Ramaben Chuvadiya's daughters Kinjal wishes to join police force while 6 year old Vandan wants to fly aircrafts!!

Ramaben Chuvadiya with Mittal Patel and her daughters
at our Unnati Hostel 

“My Kinjal wants to join police force when she grows up, seriously!!” she said with a smirk. “He has been drinking a lot. And this leads to daily quarrels. Unfortunately, my daughters have to witness  all such fights. I could not send my elder daughters Anju and Kajal to school because we never had enough money. I am so happy  now that my Kinjal and Poonam are studying with you. Last year Poori also joined her two elder sisters. I haven’t studied much hence, earn living doing all sort of random labour works like working on farm or work at coal making. My elder daughters also join me and help earn for the family. Their father has injured his back in an accident and hence cannot work, leaving  the responsibility of earning for the family on us. We have a small piece of land but, this year’s rain washed away our land. The well also needs to be repaired. We do not have money to get such jobs done. If you could give us some loan we can repair the land and the well and cultivate it to earn a little extra.”

Extremely upfront Ramaben Chuvadiya is from Tarkiya village and stays in a hut made of mud and cow dung. She comes to drop her daughters twice a year and visits them whenever she feels like seeing them. “Ben, you please take care of my daughters. They are my future!” Her daughters too are extremely hardworking and polite. Very nice daughters, indeed.

Three years ago, Ramaben borrowed Rs. 500 to send Kinjal to VSSM operated hostel. The money was to buy things that she might need at the hostel. Few days into the hostel life Kinjal began feeling lonely and complained of not liking it here and wanting to quit studying. This saddened Ramaben. “I went against your father’s wish, have spent Rs. 500 to bring you here, the community had laughed at me and now if you do not complete your studies people will make fun of me.” This was the only time Ramaben was required to talk like this with Kinjal. After this episode, Kinjal has never complained and puts hard work in studies. If she does not get into police force she wishes to be a lawyer.

Ramaben has six daughters. The youngest Vandan who just turned 6 will also be in our hostel next year. And she wishes to be a pilot someday!!!

“Ramaben, may all the daughters of this land be fortunate enough to have a mother like you. We salute your spirit, resolve and commitment. You are an inspiration to many and a living example of inherent power that women possess…”

We have decided to extend Rs. 50,000 as interest free loan to Ramaben, will be giving her the cheque within two days. The money will be utilized to repair the land and the well.

We wish you mental peace and prosperity always!!

In the picture - The beautiful moments we get to spend with some fiery human begins!! That is us Ramaben, her daughters and I….

‘લો હાસુ કઉં મારી કિંજલને પોલીસ થાવું સે ઈના બાપાને થોડા ઠીક કરવા સે ને એટલે’...આવું કહીને એ થોડુ હસ્યા પછી કહ્યું, ‘એ દારૃની લતે ચડી ગ્યા સે તે નીત ઝઘડા થાય ઈમની હારે. મારી દીકરીયુ આ બધુ જુએ ને એટલે. મોટી અંજુ ને કાજલને નો ભણાવી હકી. પાહે પૈસા નહીં એટલે. પણ કિંજલ ને પૂનમને તમારી હોસ્ટેલમાં મુક્યા પસી હવે નિરાંત સે. ગઈ સાલ પુરીનેય મૂકી દીધી. હું તો ચાર ચોપડી ભણી. કોલસા પાડવા, નીંદવા ને ખેતરમાં બકાલુ ઉતારવા હું ને મારી બે દીકરીઓ જઈએ. ઈના બાપાને એકસીડન થ્યો ને કમરના મણકામાં ફાટ પડી ગઈ તે ઈ કાંઈ કામ નથ કરતા. ઘરનો બધો ભાર અમાર મા- દીકરીઓ ઉપર. અમાર નાની જમીન સે. ઓણ વરસાદ આયો ન ઈમાં જમીન ધોવાઈ ગઈ ને કુવો કર્યો સે એને ફરી સારવો જોશે. અમારી પાહે પૈસાની સગવડ નથ. તમે લોન દયો તો આ બધુ કરાવી દઈએ ને અમારી જમીનમાં અમે ખેતીએ કરીએ.’

