The dreams that we envisioned for the nomadic children and with them are now becoming a reality

Srushti has become the most loved one in the entire hostel

Our Srushti. She is the youngest among all the children studying in the hostel. When her father came to place her elder sister in the hostel, Srushti said, "I want to stay here too," and that's how she stayed. Today, she has become the most loved one in the entire hostel.

The children from our background don’t usually get much attention towards their education. That’s why we have separate classes where the children learn and grow at their own pace. Among these classes, the class for younger children is the most fun. Some of the children in this class study, while our Srushti, like others, falls asleep with her head on the desk when she gets tired.

When the hostel started, there were many difficulties. We had a vision of providing the best for the children, but construction and setting things up brought certain challenges. However, now everything is coming together.

Today, some of the children who go to schools in our area have started becoming the best in their class. We are proud of this. Even those who aren’t at the top are working hard with their own goals. They are very interested in sports. In the sports competition, our children from Kalol Taluka stood out. They also secured top positions at the district level.

The dreams that we envisioned for the children and with them are now becoming a reality. Our vision is very big, and I pray to God every day that these dreams will come true, and I truly believe they will.

અમારી સૃષ્ટિ. હૌસ્ટેલમાં ભણતી બધી ટાબરમાં એ સૌથી નાની. એના પપ્પા એની મોટી બેનને હોસ્ટેલમાં મુકવા આવેલા ને સૃષ્ટીએ કહ્યું, મારે પણ અહીંયા રહેવું છે ને એ બસ રહી પડી. આજે એ આખી હોસ્ટેલની વહાલુડી થઈ ગઈ છે.

અમારા બાળકો જે બેકગ્રાઉન્ડમાંથી આવે ત્યાં ભણતર પર ખાસ ધ્યાન આપવાનું ન થાય. એટલે અમે ખાસ અલાયદા વર્ગો બાળકો સરખુ શીખે- ભણે એ માટે લઈએ. આ વર્ગોમાં નાના બાળકોનો વર્ગ સૌથી મજાનો. આ વર્ગમાં કેટલાક બાળકો ભણતા હોય ને અમારી સૃષ્ટિ જેવાને ઊંઘ આવે તો માથુ ઢાળી એ સુઈ પણ જાય. 

હોસ્ટેલ શરૃ કરી એ વખતે ઘણી અગવડો હતી. બાળકોને ઉત્તમ આપવાનો મનોરથ પણ બાંધકામ ચાલુ હોય તો કેટલીક તકલીફ પડે એ સ્વાભાવીક. પણ હવે બધુ ગોઠવાઈ રહ્યું છે. 

આજે અમારા બાળકો જે નિશાળોમાં ભણવા જાય છે ત્યાંની નિશાળોમાં કેટલાક તો અવલ્લ આવવા માંડ્યા છે. અમને એનો રાજીપો. જે અવલ્લ નથી એ બધા પણ પોતાના કોઈને કોઈ ધ્યેય સાથે લાગી પડ્યા છે. રમતગમતમાં તો એમને ખુબ રસ પડે. ખેલ મહાકુંભમાં કલોલ તાલુકામાં અમારા બાળકો છવાઈ ગયા. જિલ્લા કક્ષાએ પણ નંબર મેળવીને આવ્યા. 

બાળકો અને એમની સાથે અમે જોયેલા સ્વપ્ન સાકાર થઈ રહ્યા છે. મનોરથ બહુ મોટા છે ને એ બધા પુરા કરવા ઈશ્વરને રોજ પ્રાર્થના કરુ છું ને એ થશે એવો વિશ્વાસ પણ છે. 

#vssm #Mittalpatel #education #nomadictribes

VSSM's hostel have separate classes where the children learn
and grow at their own pace

Srushti falls asleep

Children studying in their classrooms

The relentless efforts by VSSM have united this community and made them aware of their challenges and rights...

Bajaniya Community meets Mittal Patel at VSSM's office

The immense possibilities for growth and development if the community decides to educate and unite itself.

