Patience is key, and today, the results of that patience are visible in our Vallabh Vidya Vihar hostel children...

Mittal Patel address our children at Vallabh Vishta Vihar Hostel

 For years, we have been working to educate and uplift children from marginalized communities. More than 200 children from our program are now pursuing various technical courses, nursing, and engineering. 87 of them have completed their education and are now working in small or large jobs or running their own businesses. Two children have even secured government jobs.

Many years ago, I saw the need to educate thousands of children. Even though there were no facilities, we started teaching children with whatever resources we had, working through the challenges. If we had waited for better resources, perhaps those 200 children wouldn’t have reached the point they are at today. Even the children who are studying in grade 10 and 12 might not have continued their education.

At first, we had a hostel in a rented space, but we faced many challenges with the location. Just like our families who have no fixed address, our children also needed a permanent address. That’s when we found a place in Pansar, Gandhinagar, where the honorable Shri Chandrakantbhai Gogari provided land, and we started building the hostel. The children began attending classes there in June 2024, although it will take another two years to set up the school. Currently, 13 children go to various schools, and while managing everything is a challenge, we understand that gold needs to be melted first to become a beautiful ornament.

This is how it has been for us. After facing the hardships, everything seems to be coming together. One of the hostel buildings is fully ready, and the other will be finished soon. The children are eagerly learning and growing.

In sports, our children achieved the highest positions in the sports competition held in Kalol Taluka, securing first, second, and third places. We have teachers for subjects where children are struggling, as well as for sports and music.

The sports ground will also be ready soon. It feels like our journey is picking up speed. But throughout all this, we’ve had the constant support of the honorable Shri Pratulbhai and Shri Chandrakantbhai, who kept reminding us that every construction takes time. Patience is key, and today, the results of that patience are visible.

Many of our children, who stayed in the hostel, are now performing excellently in their classes, securing first and second positions. We are proud to see their progress, but there is still much more to be done. We are committed to fulfilling all the plans we’ve set for Vallabh Vidya Vihar by 2028.

God has always been with us, and it is because of that support that all these works are being accomplished. The dream of achieving something big was given to us by nature, and we will continue working hard towards it. May God always be the cause of everyone’s success. 🌺🙏

વર્ષોથી વિચરતા તેમજ વંચિત સમુદાયના બાળકો ભણે એ માટે મથીયે. અમારા ત્યાં ભણેલા બાળકોમાંથી ૨૦૦ થી વધુ બાળકો વિવિધ ટેકનિક કોર્સ, નર્સિંગ, એન્જિયરિંગ ભણી રહ્યા છે. ૮૭ એ ભણવાનું પૂરું કર્યું આજે એ નાની મોટી નોકરી, પોતાનો ધંધો કરી રહ્યા છે. બે બાળકો તો સરકારી નોકરીમાં પણ લાગ્યા..

એક સમણું વર્ષો પહેલા હજારો બાળકોને ભણાવવાનું જોયું. બધે સગવડ તો નહોતી છતાં જે હતું એની વચ્ચે એટલે કે અગવડોમાં બાળકોને ભણાવવાનું શરૂ કર્યું. જો કે સગવડની વાટ જોઈ હોત તો ૨૦૦ બાળકો આજે જ્યાં પહોચ્યા ત્યાં કદાચ ન પહોચ્યા હોત. આજે ધો. અને ૧૨ ભણતા બાળકોમાંથી પણ કદાચ કેટલાનું ભણવાનું છૂટ્યું હોત.

ભાડાની જગ્યા તો કોઈએ વાપરવા આપેલી જગ્યામાં હોસ્ટેલ ચાલતી પણ જગ્યા બદલવામાં થાક્યા.

સરનામા વગરના અમારા પરિવારોની જેમ અમારા બાળકો માટે સરનામું જોઈતું હતું. જે ગાંધીનગરના પાનસરમાં મળ્યું. આદરણીય ચંદ્રકાંતભાઈ એ જમીન આપી. ને હોસ્ટેલ બાંધવાનું શરૂ કર્યું. અધૂરા બાંધકામ વચ્ચે જૂન ૨૦૨૪ થી બાળકો ત્યાં ભણવા આવ્યા. અમે હોસ્ટેલ શરૂ કરી પણ શાળા કરવામાં હજુ બે વર્ષ જશે. હાલ ૧૩ શાળામાં બાળકો ભણવા જાય. અમને આ બધું મેનેજ કરવામાં તકલીફ પણ પડે પણ કે છે ને સોનાનું ઘરેણું બનવા માટે સોનાએ પ્રથમ ઓગળવું પડે. 

બસ આવું જ કંઈક અમારું થયું. તપ્યા પછી હવે જાણે બધું ગોઠવાયું. હોસ્ટેલના મકાનોમાંથી એક મકાન સંપૂર્ણ તૈયાર થયું ને બીજું હવે ટૂંકમાં પતશે.. બાળકોના પણ મજાનું ભણવા મંડ્યા.

રમતગમતમાં તો કલોક તાલુકામાં યોજાયેલા ખેલ મહાકુંભમાં મહત્તમ અમારા બાળકો પ્રથમ, દ્વિતીય અને તૃતીય નબર લઈ આવ્યા. 

ભણવામાં નબળા બાળકો માટે શિક્ષકો, રમતગમત તેમજ સંગીત માટે પણ શિક્ષકો.

રમતગમતનું મેદાન પણ ટૂંક સમયમાં બનવાનું શરૂ થશે.

ગાડી જાણે હવે પાટે ચડી. પણ આ બાળકોના શિક્ષણમાં મદદ કરતા આદરણીય પ્રતુલભાઈ, ચંદ્રકાંતભાઈ બધા સતત કહે દરેક નિર્માણ ને સમય લાગે. ત્યાં સુધી ધીરજ ધરવી અગત્યની.. ક્યારેય ઉતાવળ કે કોઈ કામ ન થયું હોય તો મને પ્રતુલભાઈ ધીરજ રાખવા કહે ને આજે એ ધીરજના પરિણામ દેખાઈ રહ્યા છે. 

અમારા કેટલાય બાળકો એ જે નિશાળમાં ભણે એ નિશાળમાં ઉત્તમ પ્રદર્શન કરી વર્ગમાં પ્રથમ, દ્વિતીય આવી રહ્યા છે. 