ગાર માટીના ઘરમાં રહેતા તરકિયાગામના રમાબહેન #ચુંવાળિયા_કોળી નિયમિત વેકેશનમાં દીકરીઓને લેવા ને વચમાં ક્યારેય ક્યારેક મળવા આવી જાય. ‘બેન તમે ધાન દેજો હો દીકરીઓના ભણવા માથે... મારે ઈમનો જ આશરો સે.’ એવી વાત કરે ને સામે દીકરીઓય એવી સરસ. ખુબ મહેનત કરે.

ત્રણ વર્ષ પહેલાં કિંજલને  હોસ્ટેલમાં રુ. પાંચસો ઉછીના લઈને થોડી ઘણી વસ્તુઓ સાથે ભણવા મોકલેલી. કિંજલે થોડા દિવસમાં જ નથી ફાવતું. નથી ભણવું એવું રમાબહેનને કહ્યું ત્યારે રમાબહેન સાવ હતાશ થઈ ગયેલા. ‘પાંચસો ખર્ચીને તને આંય મુકી સે ને તારા બાપાની ઉપરવટ જઈને તુ ભણે એવો હરખ મે રાખ્યો ને તુ પાસી આવે તો ઈ બધા માથે પાણી ફરી વળે. ગામનાય મારી મજાક કરશે. જબરી આઈ છોકરી ભણાવવાવાળી... ’

કિંજલને રમાબહેને આ વાત એક જ વખત કહી. ને ડાહી કિંજલે એ પછી કોઈ દિવસ ભણવામાં પાછુ વળીને જોયું નથી. ખુબ મહેનત કરે. #પોલીસ થવાની તમન્ના પહેલી ને એ ના થાય તો વકીલ...

રમાબહેનને છ દિકરીઓ. નાની વંદન છ વર્ષની થઈ. આવતા વર્ષે એય હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. એને તો પાયલોટ થવું છે. 

રમાબહેન જેવી ‘મા’ દરેક દીકરીની હોય તો આ દેશની એકેય દીકરી #ભણ્યા વગર નહીં રહે એ વાત સો ટકાની.... એમની મહેનત અને અત્યાર સુધી કરેલા સંઘર્ષને સલામ..ને #સ્ત્રીશક્તિનું રમાબહેન જીવતું ઉદાહરણ... 

અમે લોન માટેની પ્રક્રિયા કરી દીધી. બે દિવસમાં વગર વ્યાજે ખેતીની જમીન ઠીક કરવાને કુવો સારવા રુ. પચાસ હજાર VSSMમાંથી આપીશું. માનસીક અને આર્થિક રીતે સુખી થાવ એ ભાવના અમારી.....

રમાબહેનને બધી દીકરો સાથે મજાની પળો... ઘણું તો આજે પહેલીવાર એમણે કહ્યું જે દરેક સ્ત્રી જાણે તો હિંમત આવી જાય. લખીશ એના વિષેય નિરાંતે....

#Education for all #Girls_Education #Mittal_Patel #nomadicgirls#nomadsofgujarat #nomadsofindia #RightToEducation#VSSM#VSSM_for_Education#ChuwaliaKoli#Dream#InterestfreeloanforNomads

Winning the real games….

A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they
went on to win a different kind of game ……

Suddenly there was a wave of cheer and chirpy sounds all around, “Didi, we stood first in the tug of war game.” Our girls were all jubilant as they narrated their achievement. Their joy was contagious and obviously I too was infected by it….

“So how many girls had participated… how many were competing against you?” was my obvious question!!

“Oh, Didi there were many and all of them quite strong and stout and look at the skinny us.”

“So, how many competed against you?”

