Education For All - VSSM initiative for Nomadic Communities of Gujarat...

Mittal Patel meets Deepak

“Didi, I  dream of taking my father to a car showroom and buying him a car he desires. Everyone in my village made fun of my dad and me when he decided to enrol me to this hostel. We are Nat, but my father works as a mason. He does not practice our traditional occupation. Everyone would tell me that I, too, am destined to be a mason, not an official. My father aspired to study, but we belong to a community where child marriages are rampant. My parents were also married as kids; hence my father had to forego his dream of studying all the way. When I arrived here, he asked me to study hard; he was prepared to work hard to help me study as much as I wished to. I am here because of my father. I want to make my father’s life better. I want to shut those mouths.”

Deepak is a class 12 student; along with finishing his schooling, he is also attending Para Medical and Nursing course. He aspires to complete his education and do a GNM course. “I want to get a good job and place my first salary in my father’s hands,” wishes Deepak.

“Didi, I could study because of this hostel. Numerous people would have helped so that all of us could attend school. When I begin earning, I  wish to give forward 5% of my earnings for the good of others. I will give it to you.” Such sensitivity deserves salutations.

Four hundred children from various nomadic and marginalised communities stay at VSSM operated hostels and attend mainstream schools in Ahmedabad. You may consider contributing for their future. VSSM is also setting up Vallabh Vidya Vihar, an all-inclusive educational facility near Gandhinagar’s  Pansar. The academic enclave will have the capacity to house and educate 1000 students.

We also request you support the construction of this facility. You may call us on 9099936013 for more details.

'દીદી મારા પપ્પાને ગાડીઓના શો રૃમમાં લઈ જવાનું ને એ જે ગાડી પર હાથ મુકે એ ગાડી લઈ આપવાનું મારુ સ્વપ્ન છે. મને જ્યારે આપણી હોસ્ટેલમાં ભણવા મુક્યો ત્યારે ગામમાં બધા મારા પપ્પાની ને મારી મજાક કરતા. અમે નટ પણ મારા પપ્પા ગાવા વગાડવાનું ન કરે એ કડિયા કામ કરે. તે બધા કહે, કડિયાનો છોકરો મોટો થઈને તગારાં  જ ઉચકે એ સાહેબ થોડો થાય? મારા પપ્પાને પણ ભણવાનું મન હતું પણ અમારામાં નાનપણમાં લગ્ન થઈ જાય તે એમના લગ્ન પણ થઈ ગયા ને એ ભણી ન શક્યા. મને જ્યારે ભણવા મુક્યો ત્યારે એમણે મને આ કહેલું ને તુ ખુબ મહેનત કરજે, તારે જેટલું ભણવું હોય એટલું હું ભણાવીશ એવું એમણે કહેલું.... તે દીદી મારા પપ્પાના લીધે જ હું અહીંયા છું. મારે એમના માટે ઘણું કરવું છે. જે લોકો એમને ટોણા મારે એમની બોલતી બંધ કરવી છે...'

અમારો દીપક આમ ધો.12માં ભણે ને સાથે પેરા મેડીકલ નર્સીંગનો  કોર્સ પણ કરે. એની ઈચ્છા 12 પાસ કરીને GNM કરવાની. સારી નોકરી લઈને પપ્પાના હાથમાં પહેલો પગાર આપવાની દીપકની ઈચ્છા..

 એ કહી, 'દીદી આપણી હોસ્ટેલમાં રહીને હું ભણ્યો. મને ભણાવવા કેટલા લોકોએ મદદ કરી તે હું જ્યારે કમાતો થાઉ ત્યારે મારી કમાણીનો પાંચ ટકા હિસ્સો હું પરમાર્થના કામમાં વાપરીશ.. તમને આપીશ'

દિપકની આ ભાવનાને પ્રણામ કરવા ઘટે.

અમારી હોસ્ટેલમાં વિચરતી જાતિના વંચિત પરિવારોના 400 ઉપરાંત બાળકો ભણે. 