બાળકોની પ્રગતિ જોઈને રાજી. પણ હજુ ઘણું કરવાનું છે. ૨૦૨૮ સુધીમાં વલ્લભ વિદ્યા વિહારમાં જેટલું પણ કરવાનું નક્કી કર્યું છે એ બધું જ પૂરું કરવાનું કરીશું.

કુદરત હંમેશા સાથે છે એટલે જ આ બધા કામો થાય. આવડું મોટું સ્વપ્ન જોવાની હામ એણે જ આપી. આગળનું પણ એ જોશે અમે અમારા ભાગમા આવતી મહેનત કરીશું.

સૌના સુભમાં ઈશ્વર હંમેશા નિમિત્ત બનાવે એવી શુભભાવના 🌺🙏

#vssm #mittalpatel #gujarat #pansar #education #hostel

VSSM's vallabh vidhya vihar hostel children

VSSM's vallabh vidhya vihar hostel children during
meeting with Mittal Patel

We are committed to fulfilling all the plans we’ve set
 for Vallabh Vidya Vihar by 2028

Thank-You Dr Nitin Sumant Shah of Heart Foundation...

Respected Dr Nitinbhai Sumant Shah gave a donation
of Rs 25 lakhs towards our Pansar Hostel.

 Thank-You  Dr Nitin Sumant Shah of Heart Foundation.

There is a very strong reason to say Thank You. The reason dates back to 2008. From one settlement we brought one girl to the hostel for studies.  After that the girl's father called up.

He said " Ben, my wife rubbed kerosene on her hands and said "bring my daughter back otherwise I will burn myself to death".  My wife will not understand your sentiments. Kindly send my daughter back home from the hostel otherwise my wife will burn herself.". 

Many years ago we started the mission to educate the children of the nomadic community.. We bring children to the hostel but within two days the parents would protest and take the children back home.  Lack of education leads to such acts. One can understand that the situation is very bad. There were no positive feelings towards education. Most of them considered education as a waste of time & efforts.

But we are determined to alter the mindset . To have an education set up one needs a place. We did not have a place of our own. We either took it on rent or someone voluntarily gave it to use. We started hostels & started to educate children.Gradually we realised that we will need a place of our own.There was an inconvenience of vacating the rented places and restarting again at a new place. When it is difficult to move with one child, one can imagine the difficulty that will have to be faced with 300 children. Finally we bought a large piece of land in Pansar with the help of Shri Chandrakantbhai Gogri.& started construction of Hostel.  It is possible to accommodate & educate 1000 children and that is what we are aiming at. In the first phase we are constructing a hostel. It is a huge financial outlay but we are hopeful that with the help of  our donors we will reach the goal. 

Recently, respected Dr Nitinbhai Sumant Shah gave a donation of Rs 25 lakhs towards our Pansar Hostel. He has shown his willingness to contribute further to the cause in the near future. We are thankful for his kind feelings. Nitinbhai is always with us in all our work at VSSM. Nitinbhai is a benevolent donor and regularly contributes towards various causes. We salute him, Pratikshaben & family for their continuous support. 

Shri Mahendrabhai Patel of Lincoln Pharmaceuticals, Ahmedabad is a unique personality. A man who donates without our asking. He had earlier donated Rs 10 lakhs and he further sent Rs 5 lakhs. We are thankful & obliged to Shri Mahendraabhai & his family.

We request all to join in this herculean task. Through social media several of our well wishers see the work VSSM is doing. We request all to contribute their might.

For more information connect with us on 90999 36013 between 10:00 AM to 6:00 PM. You can even Gpay on 99090 49893.

આભાર ડો. નિતીન સુમંત શાહ - હાર્ટ ફાઉન્ડેશન...

આભાર માનવાનું કારણ જબરુ છે. વાત છે 2008ની... એક વસાહતમાંથી અમે દિકરીને હોસ્ટેલમાં ભણવા લઈ આવ્યા એ પછી દિકરીના પિતાનો ફોન આવ્યો.

'ઓ બુન મારી વઉએ હાથમોં ઘાસતેલ લીધું હ્. કેસ ક સોડીન પાસી લાવો નકર મું હળગી મરે. તમારી ભાવના મારુ બૈરુ નઈ હમજઅ. મેરબોની કરીન ભલા થઈન સોડીન પાસી મેલી જો નકર આ હળગી....'

વર્ષો પહેલાં વિચરતી જાતિના બાળકોને ભણાવવાની મુહીમ શરૃ કરી. બાળકોને હોસ્ટેલમાં લઈ આવેલી એ વખતે વાલીઓનો આવો વિરોધ. બાળકોને અમે લઈ આવીએ અને વાલીઓ બે દિવસમાં બાળકને પરત લઈ જાય.

ભણતર નથી એટલે દશા ખરાબ એ સીધુ સમજાતું હતું. છતાં શિક્ષણ પ્રત્યે મોટાભાગના ઉદાસીન.

પણ અમે સ્થિતિ બદલવાનો નિર્ધાર કર્યો. અમારી પોતાની જગ્યા નહોતી અમે ભાડાની તો ક્યાંક કોઈએ વાપરવા આપેલી જગ્યામાં હોસ્ટેલ શરૃ કરીને બાળકોને ભણાવવાની શરૃઆત કરી. 

ધીમે ધીમે પોતાની જગ્યા જોઈશે નો અહેસાસ થયો. મૂળ તો વારંવાર જગ્યાઓ ખાલી કરવાની થાય. એક બાળક સાથે ઘર કે ગામ બદલવાનું અઘરુ થાય ત્યાં 300 બાળકો સાથે તો કેવું કપરુ?

આખરે પોતાની જગ્યા જે ક્યારેય લેવી નહોતી એ લેવાનું નક્કી કર્યું ને પાનસરમાં આદરણીય ચંદ્રકાન્તભાઈ ગોગરીની મદદથી ઘણી મોટી જગ્યા લીધી. આ જગ્યા પર 1000 બાળકોને ભણાવવાના મનોરથ છે. પ્રથમ ફેઝમાં હોસ્ટેલ બાંધી રહ્યા છીએ. 

ખર્ચ મોટો છે પણ સમાજ પર શ્રદ્ધા છે. ટીપે ટીપે સરોવર ભરાય એમ અનુદાન આવી રહ્યું છે.