“We were so nervous about this event, everyone was all prepped up….” the chorus continued, it stirred the stillness that prevailed in the office… the chatter continued but none of them answered my questions. After all the girl-talk were over with they all decided to leave, “Can we all go?” they asked. I replied in affirmative. While everyone walked out, Kinjal opted to stay-back. Kinjal is daughter of charcoal makers. The family survives in absolute poverty. Her mother assists father in coal making. Kinjal and her sister Poonam stay with this hostel and they have a younger sister who is all set to tag them next year. The mother has bigger and better dreams for her daughters some of which her daughters have taken a cue of, why else would Kinjal plans to join the police force when she grows up??

Kinjal stood at the door, “Didi, I want to speak to you..” she became quite, there was another girl Bhoomi with her too.

“Yes, tell me what is it??”

“Didi, we never competed with anyone. There was no one against us. Hence, we were declared undisputed winners. You asked us many times but, none of us replied. We cannot lie! If we had not told you the truth we wouldn’t have liked our meals!! Hiding the truth would have pained us.”

Bhoomi also joined the narrative.

I was happy the girls spoke truth and commended their righteousness. Yes, they were winners and that was a matter to rejoice. “To participate in a competition is important but to have the courage to speak the truth is even more important and since you all showed that courage you have won another important lesson in life!!”

There was cheer and jubilation all around. Our girls were all cheering and shouting with joy. “we won, we won… no one dared to participate on knowing they were to compete against us…we won..”

We are glad our girls are understanding and following the true lessons of life. It is ok if they do not become an engineer or doctor. I am sure they will go on to win many challenges if they become better humans!!

Our hostels have 140 and 190 of such naughty and fierce girls and boys staying in it. So what if they get down to verbal abuse at every juncture? they are fun and honest and innocent...

A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they went on to win a different kind of game ……

'દીદી રસ્સા ખેંચની સ્પર્ધામાં અમે પહેલા આવ્યા. 😊😊'

કહેતા કહેતા ખુબ બધો આનંદ અમારી દીકરીઓના મોઢા પર દેખાયો. સાંભળીને હુએ રાજી થઇ.

'કેટલી નિશાળની છોકરીઓ આવી હતી સ્પર્ધામાં? અને તમે કેટલા સામે સ્પર્ધા કરી?'

'દીદી બહુ બધી છોકરીઓ હતી. અને એય પાછી હટ્ટી કટ્ટી અમે હોસ્ટેલની છોકરીઓ જ આમ પાતળી હતી...'

'સ્પર્ધા કેટલા સામે થઇ?'

'અને દીદી અમને બહુ બીક પણ લાગી કે, આ બધા તો કેવા તૈયાર થઇ ને આવ્યા ને!' આમ ને તેમ ને ચબડ ચબડ... ઓફિસની નીરવ શાંતિ સાવ ડોહળાઈ ગઈ અને સૌથી અગત્યનું મારો એકેય પ્રશ્ન એમને સાંભળવો જ નહોતો બસ એમને બોલ્યા જ કરવું હતું. જોકે છોકરી ક્યો કે સ્ત્રીની પાછી એ આદતેય ખરી..

ફાઇનલી બધી જ ગર્લટોક પૂર્ણ થઇ અને પછી એમણે કહ્યું, 'અમે જઇયે.' મેં હા પાડી. ત્યારે અમારી કિંજલ બહુ સમજદાર દીકરી. પપ્પા કોલસા પાડવાનું કામ કરે ને મમ્મી એમને મદદ કરે. પપ્પા કરતા મમ્મીની હોંશ દીકરીને ભણાવવાની ઘણી ને એટલે જ કિંજલ અને એની બહેન પૂનમ હોસ્ટેલમાં ભણવા આવી. બીજીયે નાની બહેન છે જે આવતા વર્ષે હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. અત્યંત ગરીબાઈમાં જીવતા આ પરિવારની દીકરી કિંજલને મોટા થઈને પોલીસ બનવું છે. એ કિંજલ બહાર જવાની જગ્યાએ ઊભી રહી.