આ બાળકોના ભણતરમાં તમે મદદરૃપ થઈ શકો. 

આવનારા સમયમાં અમે ગાંધીનગરના પાનસરમાં 1000 બાળકો ભણી શકે તેવું વલ્લભ વિદ્યા વિહાર ઉભુ કરી રહ્યા છીએ.. આ બાંધકામમાં પણ આપ સૌને મદદરૃપ થવા વિનંતી.. 

વધુ વિગત માટે 9099936013 પર સંપર્ક કરવા વિનંતી. 

#MittalPatel #vssm

We have a line of VSSM’s second-generation shaping to take up their role as change-makers...

Mittal Patel with Vishal

 

“You are like a mother to me!”

Vishal tells me through an audio-video clip he made and sent to me on my birthday. ‘There isn’t anyone like my mother,’ were the words of his composition. I was overwhelmed and grateful for the joy God had bestowed upon me.

Vishal is a native of a small village located on the Gujarat-Rajasthan border. The family had constantly reeled under poverty, and the responsibility of raising four children had fallen on his father after his mother passed away when Vishal was a tiny child. As a result, the father struggled to meet the demands of raising them all.

Vishal was in 5th grade when he had arrived at our hostel to study.

“Didi, in the beginning, I never liked staying at the hostel. But, food was the reason I continued staying here. To have a breakfast that included milk and two square meals was a dream come true. Back home, we could afford tea on some days; I don’t remember eating lunch; we ate only one meal, which was dinner. We are raised in deficiency and have endured hunger for as long as we can remember. I never had to worry about food at the hostel, yet I did not like it here.”

Gradually, Vishal began bonding with VSSM’s team. He understood the value of education and became focused on learning. “You, Dimpledidi, Vanitadidi, Bijolbhai, Pravinbhai, Jaybhai, Vijaybhai, everyone emphasises education and maintains that life is nothing without a good education. You all have made us leave our worries to you and focus on our studies. I wanted to fly, and you were the wind under my wings. You had also encouraged my brother to do the same..”

Currently, Vishal studies in 12th grade. He loves photography and filmmaking, but because that profession doesn’t bring steady income, Vishal wants to complete the nurse practitioner course. Nonetheless, we have counselled him that photographers and film-makers earn good money these days, so there is no harm in choosing it as a profession.

“Didi, can you let me shadow you, I will learn photography and videography in the process.” I was delighted to hear this. We have a line of VSSM’s second-generation shaping to take up their role as change-makers. Our Dimpleben takes utmost care in raising the children at our hostels as responsible and well-rounded individuals. And the entire education team of VSSM, including Vanita, Bijol, Pravin, match her enthusiasm. VSSM is indeed lucky to have such dedicated team members. We are also grateful for the support we receive from our well-wishing donors, who fuel our efforts to educate children from some of the most marginalised sections of our society.

'તમે મારી મા જેવા..' 

એવું કહેનાર અમારી હોસ્ટેલમાં ભણતા વિશાલે મારા જન્મદિવસે સરસ વિડીયો એડીટ કરીને મને મોકલ્યો જેના શબ્દો હતા, મેરી મા કે બરાબર કોઈ નહીં... જે સાંભળીને ધન્યતા અનુભવાય.. ને ભગવાનને એણે આપેલા આ સુખ માટે બસ આભાર જ કહેવાય. 

વિશાલનો જન્મ ગુજરાત રાજસ્થાનના બોર્ડર પરના કોઈ ગામમાં થયો. પણ એ સમજણો થાય મા ને ઓળખતો થાય એ પહેલાં જ એની મા આ દુનિયા છોડી ગઈ. છાપરાંમાં રહેતા આ પરિવારનો પીછો દરિદ્રતાએ ક્યારેય છોડ્યો નહોતો ત્યાં વિશાલના પિતાના માથે ચાર બાળકોની જવાબદારી આવી પડી. જેમ તેમ એ બાળકોને મોટા કરવા કોશીશ કરે. 