હમણાં આદરણીય નિતીન સુમંત શાહ - હાર્ટ ફાઉન્ડેશને પાનસરમાં બંધાનારા વલ્લભ વિદ્યાસંકુલ માટે 25 લાખનું અનુદાન આપ્યું. હજુ વધારે અનુદાન તેમના તરફથી મળશે. તેમની લાગણી માટે આભારી છીએ. નિતીનભાઈ VSSM ના દરેક કાર્યોમાં હંમેશાં અમારી સાથે.. આમ તો નિતીનભાઈ ઘણા સેવાકાર્યોમાં છુટાહાથે દાન કરે.. તેમની આ સખાવતને પ્રણામ

આવા સ્નેહીજનોના કારણે જ આ બધા કાર્યો કરી શકીએ. નિતીનભાઈ, પ્રતિક્ષાબેન તેમજ તેમના પરિવારનો આભાર..

અમદાવાદના આદરણીય મહેન્દ્રભાઈ પટેલ - Lincoln Pharmaceuticals અનોખુ વ્યક્તિત્વ. માંગ્યા વગર મોકલી આપનાર પ્રિયજન. તેમણે અગાઉ 10 લાખની રકમ આપેલી એ સિવાય એમણે બીજા 5 લાખ પણ મોકલી આપ્યા. મહેન્દ્રભાઈ અને તેમના પરિવારજનોના અમે ઋણી છીએ.

આપ સૌને પણ આ ભગીરથ કાર્યમાં જોડાવા વિનંતી.

સોસીયલ મિડીયાના માધ્યમથી ઘણા સ્વજનો અમે જે કાર્ય કરીએ તેને જુએ.. આપ સૌને પણ આપનાથી થતો ટેકો કરવા વિનંતી.

વધુ વિગત માટે 9099936013 પર 10 થી 6માં સંપર્ક કરી શકાય. અથવા 99090-49893 પર Gpay પણ કરી શકાય

#MittalPatel #vssm #pansar#gandhinagar #vocationaltraining #vocationaleducation #nomadictribes #શિક્ષણ #શિક્ષણ_સંકૂલ

Ongoing construction at our Pansar Hostel

Pansar construction site

Mittal Patel with our hostel girls

In the first phase we are constructing a hostel

We bought a large piece of land in Pansar with the help
of our well-wisher Shri Chandrakantbhai Gogri.& started
construction of Hostel

Pansar Construction site

The students from our hostels participated in a Youth Festival at District & State level...

Our Hsotel girls performing at Youth Festival 

Healthy competition is good for the growth of a person. That is why during school  times the students are encouraged to participate in various competitions. The win-lose during these competitions help one to understand the ups and downs of life and the strength to withstand the tough times.

VSSM runs two hostels. One is in Kakar village in Banaskantha district. The other one called Vishwa Mangalam is in Himmatnagar managed in association with Vishwamangalam Trust. The girls staying in this hostel take training to learn music. Their progress is gauged in the competition they participate in.

Recently a Youth Festival at District & State level was organised. In this, the students from our hostels participated. They came first in a group & musical song category at the District level. At the State level they finished honourable fourth in a competition organised at Hemchandra University in Patan.

They had trained hard for the first position but  there were others who were better. However, every participant learns much more about life than just about competition.

The students were encouraged by Mayankbhai Jadhav, Nalinbhai, Bijalbhai, Ghanshyambhai, Dimpleben and Vanita.

The participants who performed brilliantly were Rekha, Shilpa, Puri, Apeksha, Jiya, Jhanvi & Mittal. Our congratulations to them. We wish them bigger success in their future endeavours.

સ્પર્ધા માણસના ઘડતર માટે ઉપયોગી. એટલે જ શાળા જીવન દરમ્યાન આયોજીત થતી વિવિધ સ્પર્ધાઓમાં વિદ્યાર્થીને ભાગ લેવડાવવાનું ખાસ કરાવવામાં આવે. સ્પર્ધા દરમ્યાન થતી હાર જીત જીવનના ચડાવ ઉતારમાં ટકી રહેવાનો જુસ્સો આપે. 

VSSM બે છાત્રાલય ચલાવે. એક છાત્રાલય બનાસકાંઠાના કાકરમાં ચાલે. જ્યારે બીજુ વિશ્વ મંગલમ અનેરા - હિંમતનગર પાસે વિશ્વમંગલમ ટ્રસ્ટની સાથે ચાલે. આ છાત્રાલયમાં ભણતી વિદ્યાર્થીઓ સંગીતની તાલીમ લે. તાલીમનું નિદર્શન વિવિધ સ્પર્ધમાં થાય.

તાજેતરમાં જિલ્લા અને રાજ્યકક્ષાનો યુવા મહોત્વસ આયોજીત થયો. એમાં અમારી હોસ્ટેલમાં ભણતી દિકરીઓએ ભાગ લીધો. જિલ્લા કક્ષાએ સમૂહગીત અને સુગમ સંગીતમાં પ્રથમ આવી. રાજ્યકક્ષાની સ્પર્ધા પાટણ હેમચંદ્રાચાર્ય યુનિવર્સીટીમાં આયોજીત થઈ જેમાં દિકરીઓ ચોથા ક્રમે આવી. 

મહેનત પ્રથમ નંબર મળે તેવી કરી હતી. પણ એમના કરતા વધારે ઉત્તમ કરવાવાળા વિદ્યાર્થીઓ સ્પર્ધામાં આવ્યા. પણ દરેક વિદ્યાર્થી સ્પર્ધામાં નંબર મેળવવાની લાલસાની સાથે સાથે અન્ય ઘણું શીખે, જે અમારી દીકરીઓ શીખી. 

દિકરીઓને સંગીતમાં મયંકભાઈ જાદવ, નલિનભાઈ, બીજોલભાઈ, ઘનશ્યામભાઈ, ડિમ્પલબેન અને અમારી વનિતાનું પ્રોત્સાહન મળ્યું. 

સંગીતમાં ઉત્કૃષ્ઠ પ્રદર્શન કરનાર અમારી રેખા, શિલ્પા, પૂરી, ભૂમિકા, અપેક્ષા.જીયા, જાહનવી, મિત્તલને અભીનંદન તેમજ ભવિષ્યમાં ખુબ પ્રગતિ કરી સફળતાના શીખરે પહોંચે તેવી શુભભાવના.. 