'દીદી મારે વાત કરવી છે...' આટલું કહી થોડી વાર એ ચુપ રહી. બીજી દીકરી ભુમિ પણ સાથે હતી. મેં પૂછ્યું શું કહેવું છે?

'દીદી.... અમે કોઈ સામે સ્પર્ધા નથી કરી. સામે કોઈ આવ્યું જ નહોતું.. અને એટલે અમે પેલ્લા આયા. તમે પૂછતા તા પણ કોઈ સામે સ્પર્ધા કરી જ નતી એટલે કોઈ જવાબ નતું આપતું.. પણ ખોટું ના બોલાય ને? અને તમને ના કેત તો મને ખાવા ના ભાવત. આમ મનમાં કઇંક થાત...'

પછી તો ભૂમિયે આ વાતમાં જોડાઈ.

સાચું બોલ્યાનો હરખ મેં વ્યક્ત કર્યો.. સાથે જીત્યા તો કહેવાઈએ જ ને.... સ્પર્ધામાં ઉતરવું એ અગત્યનું બાકી આ સાચું બોલવા હિંમત જોઈએ અને એ તમારામાં છે સો એમાં પણ તમે જીત્યા...

આ વાત પછી બધી માતાજી ખુશ.. અમે જીતી જ ગયા.. અને હા અમે સ્પર્ધામાં આવવાના હતા ને એટલે બીજી નિશાળની એકેય છોકરીઓ ના આવી... હા હા હા...ની વાતો...

ભલે આ દીકરીઓ પોલીસ કે ડોક્ટર ના બને પણ જીવનની ખુબ સાદી વાતો શીખી જાય તોય ક્યાંય પાછી નહિ રહે...

અમારી હોસ્ટેલમાં આવી જ નટખટ અને હા ક્યારેક સખત ગાળો ભાંડતી 140 દીકરીઓ અને 190 દીકરા રહે છે અને એ બધા જ મજાના છે...

જીવનની અદભુત સ્પર્ધામાં કમાલ કરનારી અમારી દીકરીઓ જુદા પ્રકારની રસ્સા ખેંચમાં તો જીતી જ એટલે એમની સાથેનો મસ્ત ફોટો તો બને જ ને...

Our upcoming Naroda Hostel 94 children of nomadic communities got admission in reputed school...

The children who came to appear for the entrance
test and VSSM Baldosts

The glaring image that strikes you at any of the nomadic settlement is the sheer amount of children, children just loitering around out of school, out of any day-care center with nowhere to go except helping parents with earning living or attending chores.  It is heart wrenching to see such a waste of childhood. Initially, the problems we starred at were plenty but  one of the first interventions by VSSM for the nomadic communities was to ensure children start attaining education but how to make that happen was another issue. Educational deprivation was one of the core reasons for such marginalisation of these communities. We began with efforts to blend these children in the mainstream with enrolling them in the village government schools or Ashram Shalas. But numerous reasons resulted into the children coming back from Ashram Shalas or being pushed out of the schools. Hence VSSM launched its program of Bridge Schools,  meaning VSSM operated schools in the settlements which subsequently created a need to start a hostel. As the children began to understand what it is to go school, what difference it has brought to their lives; more number of children began coming to school and hostels. The children who had potential but resisted coming to school had to be  cajoled or coaxed and brought to school while  sometimes if the need  emerged  we were also  required to scold the parents to let the children remain in school. All these efforts of past few years have paid off as now there is so much demand for hostels that we have run out of space. That is the reason why we are moving children from two of our hostels to one facility in Ahmedabad. 

The Sadvichar Parivar Trust has offered VSSM one of its campus in Naroda, Ahmedabad. 180 children from Doliya hostel and 35 children from Radhanpur hostel will move into this facility from June this year. Arrangements have been made to accommodate 300 children in this hostel. The Baldosts are busy preparing a list of children interested in joining the Naroda Hostel. We hadn’t imagined in the wildest of our dreams that the figure of children willing to join the Naroda Hostel will  600. 

