ નઈ કરુ. એમના હાતર તો જીવું સુ, છાતીએ ચાંપીને રાખ્યા સે પણ દૂરેય એમના હાતર જ મુકવાની સું ને. ભરોહો રાખજો કોય દી મારી ફરિયાદ નઈ આવે.’ 

ખુદ્દાર મધુ ‘મારી સાથે એક ફોટો પડાવો બેન’ અને બસ એની સાથે સરસ મજાનો ફોટો ક્લીક થયો... 


Friday, 3 March 2017

Vishnu Raval from one of the VSSM operated hostels stands second in an essay competition….

Vishnu Raval with their certificate of
appreciation
‘India of my dreams’ was the topic for an essay competition for which Vishnu Raval, a 11th grade student staying at one of the hostels operated by VSSM bagged second price.

The members of nomadic communities have never ever had an opportunity to dream for themselves. The initiatives of VSSM are driven to make them dream for their better tomorrow and we experience boundless joy when our children win accolades for the dreams they have begun visualizing for themselves and our country.

Congratulations to Vishnu and the team of Baldosts who work persistently with children like Vhishnu…..

vssm સંચાલિત હોસ્ટેલમાં ભણતો વિષ્ણુ નિબંધ સ્પર્ધામાં દ્વિતિય આવ્યો

VSSM સંચાલિત વાત્સલ્ય છાત્રાલયમાં ૧૧માં ધોરણમાં ભણતા વિષ્ણુ રાવળે નિબંધ સ્પર્ધામાં ભાગ લીધો વિષય મળ્યો ‘મારા સ્વપ્નનું ભારત’... અમારી છાત્રાલયમાં ભણતા બાળકો પોતે સપનું જોતા થાય એ માટે અમે પ્રયત્નો કરી રહ્યા છીએ ત્યારે વિષ્ણુએ પોતાના સ્વપ્નનાં ભારત વિષે નિબંધ લખ્યો અને બીજું ઇનામ પણ મેળવ્યું.. આનાથી વિશેષ રાજીપો બીજો શું હોઈં શકે ? વિષ્ણુને અને સૌ બાળદોસ્તોને ખુબ ખુબ અભિનંદન..

Children of VSSM’s Vatsalya hostel participate in a fun-fair

VSSM's hostel children with the college students at funfair

H. L. College of Commerce, a renowned college of Ahmedabad recently organized a fun fair, an annual event they host to celebrate completion of yet another academic session. This year they decided to invite the children from VSSM’s Vatsalya hostel to be part of the fun filled activities that included games, music and food. Our children had a gala time at the fete  - they danced, played games and won prizes and relished the food at various stalls.  

One of the objectives of having hostels in urban areas is to make the children of  the nomadic communities part of the main stream society, create opportunities for the urban and the nomadic communities to get to know and mingle with  each other. Events like these become a perfect platform to attain these goals. We were delighted with the fact that the youth of today cared and took such initiative to invite these children. We are thankful to the organizers and the students of the funfair for inviting us over and making the children feel comfortable at the same time….

Nomadic children had a gala time at funfair
vssm હોસ્ટેલમાં ભણતા બાળકોએ આનંદ મેળામાં ભાગ લીધો

એચ એલ કોલેજમાં આનંદ મેળો હતો.. VSSM ધ્વારા સંચાલિત ‘વાત્સ્યલ્ય’ છાત્રાલયનાં બાળકોને આમંત્રણ મળ્યું...બાળકો આનંદ મેળામાં ગયા ... એચ એલ કોલેજના યુવાન વિદ્યાર્થીઓ સાથે ખુબ આનંદ કર્યો સૌએ.. રમતો રમી, નાચ્યા કુદ્યા અને ઇનામો પણ મેળવ્યા.. વિચરતી જાતિનાં આ સૌ બાળકો સમાજમાં હળી-મળી જાય એ ધ્યેય સાથે જ અમે છાત્રાલય શરુ કરી હતી.. અને આજે અમદાવાદનાં યુવાનો સાથે અમારા બાળકોને ભળતા જોઈને અમારા સૌના મનમાં આનંદનો મેળો ભરાઈ ગયો... બસ એ જ આનંદને ફોટામાં ઝીલ્યું છે. એચ એલ કોલેજના વિદ્યાર્થીઓએ જે આયોજન કર્યું અને અમને બોલાવ્યા એ માટે તે સૌનો આભાર. 

Friday, 10 February 2017

LIC of India gifts VSSM a bus to ferry hostel children to and from the schools.