#MittalPatel #vssm #education #ખેલમહાકુંભ #ખેલ #સ્પર્ધા

Our Hostel girls came first in a group & musical song
category at the District level

Our hostel girls particiapted in youth festival at hemachandra
university of Patan district

May others from Drashti's community inspire to follow her foot-steps!!!

Mittal Patel with Drashti Bajaniya

Drashti hails from the Bajaniya community, which has very poor performance on the education front, especially girl child education. However, Drashti’s Uncle enrolled her in VSSM  operated hostel while she was very small. Today, Drashti completed education up to 12th grade and a para-medical course. The interest kindled by the para-medical course has enthused her to enroll for General Nursing Course.

“If I become a head nurse, it entitles a separate cabin!” Drashti aspires to be one.

“There would be many girls of your age in your village; what do they do?” I inquired.

“Didi, they are married by this age; many would have birthed a child by now!” Dhrashti responded.

Apart from educational backwardness, the Bajaniya are notorious for their practice of child marriages. Most of the children are either engaged or married by the age of 15-16 years. So Dhrashti’s father is concerned about her chances of getting married..

“Why would she not find a partner? She is smart and educated. And we are there to find her one if you have difficulties in doing so.” Dharshti’s father would give a faint smile and agree to our reasoning.

We wish Dhrashti a bright and happy future. May others from her community inspire to follow her foot-steps!

દૃષ્ટિ બજાણિયા સમુદાયમાંથી આવે. શિક્ષણનું પ્રમાણ આ સમુદાયમાં ઘણું ઓછુ. એમાંય દીકરીઓ તો સ્નાતક સુધી ભાગ્યેજ ભણે.

દૃષ્ટિના કાકા કનુભાઈ દૃષ્ટિને અમારી હોસ્ટેલમાં એ નાની હતી ત્યારે લઈ આવેલા. આજે એણે ધો. 12 પુરુ કર્યું અને GNM(જનરલ નર્સીગ કોર્સ) કરવાનું એ કરશે. 

આમ તો એણે ધો.10 પાસ કરી પેરામેડીકલ કોર્સ પણ ધો.12ની સાથે કર્યો. મેડીકલ લાઈનમાં એને પેરામેડીકલ કોર્સ કરવાના લીધે જ રસ જાગ્યો. 

એને હેડ નર્સ બનવું છે. એ કહે, 'હેડ નર્સ બનીએ તો જુદી કેબીન મળે.'

દૃષ્ટિને પુછ્યું કે, 'તારા જેવડી તારા ગામમાં રહેતી અન્ય દીકરીઓ શું કરે?'

જરા શરમાઈને એણે કહ્યું, 'દીદી એ લોકોના તો લગ્નય થઈ ગયા. ઘણી તો એક છોકરાની મા પણ બની ગઈ.'

દૃષ્ટિ જે સમાજમાંથી આવે ત્યાં એના જેવડી દીકરીઓની સગાઈ કે લગ્ન અત્યાર સુધી થઈ જ જાય. પણ દૃષ્ટિ કે છે હું બચી ગઈ. એના પપ્પાને, દૃષ્ટિની હાલ સગાઈ નહીં કરીએ તો પછી છોકરો નહીં મળેની ચિંતા રહ્યા કરે છે.

પણ અમે સમજાવીયે કે ભણેલી છે તો શું કામ છોકરો નહીં મળે?  અને ન મળે તો અમે બેઠા છીએ ને? સાંભળીને એ હસે પણ અમારી વાત એમણે પણ માન્ય રાખી. એટલે દૃષ્ટિ ભણવામાં વધારે ફોકસ કરી શકી. 

દૃષ્ટિને આ સ્તરે પહોંચાડવામાં અમારી શિક્ષણ ટીમ ડીમ્પલબેન પરીખ, વિનતા. બીજોલ, વિજય, કોકીલા, જય વગેરે સૌનો ફાળો ખુબ મોટો...

દૃષ્ટિને ઉજ્જવળ ભવિષ્યની શુભકામના... એને જોઈને સમાજની અન્ય દીકરીઓ પણ ભણતી થાય તેવું ઈચ્છીએ..

#MittalPatel #VSSM

VSSM makes tremendous efforts to push hildren like prakash to complete their schooling along with a professional course...

Mittal Patel with one of the VSSM hostel student Prakash

“Didi, I wish to donate to VSSM’s activities!”

The statement took me by surprise. “Why?” I asked Prakash, who has been with our hostel since 6th grade.

“My mother passed away when I was a small child. My father knew nothing about
education, so he sent me to this hostel; I still don’t know why. Nonetheless, it was a blessing in disguise as VSSM’s hostel exposed me to a completely new world and opportunities. Otherwise, I would have been married and fathered a child by this age….” Prakash shares with a hint of shyness.

Donations from our will-wishing friends fuel VSSM’s education and many other initiatives. We also have donors walk into our office with books, school bags, and stationery supplies. Such visits allow the children to interact with compassionate and empathetic individuals who talk about giving back to society. These interactions and impressions have made a positive impact on Prakash’s mind. As a result, he now wishes to donate to VSSM and other voluntary organizations doing remarkable work.

Prakash has completed his 12th grade, along with finishing a paramedical course after grade 10th. It was tough for him to finish the two studies together. The paramedical course was conducted at Shalby Institute, where the timings stretched from 9 to 6.30 in the evenings. After returning from the course, Prakash had to attend tutorials for his 12th grade. After successfully finishing both courses, Prakash heads to Baroda for his general nursing course.

VSSM’s Dimpleben Parikh makes tremendous efforts to push these children to complete their schooling along with a professional course. The education team comprising Vanita, Bijol, Kokila, Pravin, Jay, and others strives to ensure these children achieve their highest potential.

We wish Prakash all the best with his future endeavors. May he achieve his dreams!

#MittallPatel #VSSM

'દીદી મારે VSSMના ડોનર બનવું છે'

સાંભળીને ઘડીક તો નવાઈ લાગી. પછી છઠ્ઠા ધોરણથી અમારી હોસ્ટેલમાં ભણતા પ્રકાશને પુછ્યું કેમ?