IN the meantime efforts are on prepare the children to appear for a school entrance test. The N. V School in Naroda has agreed to enrol these children provided they clear the entrance test. We had identified and called almost 200 children instead 300 turned up and appeared for the entrance examination held on 29th April. 94 of these children have cleared the test and secured admission in N. V. School. 

To our utter astonishment 30 children had come from Vadiya to appear for this test.  We knew the change was imminent but weren’t expecting it to be  so soon!!  The events that have unfolded during past couple of weeks  are extremely  surreal  and we can’t help but thank the Almighty for the same. 

It is equally important that we take this opportunity  to express  a big thank you to Dimpleben for her rock solid support and untiring efforts to ensure that maximum number of children benefit from Naroda Hostel. It is her efforts that have relieved us from lot of worries and anxieties…..Thank you Dimpleben and all the Baldosts of VSSM…..

વિચરતી જાતિઓ સાથે કામ શરૃ કર્યું તે વખતે પ્રશ્નોની વણઝાર સામે હતી. ઉકેલો પણ નહોતા સૂઝતા. કેટલું થશે? શું કરી શકાશે? વગેરે કશો જ ખ્યાલ નહોતો. વસાહતોમાં રઝળપાટ દરમ્યાન ભૂખ્યા અને શિક્ષણથી વંચિત બાળકોને જોઈને જીવ બળી ગયો હતો. જે પીડા આ સમુહ વેઠી રહ્યો હતો એના કારણોમાં અશિક્ષિત હોવાનું પણ જવાબદાર લાગેલું. એટલે પ્રથમ ઉકેલના રૃપે બાળકોને જુદી જુદી સરકારી આશ્રમશાળામાં દાખલ કરાવ્યા પણ તેમાં આ બાળકોને સુખ ના આવ્યું. ખુબ મૂંઝવણો વચ્ચે તેમની વસાહતોમાં તંબુશાળા અને એમાંથી 7 બાળકોને લઈને હોસ્ટેલ શરૃ કરી. અમે જેમના બાળકો ભણે એમ ઈચ્છતા એવી વસાહતોમાંથી તો બાળકોને ઉપાડીને લઈ આવતા. મા-બાપને પ્રેમથી ઘમકાવતા પણ ખરા. પણ ઘીમે ઘીમે અમે જે ઈચ્છતા હતા તે બદલાવ દેખાઈ રહ્યો હતો.

ડોળિયાગામમાં vssm સંચાલીત હોસ્ટેલમાં 180 બાળકો ભણતા જ્યારે રાધનપુરમાં 35 બાળકો. આ બંને હોસ્ટેલ જુન 2016થી અમે અમદાવાદમાં શીફ્ટ કરવાનું આયોજન કર્યું. નરોડા ખાતે આવેલા સદવિચાર પરિવારના કેમ્પસમાં 300 બાળકો રહી શકે તેવી વ્યવસ્થા ગોઠવી. સંસ્થાના કાર્યકરો હોસ્ટેલમાં ભણવા આવવા ઈચ્છતા વિદ્યાર્થીઓની યાદી તૈયાર કરીને મોકલાવી રહ્યા હતા. મને ક્યારેય ભરોષો નહોતો કે આ યાદી 600ના આંકડાને ક્રોસ કરશે. હા 600 ઉપરાંત બાળકોના મા-બાપે પોતાના બાળકોને હોસ્ટેલમાં ભણવા મૂકવાની તૈયારી દર્શાવી અને પ્રવેશ આપજો જ તેવી વિનંતી પણ કરી.

નરોડાના એન.વી. વિદ્યાલયે બાળકોની પરિક્ષા લઈને પ્રવેશ આપવાનું નક્કી થયું હતું અમે 200 જેટલા બાળકોને બોલાવ્યા હતા. તા.29મીએ આયોજીત પ્રવેશ પરિક્ષામાં 300 ઉપરાંત બાળકો પ્રવેશ પરિક્ષા માટે આવ્યા જેમાંથી 94ને એન.વી.માં પ્રવેશ મળી ગયો. 