વિશાલ અમારી હોસ્ટેલમાં પાંચમાં ધોરણમાં હતો ત્યારે ભણવા આવ્યો. એ કહે, 'દીદી હોસ્ટેલમાં શરૃઆતમાં બીલકુલ જ ન ગમે. પણ અહીંયા સૌથી સારુ હતું સવારે દૂધ અને નાસ્તો, બપોર અને સાંજનું જમવાનું મળતું તે. બાકી ઘરે તો સવારે ચા ક્યારેક ક્યારેક મળે બપોરો કર્યાનું તો યાદેય નથી. હા સાંજે એક ટંક જમવાનું બનતું. અભાવ ને ભૂખ સતત વેઠેલી. ત્યારે હોસ્ટેલમાં એ બધી શાંતિ હતી.છતાં ફાવતુ નહોતું'

પણ ધીમે ધીમે વિશાલ અમારા બાલદોસ્તોનો હેવાયો થયો. શિક્ષણના મહત્વને સમજ્યો ને પછી તો શું ચોટી બાંધી બેસી ગયો ભણવા. એ કહે, 'તમે ડીમ્પલદીદી, વનીતાદીદી, બીજોલભાઈ, પ્રવિણભાઈ, જયભાઈ વિજાયભાઈ બધા એક જ વાત કરો, ભણો ભણ્યા વગર જીવન નથી.. અને બીજી બધી ચિંતા મારા માથે છોડી દો. બસ પછી તો શું દોડવું તો ને ઢાળ મળ્યો. મારા મોટાભાઈએ પણ મને પ્રોત્સાહીત કર્યો' 

હાલ વિશાલ અમારી હોસ્ટેલમાં ધો.12માં ભણે. એને ફોટોગ્રાફી, વિડીયોગ્રાફી ખુબ ગમે. પણ એમાં ઝાઝા પૈસા ન મળે તો એટલે નર્સીગનો કોર્સ કરીશ એવું એ કહે. . જો કે અમે કહ્યું, ફોટોગ્રાફી, વિડીયો ગ્રાફીમાંય ઘણા પૈસા મળે.. એટલે એ ફીલ્ડમાં આગળ વધવામાં વાંધો નથી..

ત્યારે વિશાલે કહ્યું, 'દીદી મને તમારી સાથે રાખો ને? વિડીયોગ્રાફી ને ફોટોગ્રાફી મને શીખવાડો હું આપણું કામ કરીશ...' 

એની આ વાત સાંભળીને રાજી જ થવાયું.. અમારી બીજી પેઢી તૈયાર થઈ રહી છે જે vssm ને આગળ સંભાળવાની છે..

અમારી હોસ્ટેલમાં ભણતા આ બધા બાળકોને કેળવવાનું એમનું ધ્યાન રાખવાનું અમારા ડીમ્પલબેન ખુબ ચીવટથી કરે ને એમને સાથ આપે વનીતા, બીજોલ, પ્રવિણ ટૂંકમાં આખી ટીમ... આવી સરસ ટીમ મળ્યાનો આનંદ છે..

વળી આ કાર્યો કરી શકાયે છીએ સંસ્થા સાથે સંકળાયેલા સ્વજનોની મદદના   લીધે.. તમારી સતત મળતી મદદ માટે આભારી છું. 

#MittalPatel #vssm #careerdevelopment #careforothers #education #changinglives #makesomeonesmile #smilemore #educationforall

Realising the dream we have been dreaming for years…

Mittal Patel with nomadic girls

“We like to study but our parents do not stay in Kakar throughout the year because it is hard to find work here. They keep wandering to return only after Diwali every year. Many parents leave behind children studying in 5-6-7th standards but these children need to cook for themselves, gather firewood which gets overwhelming for them. So along with attending school we also have to go out to ask for food.”