The Vadhiyari Bajaniya is a timid community that stays away from confrontations. During the initial days of  establishing contacts with the nomadic communities, the leaders of Bajaniya community would tell me, “Ben, can you please bring our community to the administration’s official list of NT-DNT communities?”

Such requests surprised me because there is a vast population of  Bajaniya community in Vadhiyaar. They can make or break an election. Why did they come up with these requests, I had wondered?

It was much later that I learned that the government and administration were clueless about the existence of this community.

The relentless efforts by VSSM have united this community and made them aware of their challenges and rights.

The entire community has a very disappointing attitude towards education. I know of one Sombhai, a  lone teacher from the community; otherwise, there is barely anyone who has finished even primary education. 

The leaders from the community came to see me today with a fascinating request.

“We want to build a hostel for the children of our community. Can you help us with funds to buy the land and construct a hostel?” they requested.

We asked them to form a community association, and only when the association exists will we support them.

In fact, many children from Bajaniya community study at VSSM’s hostel at Mansa. But the community wants a more extensive residential facility to be able to accommodate and provide education opportunities to more children.

We will ensure that our combined efforts help bring the dream of this community to life. 

We appreciate the willingness of the community to unite on the pressing issue of education backwardness amidst their community. 

એક સમાજ જ્યારે શિક્ષીત અને સંગઠીત થવાનું નક્કી કરે ત્યારે તેની પ્રગતિ થવાનું નક્કી થઈ જાય. વાત છે વઢિયારી બજાણિયાની બહુ ગભરુ લોકો. કોઈની સાથે માથાકૂટમાં ન પડે.એક વખતો હતો જ્યારે હું તેમના આગેવાનો સાથે એમના વિસ્તારમાં ફરી રહી હતી. તે વેળા એ લોકોના મોંઢે એક વાત વારંવાર સંભળાતી,'બેન અમાર બજોણિયાનું તમે એક ફેરા નામ બારુ પાડી દ્યો..'

આ સાંભળી નવાઈ લાગતી. વારંવાર નામ બાર પાડવાની વાત આ લોકો કેમ કરે. વઢિયારમાં તેમની વસતી ઘણી મોટી. કોઈની પણ હાર જીતમાં એ ફેર પાડી શકે. છતાં તેમને તેમનું નામ કેમ બહાર પાડવું હતું? 

પછી સમજાયું તેમના અસ્તિત્વની જાણે કોઈએ નોંધ જ નહોતી લીધી.VSSM ના સતત પ્રયત્નોથી આ સમુદાય સંગઠિત થયો ને આજે તેમના પ્રશ્નો બાબતે જાગૃત પણ થયો. 

પણ આખો સમાજ શિક્ષણની બાબતમાં ઘણો પાછળ. સોમભાઈ બજાણિયા જેમને હું જાણું તે એક શિક્ષક, એ સિવાય કોઈ હશે તો એ પણ આંગળીના વેઢે ગણાય એટલા. બાકી કોઈ નહીં.

 આ સમાજના આગેવાનો આજે ઓફીસ પર ખાસ મળવા આવ્યા. વળી કારણ મજાનું. 

અમારા સમાજના બાળકો ભણી શકે તે માટે હોસ્ટેલ બાંધવી છે. જમીન ખરીદી મકાન ઊભુ કરવામાં તમે સહયોગ કરો...