બદલાવ શરૃ થઈ ગયો છે.. જો કે આટલો જલદી બદલાવ આવશે તેની મને કલ્પના પણ નહોતી. વાડિયામાંથી પણ 30 બાળકો પ્રવેશ માટે આવ્યા હતા. નવાઈ લાગે તેવું અને માની ના શકાય તેવું છે પણ આનંદો આનંદો.... ભગવાન thank you.. 

નરોડામાં બાળકોને ભણવા લાવીને સારુ શિક્ષણ મળે તે માટે ડીમ્પલબેન દિવસ રાત પ્રયત્નશીલ છે. તેમનું અમારી સાથે હોવાના કારણે ઘણી બધી ચિંતાઓ હળવી થઈ ગઈ છે.. thanks ડીમ્પલબેન અને vssmના તમામ દોસ્તોને

પ્રવેશ પરિક્ષા આપવા આવેલા બાળકો અને vssmના બાલદોસ્તો

Janaki realises her true potential…...

Janki with her certificate

Quite, intelligent, diligent and mature beyond her age is how we would describe 11 years old Janaki Nayak. In 2012, 7 years old Janaki arrived at Kalrav Hostel in Doliya along with elder sister Payal.  These small girls  had just lost their mother and the daunting task of raising the family was left on their father Vishnubhai who works as manual laborer.  A shattered Vishnubhai was in no condition either psychologically, physically or financially to take care of his five children; four daughters and one son all between the ages of 10 years to 2 months at the time his wife passed away.  Nonetheless, it was important for him to keep going so that at the end of the day he had money to buy food to feed his children.  A concerned and caring father that he is, Vishnubhai decided not to remarry but raise children with some help from his extended family. Another concern that boggled him was education of his children. These devastated children who were going to school found it hard to cope with the loss of   their mother.  He approached VSSM with a request to enroll his elder two daughters in the Doliya Hostel.

At the time of her enrolment Janaki could hardly  read or write and was under sever trauma. She would frequently wake up in the middle of the night crying for her mother. The team of Kalrav provided her all the necessary care and support and love of a mother. Today, Janaki is a confident 11 year old, studying in 6th grade, excelling in studies as well as co-curricular activities. Since last 2 years Janaki ranks first in her class, recently she went on to win the school elocution competition when she spoke on the subject of ‘Democracy and the Indian Election system.’ Janaki takes initiative of managing various tasks in the hostel and performs her duties well.
 The adversities of life  have made Janaki an extremely mature girl at a very young age. She is aware of the sacrifices her father has made to raise her and the siblings, especially not marrying again (which is very common in their community).  When she grows up she wants make life easy for her father. Janaki desires to peruse medicine when she grows up.
 So what would have become of Janaki had she not come to stay at Kalrav hostel?? Well, she like hundreds of girls of her community would have been married and working as a child labour in any of the farms to supplement her family’s income and feed the large brood!! It is the opportunities created at Kalrav that has enabled Janaki realize her true potential.