I had watched Raju and Shailesh sculpt their rotla/flat breads when I was at this Fulvadi settlement, it did surprise me seeing such young hands efficiently make bread. 

“Isn’t your mother at home?”

To which they had responded the above. We knew these kids were hungry for education, they would love to be in school if the conditions allowed them to!! By this time we had already commenced the construction of a hostel in Kankar, with an intent that when the parents set out to work the children can stay back in this hostel and continue going to school without worrying about gathering ingredients and cooking their next meal. 

The Pandemic impacted the timely construction of the hostel and some finishing remains. Nonetheless, we decided to make it operational without any further delays. The hostel at Kankar welcomed its first set of 63 children on 5th March 2021. The capacity is to house 160 children but due to Covid restrictions, we have begun with a smaller number. 

And what joy it is to house these children. Most of them have not seen 3 meals a day, also the menu at our hostel ensures they are provided with balanced meals something these children have never had!! The cooking is done by Meru, Arvind and their wives. Someday I will share their story too. They have been cooking round the clock. 

“Didi, we don’t get time to rest. We are in the kitchen from 5 in the morning!”

The kids have a large appetite, many of them are also addicted to smoking bidi. We need to address that too. I am hopeful that things will fall in place.

We want to equip these first-generation school-goers to become the torchbearers for their community. Make them independent so that they do not have to be dependent on others. 

We are grateful to Shir Piyushbhai Kothari, Shri Pravinbhai Shah, JETCO, Shri Vipulbhai Patel, Apex Foundation, Shri Darshil Rambhiya, Shri Mardviben Patel and Shri Pallika Kanani for the support they have provided to help us realise our dream. We shall always cherish your contribution to ensure this first generation of Ful Vadi receives an education. We will remain eternally grateful to you. 

And the team of VSSM – Naran, Dimpleben, Vanita, Mahesh, Kokila, Ishwar, Bijol, Ambaram, Thakarshibhai, Meru, Arwind, Kinjal, Pravin, Linesh you have worked as a team to ensure we bring education to these children. It was an impossible task, but your team spirit helped us achieve it. Cheers to you!!

There are many interesting anecdotes of these children waiting to be shared, will keep writing…

વર્ષોથી જોયેલું સમણું હવે પૂર્ણ થશે....

'અમને ભણવું ગમે પણ અમારા બાપા કાકોરમોં કાયમ ના રે. ઓય કોમ ધંધો ના મલ એટલ. માગસરમોં બધા કાકોર આઈયે બાકી તો ભમતા રામ.. પણ હા પોચમી હાતમીમોં ભણતા સોકરાન્ ઈમના મા-બાપ મેલીન જાય પણ રોધવાનું ન બીજુ બધુ ઈમન જાતે કરવાનું. પાસુ ખાવાનો બધો સોમોન ઈમની કને ના હોય એટલ્ ભણવાની હારે હારે મોગવાય જવું પડ્. ચુલો હળગાવવા લાકડાં બાકડાંય ભેગા કરવાના...'

નાનકડા રાજુ અને શૈલેષને રોટલા ઘડતા મે ફુલવાદીઓના ડેરામાં જોયેલા. આટલા નાના ટેણીયા રોટલા ઘડે એ વાતે નવાઈ લાગી ને મે એમને પુછેલું કે,'તમારી મા ઘરે નથી?' ને જવાબમાં એમણે ઉપરની વાત કહેલી. 

સાંભળીને આ બાળકોની ભણતરની ભૂખ ભાંગવાનો વિચાર તો આવે જ. આમ તો આ બેઉએ આ વાત કહી તે પહેલાંથી જ અમે તો ફુલવાદીઓની વસાહતમાં હોસ્ટેલ બાંધવાનું શરૃ કરી દીધેલું. જેથી મા-બાપ બાળકોને ભણવા માટે મુકીને જાય ને મુક્યા પછી બાળકોને બળતણ વીણવા કે દાણા ભેગા કરવાની પળોજણ ન કરવી પડે.. 