એણે કહ્યું, 'નાનો હતો ને મા ગુજરી ગઈ. પપ્પાને બહુ ભણતરમાં ગતાગમ ન પડે પણ એમણે મને હોસ્ટેલમાં મુકી દીધો. કેમ એ ખબર નથી. પણ અહીંયા આવ્યા પછી મે નવી દુનિયા જોઈ. ઘરે રહ્યો હોત અત્યારે હું પરણી ગયો હોત ને ભલુ હોત તો એકાદ છોકરુ...'

આટલું કહેતા પ્રકાશ જરા શરમાઈ ગયો.

હોસ્ટેલમાં ભણતા અમારા આ બધા બાળકોના ભણતરમાં ઘણા પ્રિયજનો મદદ કરે. એ બધા જ્યારે આ બાળકો માટે ચોપડા, દફ્તર લઈને આવે કે એમને મળવા આવે ત્યારે અવનવી વાતો થાય. જેમાં કમાયા હોઈએ એમાંથી સોસાયટીને આપવાની વાત પ્રથમ ક્રમે રહેતી.

પ્રકાશના મનમાં આ વાત બરાબર બેસી ગઈ માટે એને ડોનર બનવું છે. એ vssm સિવાય પર સારુ કાર્ય કરતી સંસ્થાઓને મદદ કરશે એમ કહે..

ધો. 12 એણે પરુ કર્યું. એણે પેરામેડીકલ કોર્સ ધો.10 પછી કર્યો અને ખાસ એ કોર્સની સાથે સાથે જ એણે 12મુ પુરુ કર્યું. 

ભણવામાં કષ્ટ બહુ પડ્યું. મેડીકલ કોર્સ માટે 9 થી 6.30 શેલ્બી ઈન્સ્ટીટ્યુટમાં જવાનું ને આવીને ધો.12 માટે ટ્યુશનને, વાંચવાનું..

પણ પ્રકાશે એ પુર્ણ કર્યું. હવે એ જનરલ નર્સીગ કરવા માટે બરોડા જશે..

અમારા ડીમ્પલબેન પરીખની મહેનત પ્રકાશ ને એના જેવા અન્ય બાળકો કોર્સની સાથે ધો,.12 પૂર્ણ કરે તે માટે ઘણી.  વનીતા, બીજોલ, કોકીલા, પ્રવિણ, જય વગેરે સૌ બાલદોસ્તોએ એમને સહયોગ કર્યો. 

પ્રકાશે જોયેલું સ્વપ્ન સાકાર થાય તેવી શુભભાવના...

#MittallPatel #VSSM

The kiddos at our hostel...

Mittal Patel with nomadic children

The kiddos at our hostel…

How splendid they look in their white coats, their uniforms for a nursing course. Most of these children have been with us from a very young age. Rajal, Priyanka, Punam, Drashti, Neha, Rakesh, Parul, Roshni… We remember the times when they cried their heart out as they waved goodbye to their parents on arriving at the hostel after schools re-opened. “We do not wish to study take us back home, take us along with you…” they would chase their parents as they left the hostel premises.

And we would keep lecturing them on the importance and need to study, what would happen if they did not go to school while tears rolled down their eyes… All this crying and cajoling would continue for an hour following which they would make themselves comfortable in the hostel. And while chatting casually if we asked why the need for so much drama “Don’t know why it’s just that we missed home.” And when at home for holidays they keep calling us to inquire when the hostels would re-open? Why? Because they missed hostel…

Such sweet girls of ours, time flies, look how much they have grown.

 “We have your pictures, you as kids!!”

“Didi, please don’t show them to anyone!” they tell me while watching their younger selves on a computer screen.

Seventeen of these girls had been enrolled to Certified Course for Para-medical run by Shalby Academy and National Council of Paramedical, Delhi.

The girls have grown up, there are monetary expectations from home, there is also some pressure to marry them off. This course will help them find jobs quickly. Our dream is to make them financially independent. Along with the course, they do continue with their education. 

The fees to this course is Rs. 36,000 of which Shalby Hospital paid Rs. 16,000 and Rs. 20,000 was borne by VSSM with contribution from our dear Jayeshbhai and Darshil Rambhiya through their Apex Foundation and respected Jayprakashbhai Shah’s Valchand Engineering Alumni Group. We are immensely grateful for the support they have provided.

VSSM’s Dimpleben’s role to mentor the children to aspire for a goal and drive them to achieve it, she has relieved me from a lot of worries with regards to these children. It is she who efficiently handles (breaks her head) both,  the kids and their parents try to convince and explain to them why VSSM does what it does for the kids. With her Vanita, Bijol, Kokila, Vijay, Jay, Pravin…  the perseverant and hardworking team members VSSM is  proud to have.

Children, may almighty bless you with success and happiness, work hard and raise the name of your parents and work for the betterment of the poor and needy.

અમારી હોસ્ટેલમાં ભણતી ટાબર... 

સફેદ નર્સીંગના ડ્રેસમાં બધા કેવા મજાના લાગે.. આમાંના મોટાભાગના તો સાવ નાના નાના હતા ત્યારથી અમારી સાથે.. રાજલ, પ્રિયંકા, પૂનમ, દૃષ્ટ્રી, નેહા, રાકેશ, પારુલ, રોશની.. આમ તો મોટાભાગનાને નિશાળ ખુલે એ વખતે મા- બાપ મુકવા આવે ને મુકીને પાછા ફરવાનું કરે ત્યારે સાથે જવા આ બધા કેવા ઘમપછાડા કરતા. અમારે નથી ભણવું. મને લઈ જાવ.. ને ક્યારેક તો મા- બાપની પાછળ દોટ પણ મુકે...

આંખોમાંથી ગંગા જમના વહેતી હોય ત્યારે અમે ભણવું પડે, ના ભણીએ તો શું થાયના ભાષણ આપતા... જો કે આ બધુ સ્મશાન વૈરાગ્યુ જેટલું જ ચાલે કલાકમાં તો પાછા હોસ્ટેલમાં એકદમ સેટ.. પછી પુછીએ કે આવું કેમ કર્યું તો કહે, ખબર નહીં, ઘર બહુ યાદ આવતું હતું. પાછા આ બધા વેકેશનમાં ઘરે જાય પછી ફોન કરીને દીદી હોસ્ટેલ ક્યારે ખુલશે એ પુછી પુછીને માથુ દુઃખવાડી દે..