vssm સંચાલિત કલરવ હોસ્ટેલ, ડોળીયામાં ભણતી જાનકી વકૃત્વ સ્પર્ધામાં પ્રથમ

“પપ્પા, મારી મમ્મી ક્યારે આવશે...?” સહજ રીતે માતાની છત્રછાયા ગુમાવી બેઠેલ દીકરી જાનકી દ્વારા અનાયાસે પૂછવામાં આવેલ પ્રશ્ન! વાત છે મહેલજ ગામના વતની નાયક વિષ્ણુભાઈની. પત્ની ચાર-ચાર દીકરીઓ અને એક દીકરાને મુકીને ચાલી ગઈ, અવિરત અનંત પ્રવાસે. પાંચ-પાંચ સંતાનોની જવાબદારી ખભે લઈ વિષ્ણુભાઈ આખો દિવસ ‘દાડ્યું’ કરી ગુજરાન ચલાવે. ઘરે મારાં બાળકો એકલા-અટુલા છે” તેવી દ્વિધામાં હંમેશા રહે.
બાળકો ઘીમે-ધીમે મોટા થવા માંડ્યા, દરેક પિતાની જેમ તેમને તેમના અભ્યાસનો પ્રશ્ન સતાવવા માંડ્યો. તેઓ પણ યુનિફોર્મ પહેરી ઊછળ કૂદ કરતા બાળકોના સપના જોવા માંડ્યા. પરંતુ,એક મજુરી કરતા, ઘર વિહોણા, વિધુર પાંચ બાળકોનાં બાપને તે અધિકાર ક્યાંથી હોય. સરકારે શિક્ષણ એક ‘મૂળભૂત બંધારણીય અધિકાર’ ઘોષિત કર્યું છતા પણ ભણતરમાં પૈસાનો ભાર અનિવાર્ય છે તે વિષ્ણુભાઈ સારી પેઠે જાણતા હતા. તેથી ગામઠી સરકારી નિશાળમાં જાનકીને દાખલ કરી, પણ મન:સ્થિતિ પહેલા જેવી જ, કારણ ત્રીજા ધોરણમાં હોવાં છતાં જાનકીને કક્કાનો ક ન આવડે.
આવા કપરા સંજોગોમાં વિષ્ણુભાઈએ ડોળીયા ગામમાં vssm દ્વારા વિચરતી જાતિનાં બાળકો માટે ચાલતા છાત્રાલય વિશે સાંભળ્યું. આ છાત્રાલયમાં બાળકોને વિનામૂલ્યે ભણાવાય છે તે સાંભળી વિષ્ણુભાઈએ છાત્રાલયની મુલાકાત લીધી. “હે બુન, મારી છોડીને ઓય ભણવા રાખશો?” ડોળીયા કન્યા છાત્રાલયનાં બાલદોસ્ત વંદનાને અભણ બાપે પુછેલ સાહજિક પ્રશ્ન.
સર્વે દ્વારા કુટુંબની પરિસ્થિતિનું આકલન કરી જાનકીને ચોથા ધોરણમાં દાખલ કરવામાં આવી. આમ, વિધિવત્ રીતે શિક્ષાનો પ્રારંભ થયો. જાનકી પ્રથમ વર્ષે છાત્રાલયમાં કક્કાના ક થી જ્ઞ જાણી શીખી. હંમેશા નિયમિત વિદ્યાર્થીની જાનકીએ ધીમે-ધીમે પોતાની પ્રતિભા દેખાડવા માંડી. ભણતરનું એવું તો ઘેલું લાગ્યું કે પાંચમાં ધોરણની વાર્ષિક પરીક્ષામાં નાયક જાનકી વિષ્ણુભાઈ પ્રથમ નંબર લાવી. અત્યારે એના વર્ગમાં એ ‘રેન્કર’ છટ્ઠા ઘોરણમાં અભ્યાસ કરે છે.
આજે જાનકી છાત્રાલય વ્યવસ્થાની ઘણી જવાબદારીઓ સંભાળે છે. બાળકોના સર્વાંગી વિકાસ માટે છાત્રાલયમાં અવારનવાર ઈત્તર પ્રવૃત્તિઓ થતી હોય છે. તેમાં પણ તેણી સક્રિયપણે, રસપૂર્વક ભાગ લે. ૨૫મી જાન્યુઆરી એટલે રાષ્ટ્રીય મતદાતા દિવસ. આ દિવસે શાળામાં યોજાયેલ વકૃત્વ સ્પર્ધામાં હોશભેર જાનકીએ ભાગ લીધો. અને ‘લોકશક્તિ અને ભારતની ચૂંટણી પ્રક્રિયા’ વિષય પર બોલી પ્રથમ ક્રમાંકે આવી. પિતા તરીકે વિષ્ણુભાઈ આજે કહે છે, “આ vssmની નીહાળે મારી છોડીને ખુબ સારી સુવિધા આપી. આજે મારી બે છોડી ને એક છોરો ઓય ભણે સે. હું બીજાને પણ કવ સુ તમારા સોકરાવને ભણવા ઓય મુકો.”
જાનકી જેવાં અનેકોનાં અનેક કોડ ઈશ્વર પૂર્ણ કરે તેવા મનોરથ સાથે, વિષ્ણુભાઈ જેવાં અનેક બાપનાં ૭૦૦ થી વધારે સંતાનોને vssm વિનામૂલ્યે શિક્ષાની સુવિધા પૂરી પાડી રહ્યું છે.
જાનકી પોતાને મળેલાં સર્ટીફીકેટ સાથે..