એ પછી વાત થઈ સંગઠનની. જો સંગઠન થાય તો સહયોગ કરીશુંનું અમે કહ્યું ને એમણે એ માન્ય રાખ્યું.આમ તો અમારી માણસામાં આવેલી હોસ્ટેલમાં આ સમુદાયના બાળકો ભણે પણ એમની પોતાની અલાયદી હોસ્ટેલ થાય તો એ લોકો કહે, એમ વધારે બાળકો ભણવા આવી શકે..બસ સમાજ અને VSSM બેઉના પ્રયત્નોથી એમનું સ્વપ્ન સત્વરે પૂર્ણ થાય એવું કરીશું...પણ ગમ્યું તેઓ શિક્ષણ માટે સંગઠિત થયા તે... #MittalPatel #VSSM #Education #communityservice #strengthening

Mittal Patel asked them to form a community association

The leaders of the Bajaniya Community came to see
Mittal Patel with a fascinating request

The leaders f the Bajaniya Community came to see Mittal Patel 
with a fascinating request

 Mittal Patel ensure that our combined efforts help
bring the dream of this community to life. 

VSSM is grateful to the sponsors and donors who have helped us bring education to the threshold of these extremely impoverished families/children...

Mittal Patel with our nomadic children

 "You wake up our girls at 4 in the morning; you don't even allow them a goodnight's sleep. So we do not wish to send them to the hostel anymore."

"You are right, but we wake them early to study, to give them a brighter future. Isn't that ok?"

"Whatever, but this doesn't seem right."

"The parents of girls studying para-medical nursing courses while completing their 12th grade came to us with this complaint."

They have all the reasons to be upset because the regime these girls follow is very tight. The extra coaching they need to cope with their studies requires them to wake up at 4 am. They study till 6.30 am, after which they finish the morning rituals and prepare to leave for Shalby Hospital at 8 am, where they attend the theory and practical classes for their para medical nursing course from 9 am to 6 pm. Once they return to the hostel at 7 pm, they have dinner- freshen up and study until 10 p. The Sundays too are spent studying for the course. 

The recently announced results of 12th-grade were a reflection of the rigorous efforts. 23 of the 25 students who appeared have cleared the exams with good grades. 2 of them have failed but will be taking a retest. 

As usual, the parents felt the pressure of the children's intensive schedule, but the girls were more than happy with their studies. Two girls aspire to join BSc nursing, and 10 want to enrol for General Nursing (GNM). Both of these are three years programs. These courses can promote them to the position of the head nurse. Some girls also wish to join BSc IT.

The seven students who have already completed their Nursing Diploma have found jobs at various hospitals with a starting salary of Rs. 14,400. 

The role of Vandanaben Nayak, who took a daily coaching class at 4 in the morning, is significant to these students' success. The incredibly selfless and devoted, Vandanaben has been tutoring our children for the last seven years. Likewise, our Bal Dost Jay also ensures that the children put in the effort required to complete this course successfully. And the result of both these hard-working individuals is seen in the results of our children.

Dimpleben Parikh, our senior team member who steers the education initiative, has played a vital role in ensuring the children at our hostels receive uninterrupted education and enrol in aptitude and market-appropriate vocational courses. And her efforts are matched by our education team members Vanita, Bijol, Pravin, Kokila and Vijay.

Educating the children from various nomadic communities has not been an easy ride for us; these sunny moments usher memories of the days when parents refused to send the children to the hostel, our attempts to deal with parents who did not prioritize the education of their children, who did not dream of their better future and how we had to counsel, threaten use force to bring the children to the hostels. Thankfully, now these are all matters of the past.

The children of these communities are also not inclined towards learning; they are not habituated to remaining stationed at one place and putting in focused efforts. But the continuous mentoring and nurturing (at times it may seem harsh) has enabled these children to reach an unheard-of and unimagined stage until 5-6 years ago. Therefore, I am sure these children will herald a better future for their community's other children.

We are grateful to the sponsors and donors who have helped us bring education to the threshold of these extremely impoverished families/children; because of you, we do not need to worry about the finances and concentrate our efforts on educating these children.

We will always look forward to your help and support. 

An 18-year-old, living in a hut and earning Rs. 14,400 indeed is a huge milestone for all of us. We wish all these children a better and brighter future.

તમે અમારી દીકરીઓને સવારે ચાર વાગે ઊઠાડી દો છો.. સરખી રીતે સુવા પણ દેતા નથી.. 