આવા મીઠડા ટબુડા... ફોટોમાં જુઓ કેવડા મોટા થઈ ગયા. અમે કહીએ તમારા નાનપણના બધા ફોટો અમારી પાસે છે ક્યારેય હું કામ કરતી હોવું ને ઓફીસમાં આવી જાય ને બતાવું તો શરમાઈ જાય..ને કોઈને બતાવતા નહીં હો દીદી એવું કહે...

આવી આ ટાબરમાંથી 17ને શેલ્બી એકેડમી સંચાલીત અને National Council of Paramedical, Delhiના જોડાણથી ડીપ્લોમા પેરા મેડીકલ સર્ટીફાઈડ કોર્સમાં અમે દાખલ કર્યા. 

હવે મોટા થયા ઘરના પણ એમની પાસેથી કમાઈને કાંઈ આપે એવી અપેક્ષા રાખે. દીકરીઓને લગ્ન માટે હા પાડવા ઘરમાંથી થોડું દબાણ પણ થઈ રહ્યું છે. ત્યારે આ કોર્સ થકી ઝડપથી બધા નોકરીએ વળગી શકશે. મૂળ આ બધા પગભર થાય એ અમારુ સ્વપ્ન જે સાકાર થવાનું. વળી નર્સીગની સાથે આગળ ભણવાનું તો પાછુ ચાલુ જ છે.. 

આ કોર્સ માટે પ્રત્યેક બાળકની ફી 36,000 જેમાંથી શેલ્બી હોસ્પીટલે Astral Foundation થકી 16,000 આપ્યા ને 20,000 VSSM સાથે સંકળાયેલા પ્રિય જયેશભાઈ અને દર્શીલ રાંભિયા થકી અપેક્સ ફાઉન્ડેશને તેમજ આદરણીય જયપ્રકાશભાઈ શાહ - વાલચંદ એન્જીનીયરીંગ આલ્મનાઈ ગ્રુપે આપ્યા.. આપનો સૌનો ખુબ આભાર...

બાળકોને આ મંજીલ સુધી પહોંચાડવામાં અમારા ડીમ્પબેનની ભૂમિકા મુખ્ય. એ સાથે છે એટલે મારી કેટલીયે ચિંતા હળવી થઈ ગઈ છે. ડિમ્પલબેન બધા જ બાળકો અને વાલીઓ સાથે કેટલી માથાકૂટ કરે. મૂળ સમજાવવું એ સૌથી મોટુ ટાસ્ક..પણ એ બધુ બખુબીથી કરે ને એમને વનિતા, બિજોલ, કોકિલા, વિજય, જય, હર્ષદ, જલ્પા, પ્રવિણનો  સાથ મળે. એ ન મળે તો આ બધુયે પાછુ અઘરુ....આવી મજબૂત ટીમ VSSM પાસે હોવાનું ગૌરવ..

બચ્ચાઓ ખુબ પ્રગતિ કરજો ને તમારુ ને માબાપનું નામ રોશન કરજો.. ને ભણી ગણીને બીજા દિન દુઃખીયાની સેવા કરજોના આશિર્વાદ

#MittalPatel #VSSM Dimple Parikh

#education #educationforall #proud

#girls #girlchild #socialdevelopment

#nomadic #denotified #ahmedabad

Nomadic children who had been enrolled to Certified Course for 
Para-medical

Mittal Patel with nomadic girls

Most of these nomadic girls are with us from the very
young age

The once shy and fearful girl is now a confident 10th grader...

Mittal Patel visits Ganga and her family during her
Surendranagar visit

Ganga lives in Surendranagar’s Doodhrej.

The school is a little away from her settlement. The parents remain at work throughout the day. There was no one to bring her to and from the school. But they wanted their daughter to study. However, from the 7th standard Ganga started getting teased and harassed while commuting to school and back. The fear of these anti-social elements resulted in her refusing to go to school. Like all parents,  Ganga’s parents also wanted her to have a better future hence,  they wanted her to continue with her schooling. They shared their dilemma with VSSM’s  Harshadbhai. This is how Ganga reached our hostel in Ahmedabad.

The guidance and mentoring of VSSM’s education team consisting of Dimpleben, Vanita, Kokila ironed away all the academic deficiencies Ganga had when she first arrived at the hostel. Initially, for the fear of being harassed, she hesitated going back to her village.  The once shy and fearful girl is now a confident 10th grader.

“I wish to have a job and build a house of my own when I grow up,” she shares.

The safety a house provides might have made her aspire for one, we wish and pray her aspirations to turn into reality.

“Once the schools reopen, along with Ganga,  I want to send my other two daughters to study at VSSM.” Ganga’s mother had mentioned when I was in Surendranagar recently and decided to visit her.

Such good intents are always welcome…

ગંગા... સુરેન્દ્રનગરના દૂધરેજમાં રહે. 

સાતમાં ધોરણમાં ભણતી એ વેળા એની છેડતીના પ્રશ્નો થવા માંડ્યા. મૂળ એના છાપરાંથી નિશાળ દૂર. મા -બાપ બેય મજૂરી કરે. નિશાળે લેવા મૂકવા જવાનું એ કરી ન શકે. પણ બેઉની લાગણી પોતાની દીકરી ભણે એવી. 

આવામાં ગંગા અસમાજિક તત્વોના ડરથી નિશાળ જવાની ના કહેવા માંડી. પોતે ભણ્યા નથી એટલે આજે દુઃખોનો પાર નથી. દીકરી નહીં ભણે તો એની દશાય પોતાના જેવી..એમણે આ મૂંઝવણ અમારા કાર્યકર હર્ષદને કહી ને ગંગા આવી અમદાવાદ અમારી હોસ્ટેલમાં. 

ભણવામાં નબળી પણ અમારા ડિમ્પલબેન, વનીતા, કોકીલા વગેરેની મહેનતથી ધીમે ધીમે એ બધુ શીખવા માંડી. હાલ દસમુ ધોરણ ભણે. શરૃઆતમાં વેકેશનમાં કોઈ હેરાન કરશે તો એવો ડર એને સતાવતો. પણ હવે એ આત્મવિશ્વાસથી ભરપૂર છે. 