કોવિડના લીધે હોસ્ટેલ બાંધકામ સમયમર્યાદામાં પૂર્ણ ન કરી શક્યા પણ આખરે ક્યારેક તો પતાવવાનું હતું જ ને? હા થોડું કામ બાકી છે પણ એ તો રહેતા રહેતા થશે..

પણ અમે 5 માર્ચ 2021થી હોસ્ટેલ શરૃ કરી દીધી. હોસ્ટેલમાં 160 બાળકો રહેશે. પણ હાલ 63 થી શરૃ કર્યું મૂળ કોવિડના લીધે થોડી સાવધાની પણ જરૃરી..

પણ મજાના બાળકો.. 

ત્રણ ટંક જમવાનું આમાંના મોટાભાગના બાળકોને પહેલીવાર મળ્યું...

પાછુ હોસ્ટેલમાં અમારા મેનુ પ્રમાણે જે જમે એવું તો એમણે પહેલીવાર ખાધુ એવું બધા કહે.. રસોઈનું કામ કરતા મેરુ, અરવીંદ ને બેઉની ઘરવાળીઓ કરે.. એમની વાતેય લખીશ. પણ આ લોકો રાંધતા થાક્યા. સવારે પાંચથી રસોડામાં ધૂસીએ છીએ દીદી આરામ જ નથી મળતો.. એવું એ કહે..

મૂળ ખોરાક જરા વધારે માટે. રૃટિન આવતા સમય લાગશે.. 

પાછી ઘણા ખરાને બીડીઓની જબરી લત... 

આ બધુ સરખુ કરતા ઘણો સમય લાગશે... પણ શિક્ષણથી વંચિત આ સમાજની આ પહેલી પેઢી ભણી ગઈ તો કાલે એને કોઈની જરૃર નહીં રહે ને અમારે એમને સ્વંતંત્ર કરવા છે...

હોસ્ટેલ બાંધકામમાં મદદ કરનાર શ્રી પિયુષભાઈ કોઠારી, શ્રી પ્રવિણભાઈ શાહ, જેટકો, શ્રી વિપુલભાઈ પટેલ, અપેક્ષ ફાઉન્ડેશન, શ્રી દર્શીલ રાંભિયા, શ્રી માર્દવીબેન પટેલ, શ્રી પલ્લીકા કાનાણી આપ સૌના અમે આભારી છીએ.. આપે આ સ્વપ્ન પૂર્ણ કરવામાં મદદ કરી. પણ ફુલવાદીઓની પહેલી પેઢીને ભણાવવામાં આપ સૌએ કરેલી મદદની નોંધ આ બાળકોની સાથે સાથે અમે સૌ કાયમ રાખીશું... આપ પ્રત્યે કૃતજ્ઞતા..

બાકી બહુ રસપ્રદ વાતો છે આ ટાબરની એ બધીયે તમારી સામે મુકીશ...

પણ હોસ્ટેલ શરૃ કરવા માટે પ્રયત્નશીલ અમારી ટીમ નારણ, ડિમ્પલબેન, વનીતા, મહેશ, કોકીલા, ઈશ્વર, બીજોલ, અંબારામ, ઠાકરશીભાઈ, મેરુ, અરવીંદ, કિંજલ, પ્રવિણ, કીરણ , લીનેશ આ બધાયની ભૂમિકા ખુબ મહત્વની.. તમે બધા ટીમ તરીકે એક સાથે ન આવ્યા હોત તો આ બધુ શરૃ કરવું મુશ્કેલ થાત.

આપ સૌ પ્રત્યે રાજીપો...

#MittalPatel #vssm #nomadic

#denotified #families #education

#educationforall #girls #girlchild

#Banaskantha #Gujarat

 

Nomadic children enjoying their meal at kakar hostel

Nomadic children playing throwball

Nomadic children at kakar hostel

Nomadic children at kakar hostel

Nomadic children at Kakar hostel

Nomadic children enjoying their meal at Kakar hostel