LIC Golden Jubilee Foundation donates school bus to VSSM
When VSSM embarked on its mission to educate the children of nomadic and de-notified communities little was it aware of the challenges it would require to tackle to ensure these children cross the threshold of schools and class-rooms.  It has been a humongous task and the challenges have been both, from within and outside the communities. Nonetheless, we remained persistent and continued with our heuristic approach to bring these children to school. From enrolling the children to ashram-shalas and village schools to sensitizing the society, authorities and communities to setting up bridge-schools in settlements and now starting hostels for these children, we have tried all possible methods to make sure  these children get absorbed in the mainstream education system.

The Bus gifted to VSSM by LIC of India.
The most effective of all the above-mentioned initiatives has been the approach of setting up hostels. The concept is, the children stay with the VSSM operated hostels and are enrolled in the best of the private schools. The two hostels functioning in Ahmedabad demonstrate our philosophy of educating the children of extremely marginalized nomadic communities. As the children stay with the hostel, they attend some of the best private schools of Ahmedabad. But, the distance between hostels and schools has always been a concern. The children travelled to and from the school in vehicles that have been hired by VSSM.

A while ago, our well-wisher based in Baroda, Shri Bharatbhai Desai paid a visit to the hostel. He gathered his impressions on the daily commute issue faced by these children. Shri Desai appealed the LIC of India to support the cause. The LIC of India, decided to donate a Bus from its Golden Jubilee Fund. Apart from this the RTO Commissioner also obliged and exempted 95% of RTO tax that was required to be paid to secure the bus permit.
LIC officials handover the bus to the nomad chidren of VSSM
hostel children 
 We recently had a Bus dedication ceremony. It was specially attended by Shri. Venugopalji, Zonal Manager, LIC of India.  The officials from LIC were highly appreciative of the work VSSM does and has committed further assistance if required. We are glad to have amongst us friends and well-wishers like Shri Bharatbhai, who are eager to help when needed. We are thankful to have such compassionate friends walking alongside us all the time!! It is they who have been instrumental in easing our worries!!



VSSM સંચાલીત હોસ્ટેલના બાળકોને શાળામાં લાવવા લઈ જવા એલ.આઈ.સી દ્વારા બસ ભેટમાં આપવામાં આવી.

ભણતર સાથે અમારે કાંઈ લેવા દેવા નહીં તેવું માનતી વિચરતી જાતિની કેટલીયે વસાહતોમાંના બાળકોને ભણાવવાનો અમે સંકલ્પ કર્યો. શરૃઆત તંબુશાળાથી કરી અને તેમાંથી પછી હોસ્ટલ થઈ. હાલમાં vssm દ્વારા અમદાવાદમાં જ બે હોસ્ટેલ ચાલ છે. બાળકો હોસ્ટેલમાં રહીને અમદાવાદની સારામાં સારી નિશાળમાં ભણવા જાય છે.

બાળકોની હોસ્ટેલથી શાળાનું અંતર વધારે. ભાડેથી અમે વાહન બંધાવ્યું છે જે બાળકોને શાળામાં લઈ જાય છે. વડોદરામાં રહેતા vssmના શુભેચ્છક સ્વજન શ્રી ભરતભાઈ દેસાઈ સંસ્થાની મુલાકાતે આવ્યા તેમણે બાળકોને શાળામાં જવા માટે બસ વ્યવસ્થા માટે વિચાર્યું અને એલ.આઈ.સીમાં તેમણે અપીલ કરી. એલ.આઈ.સી.એ પોતાના ગોલ્ડન જ્યુબલી ફંડમાંથી બસની વ્યવસ્થા કરી આપી. બસ અર્પણ વિધી વખતે એલ.આઈ.સી.ના ઝોનલ મેનેજર શ્રી બી.વેનુગોપાલજી ખાસ ઉપસ્થિત રહ્યા. તો સાથે બસનો ભરવો આર.ટી.ઓ.ટેક્ષમાંથી આર.ટી.ઓ.કમીશનરે 95 ટકા માફી આપી. 

એલ.આઈ.સી.માંથી ઉપસ્થિત તમામ અધિકારીઓએ vssmના કામને બિરદાવ્યું અને કામમાં કોઈ પણ રીતે વધારે મદદરૃપ થઈ શકાય તો તે માટેની તત્પરા દર્શાવી. vssmના કામો સાથે ભરતભાઈ જેવા ઘણા શુભેચ્છકો જોડાઈ રહ્યા છે અને તેમના જેવા સૌ સ્વજનોના કારણે જ આ કામો થઈ રહ્યા છે તે સૌનો આ તબક્કે આભાર માનીએ છીએ. 

ફોટોમાં એલ.આઈ.સી. દ્વારા vssmને આપવામાં આવેલી બસ જોઈ શકાય છે.