The girls of VSSM Ahmedabad hostel shine at their school’s Annual Sports Day….

Nomadic Girls with their medals.

Looking at the way our charismatic and wonderful daughters residing at the Ahmedabad hostel are growing triggers the feelings of relief and joy…it makes us thank the moment we decided to start a hostel for these nomadic girls and  give them an opportunity to realise their potential, to grow and bloom in a secured and encouraging environment.  

Since last June, 35 girls haven been staying in a hostel initiated by VSSM just behind its Ahmedabad office. The girls are enrolled in a leading school of Ahmedabad  city - the H. B. Kapadia School where they are gradually improving in their studies. Thought one field they excel in is sports. 

On 22nd February during the school’s  Annual Sports Day event the girls won numerous medals, so many that when they began showing me the medals I could not stop myself from asking, “ were you all alone at the event or the event had other participants as well??” To which they replied, “Didi, there were so many other participants but we remained ahead of them, our teacher also told us that along with studies we are improving in sports activities too!!” After which they all broke into a carefree laughter. 

I asked them to line up with their medals and allow me to take a group photograph. “Didi, share this picture with our parents so that they get to know what we have accomplished, how understanding and clever we have become…”

Such amazing and resilient  daughters we are blessed to be taking care of….

vssm દ્વારા ચાલતી હોસ્ટેલની દીકરીઓનો સ્પોર્ટ્સમાં ઉત્તમ દેખાવ

Vssm દ્વારા અમદાવાદમાં વિચરતી જાતિની દીકરીઓની હોસ્ટેલ ચાલે જેમાં ૩૫ દીકરીઓ ભણી રહી છે. આ દીકરીઓ અમદાવાદની ખુબ જાણીતી સ્કુલ એચ.બી. કાપડીયામાં અભ્યાસ કરી રહી છે. ભણવામાં ધીમે ધીમે તેજસ્વી થઇ રહી છે પણ રમત- ગમતમાં અવ્વલ છે.

તા.૨૨ ફેબ્રુઆરીના રોજ દીકરીઓની સ્કુલમાં આયોજિત સ્પોર્ટ્સ ડેમાં હોસ્ટેલની દીકરીઓ ઢગલાબંધ મેડલ જીતીને આવી. જયારે એમણે મેડલ બતાવવાના શરુ કર્યા એટલે સાહજિક રીતે પૂછાઈ ગયું, 

‘સ્પર્ધામાં તમે એકલા જ હતા કે બીજા કોઈ હતા?’

અને અમારી વહાલી દીકરીઓએ કહ્યું, ‘દીદી બહુ બધા હતા પણ અમે બધામાં આગળ રહ્યાં. અમારા ટીચર કહેતાં કહેતાં હતા કે, આ છોકરીઓ તો ભણવાની સાથે સાથે હવે રમવા પણ પહેલી આવવા માંડી છે.’ આટલું કહી બધી જ દીકરીઓ ખુબ હસી..

મે બધાના ફોટો પડ્યા એટલે એમણે કહ્યું, ‘અમારા ઘરે આ ફોટો મોકલાવજો એ લોકો જુએ તો એમને ખ્યાલ આવે કે, અમે ક્યાં પહોચી ગયા છીએ!.. કેવી સમજદાર થઇ ગઈ છે..

ફોટોમાં એમણે મળેલાં મેડલ સાથે દીકરીઓ