'મોટા થઈ ને નોકરી કરીશ અને પોતાનું પાક્કુ ઘર બનાવીશ' એવું ગંગા કહે. 

ઘર બનાવવાની વાત કદાચ સુરક્ષીત વાતાવરણના પરીપેક્ષમાં એ કરતી હશે.. પણ એની આ ભાવના કુદરત પૂર્ણ કરાવે.

થોડા સમય પહેલાં સુરેન્દ્રનગર જવાનું થયું ત્યારે ગંગાને ખાસ મળવા ગઈ.. એની મા કહે છે, 'આ નિશાળો ખુલે એટલે ગંગા ભેગી મારી બીજી બે દિકરીઓને પણ તમારી પાહે ભણવા મુકી દેવી છે.. 

'આ તો મંગલ વાત વધાવવાની જ હોય ને... 

#MittalPatel #VSSM #education

#educationforall #RightToEducation

#GirlChildren #GirlChildRights

#surendranagar #gujrat #india

Teachers pool in money to send 7 nomad students to high school - A report published in Ahmedabad Mirror

 

Irreplaceable Integrity and Love of Girls of VSSM Unnati Hostel

Mittal Patel talking to hostel girls

If you all are truly my girls find me Kinjaldidi’s watch within half-an-hour or else I will not eat my dinner!!!

This evening in the rush to go and pick up the girls from the school, Kinjal forgot her watch in the bathroom. Kinjal is a very polite and obedient child. Her mother Ramaben Chuvadiya Koli earns her living as a daily wage earning labour. The family doesn’t even have a pucca house to stay, “The house is bound to happen once my Kinjal finishes her education!!” she always says with a smile on her face. Ramaben saved some money from her daily earning to gift Kinjal a wrist watch worth Rs. 250. Don’t we all hold the gifts our parents give us as precious things ever? For Kinjal, this watch was the most precious thing ever, she would always wear it. Hell broke loose when Kinjal couldn’t trace her watch after she returned from picking up the girls from school.

I was in the office finishing my writing assignments. Kinjal came and stood behind my chair. This is a ritual. Whenever these girls have to tell or confess to  me they come and stand behind my chair so that we do not face each other, they speak up all they want to. While they are talking I am forbidden to turn around and look at them. I was waiting for Kinjal to speak up. Five minutes passed but there was no talking. Kinjal remained quiet. “What is the matter?” I inquired without turning my chair.

All the girls surrounded Mittal Patel to tell her about the watch

Kiara is always around the hostel, spending her time with the girls. She has made friends with a lot of girls her age hence she knew what was the matter. “Mumma, Kinjaldidi has lost her watch,” she let me know.

And Kinjal began crying profusely. “Didi, my mummy must have worked so hard to save money to buy me a watch. I consoled and assured her that we will find her watch.

At the hostel it was time for evening prayers. Everyone had gathered in the hall. I went and spoke about Kinjal’s watch, who had gifted it to her and quoted an instance when I had brought back a pen from a relative’s house without their knowledge and how I spent a sleepless night until I went there the next day and let them know that the pen was with me. They were so pleased with my honesty that I was gifted that pen.  They liked my truthfulness. Everyone likes honest people.

“I despise such behaviour from my girls. Hence, we need to find the watch within half-an-hour or else I will not eat my dinner. If you all love me find me the watch. If you fail to do that I will understand how much you all love me.” After the talk I returned to my office.

Within 10 minutes there was a sudden commotion in my office, all the girls rushed in  and gathered around my table (as seen in the picture), “Didi, didi we have found the watch.”

I was delighted to witness this honesty from my children.

The girl who found it was given an ovation. The rest were cautioned to not to point fingers at her.

I am glad these daughters of ours are learning to be honest humans first. I have decided to gift these 80 girls a wrist watch each for their honesty and truthfulness.

“Didi, now have your dinner. In fact eat twice as much today!” they joked.

These are precious moments I share with my girls. The clamour made Dashrath inquisitive, thank you for capturing these moments, Dashrath. And that is Kinjal in pink t-shirt.

How blessed I am to receive  such irreplaceable love and affection!! Thank you God for bestowing these opportunities!!

ગુજરાતીમાં રૂપાંતર

'તમે બધી ખરેખર મારી દીકરીઓ હોવ તો કિંજલ દીદીનું ઘડિયાળ શોધી લાવો અને અડધા કલાકમાં ઘડિયાળ ના મળે તો હું જમીશ નહિ.'

આજે દીકરીઓને સ્કૂલેથી લેવા જવાની હડબડાટીમાં કિંજલે હાથમાં પહેરેલી ઘડિયાળ બાથરૂમની પાળ પર મુકી ને એનાથી એ લેવાની જ રહી ગઈ.

કિંજલ બહુ ડાહી દીકરી. રમાબહેન ચુંવાળીયા કોળીની એ દીકરી. માં મજૂરી કરે ને ઘરનું પુરૂ થાય. આમ તો રહેવા પાક્કું ઘર પણ નહિ. 'પણ કાલ મારી દીકરીઓ ભણી લેશે પછી ઘર થાવાનું જ સે ને બેન' એમ એ હસતા હસતા કહે. રમાબહેને મજૂરીમાંથી બચત કરીને કિંજલને અઢીસો રૂપિયાની ઘડિયાળ લઇ આપી.દરેક બાળકને માં બહુ વહાલી હોય એમ કિંજલનેય વહાલી એટલે માં એ લઇ દેધેલું ઘડિયાળ હંમેશા પહેરી રાખે.

પણ સ્કૂલેથી બાળકોને લઇને આવ્યા પછી કિંજલને ઘડિયાળ મળ્યું જ નહિ ને કિંજલ પર આભ તૂટ્યું. બહુ શોધ્યું પણ ન મળ્યું....

હું ઓફિસમાં લખી રહી હતી ત્યાં કિંજલ આવી ને મારી ખુરશી પાછળ ઉભી રહી ગઈ.

આ દીકરીઓ ને ક્યારેક કશું કહેવું હોય તો મારો ચહેરો દેખાય નહિ એમ ખુરશી પાછળ ઊભી રહી જાય ને પછી એમનું કહેવાનું કહેવા માંડે. આ દરમ્યાન મારાથી ખુરશી ફેરવાય નહિ. મને લાગ્યું કિંજલ ને પણ કઈં કહેવું હશે. પણ પાંચેક મિનિટ પછી પણ એનો અવાજ ના આવ્યો એટલે મેં એની તરફ જોયા વગર જ પૂછ્યું, શું થયું?

કીઆરાને હોસ્ટેલની એના લેવલની એની બહેનપણીઓના લીધે ખબર હોય. એ બોલી મમ્મા દીદીની ઘડિયાળ ખોવાઈ ગઈ.

હું કિંજલ બાજુ ફરી ત્યાં તો એ પોકે ને પોકે રડી... દીદી મારી મમ્મીએ કેટલી મહેનત કરીને મને ઘડિયાળ લઇ આપી હતી ને કોકે લઇ લીધી. બધે શોધ્યું પણ.... આગળ એ બોલી પણ ના શકી.. મેં એને શાંત પાડી અને ઘડિયાળ મળી જશે ચિંતા ના કર એવો હૈયાહરો આપ્યો.

પ્રાર્થનાનો સમય થયેલો બધા સભામાં બેઠેલા. મેં જઈને ઘડિયાળ કિંજલને કોણે આપેલું અને ક્યાંથી ખોવાયું બધી વાત કરી. સાથે નાનપણમાં મેં પણ એક વખત પૂછ્યા વગર અમારા એક સગાના ત્યાંથી પેન લઇ લીધાની વાત કરી. પણ પેન લીધા પછી ઊંઘ જ ના આવી કારણ પેન પૂછ્યા વગર લીધેલી એટલે. બીજા દિવસે જઈને મેં પેન લીધાનું એમને કહ્યું ને મને ઇનામમાં એ પેન મળી. સાચું બોલી એ એમને ગમ્યું. એમ બધાને ગમે.

મારી દીકરીઓ કોઈ ચીજ છુપાવીને લઈ લે એતો મને જરાય ના ગમે. એટલે ઘડિયાળ અડધા કલાકમાં ના મળે તો હું જમીશ નહિ. જો હું વહાલી હોવું તો ઘડિયાળ શોધીને આપો. બાકી ના મળે તો હું કેટલી વહાલી છું એ મને ખબર પડી જશે. આટલું કહીને હું હોસ્ટેલમાંથી મારી ઓફિસમાં આવી.

લગભગ 10 મિનિટમાં તો એક સાથે હોસ્ટેલની ટુલલ્ડ મારી ઓફિસમાં દીદી ઘડિયાળ મળી ગઈ...એ કહેતી મારી સામે આવી ગઈ.. (ફોટોમાં દેખાય છે એમ)

સાંભળી ને માંને પોતાના બાળકોની સારી વાતો સાંભળીને કેવો હરખ થાય એવો મને થયો.

જેણે ઘડિયાળ શોધ્યું એને ત્રણ તાળીનું માન આપ્યું ને કોઈ એની સામે જુદી રીતે આંગળી ના કરે એ પણ સમજાવ્યું...

ગમે છે આ દીકરીઓ ખરે જ સારી માણસ બનવાનું શીખી રહી છે.

જોકે આ સાચા બોલવાનું ઇનામ એંસીયે એંસીયે દીકરીઓને ઘડિયાળ આપવાનું નક્કી કર્યું છે.

ફોટોમાં ઘડિયાળ મળ્યા પછી મારી ઓફિસમાં આવેલી બધી વહાલુડીઓ... મારી પાછળ રડતી ને પછી હસ્તી ગુલાબી ટિશર્ટમાં કિંજલ...

ને હા દીદી હવે જામી લેજો હોને અને આજે બમણું જામજો...

ઓફિસમાં શોરબકોર થયો ને દશરથને ખ્યાલ આવ્યો. એણે આ ઘટના કેમેરામાં કંડારી... આભાર દશરથ.

શું કહું આ પ્રેમને.. આભાર આવા પ્રેમ માટે ઈશ્વરે નિમિત્ત બનાવી એ માટે...

Freedom from Boredom through E-Learning

Boys at G U Hostel Parading on Independence Day

Not one or two but two hundred boys study while staying in our G U Shah hostel at Naroda. Who likes to put their head in the book and study all day? Moreover, all our children ace in mischief. Sitting for an hour seems like punishment to them. 

Sparsh Trust and Maharshibhai Dave made an arrangement of E-Learning to make such kids study without getting bored. Thank you Maharshibhai and Sparsh Trust. 

Children celebrated 15th August- Independence Day cheerfully. They did parade in the Hostel. They won the prize of Rs. 1500/- in Pyramid competition at the school they are studying. 

Students paraded in G U Shah Hostel

You can see everything in the photos that is written here.                                                   

ગુજરાતીમાં અનુવાદ

E-Learning at G U Hostel run by VSSM

દીકરાઓ એય પાછા એક બે નહીં પણ બસો અમારી જી.યુ.શાહ હોસ્ટેલ નરોડામાં રહીને ભણે. ચોપડાંમાં આખો દિવસ માથુ રાખીને ભણ્યા કરવું કોને ગમે? પાછા અમારા આ બધા બાળકો શેતાનીમાં પાવરધા. એકાદ કલાક બેસાડી રાખવા એય સજા જેવું લાગે.

આવા આ બાળકો જરાય કંટાળો લાવ્યા વગર મોજથી ભણી શકે તે માટે ઈલર્નીગંની વ્યવસ્થા મહર્ષીભાઈ સ્પર્શ ટ્રસ્ટે કરી. આભાર મહર્ષીભાઈ અને સ્પર્શ ટ્રસ્ટ.

Mittal Patel attended the E-Learning screening and Independence Day 

15 ઓગષ્ટની ઊજવણી બાળકોએ ઉત્સાહભેર કરી. આખી હોસ્ટેમાં એમણે પરેડ કરી. પાછુ જે નિશાળમાં એ લોકો ભણે ત્યાં પિરામીડ સ્પર્ધામાં અવલ્લ આવ્યાને રૃા.1500નું ઈનામ લઈ આવ્યા.

ફોટોમાં લખ્યુ એ બધુએ જોઈ શકાય છે.