અમારે હવે એમને હોસ્ટેમાં ભણવા નથી મોકલવી.  

વાત સાચી પણ  એને  4વાગે કામ કરવા ઊઠાડીએ છીએ.. 

એ ભણે એનું ભવિષ્ય ઊજ્જળ બને તે માટે ઉઠાડીએ છીએ ને?એ જે હોય તે પણ આવું તે કાંઈ હોય?આવી નારાજગી અમારા ત્યાં પેરા મેડીકલ નર્સીગનો કોર્સ કરવાની સાથે ધો. 12  ભણતા દીકરા દીકરીઓના વાલીઓની. 

એક રીતે  તેમની નારાજગી પણ વ્યાજબી.  સવારે 4 વાગે તેમના ટયુશન ચાલુ થઈ જાય. એ માટે એમને થોડું વહેલાં ઉઠવાનું. સાડા છ સુધી ભણવાનું  ચાલે.પછી  નાહવા ધોવાનું  અને દૂધ નાસ્તો. એ પતે કે 8  વાગે નર્સીગના કોર્સ માટે હોસ્ટેલ છોડી શેલ્બી હોસ્પીટલ આવવાનું.  9 વાગ્યાથી એ  ભણવાનું ચાલુ થાય.ત્યાં થીયરીની સાથે પ્રેકટીકલ પણ ચાલે અને સાંજના 6 વાગે એ છૂટે. એ પછી હોસ્ટેલ પર પહોંચી જમીને પાછા ટ્યુશન  પર લાગે તે રાતના 10 વાગ્યા સુધી.. રવિવારે રજાના દિવસે સતત વાંચવાનું..

આ  સખત મહેનત સાથે 25 બાળકોએ ધો.12ની પરીક્ષા આપી. તેમાંથી  23 બાળકો પાસ થયા એ પણ સારા માર્કસ સાથે. જ્યારે બે બાળકો એક વિષયમાં ફેઈલ થયા. એ પણ ફરી પરીક્ષા  આપી પાસ થઈ જશે.

જોકે વાલીઓને આ પ્રેશર  લાગતું પણ બાળકો તો હોંશે હોંશે ભણતા.એ ભણવાના ભાગ  રૃપે હવે ધો. 12 પાસ થયેલામાંથી બે બાળકો Bsc નર્સીગમાં તેમજ 10 બાળકો જનરલ નર્સીગ (GNM)નો ત્રણ વર્ષનો  કોર્સ  કરવાની ખેવના રાખી... આ કોર્સ પછી  હેડ નર્સ બનીશકે. આ સિવાય Bsc IT માં કેટલાક બાળકો જશે.  આ સિવાય ડિપ્લોમા નર્સીગનો કોર્સ કરી રહેલા 7 બાળકોને જુદી જુદી હોસ્પીટલમાં નોકરી પણ મળી ગઈ એ પણ શરૃઆતી પગાર 14,400 થી. 

આ બાળકો આ પરિણામ સુધીૂ પહોંચ્યા એમાં  સૌથી મોટો ફાળો એમને  સવારે 4 વાગે ટ્યુશન કરાવતા વંદનાબેન નાયકનો. નિસ્વાર્થ પણે છેલ્લા સાત વર્ષથી એ અમારા  આ બાળકોને ભણાવવાનું  એ કરે.  જય  અમારો  બાલદોસ્ત  જે રાતના મોડે સુધી બાળકોને ભણાવવાનું કરે. આ બેઉની સખત મહેનતના પરિણામે બાળકો આ સ્તરે પહોંચ્યા. 

જો કે આ સ્તરે પહોંચાડવા અમારા ડીમ્પલબેન પરીખનો ફાળો મોટો. એ વંદના બહેન, જય સાથે સતત ફોલોઅપમાં. બાળકો ધો. 12 પાસ કરીને આગળ શું ભણશે તે માટે સતત તેમની સાથે વાત કરવાનું એ કરે.. અમારી વનીતા, બીજોલ, પ્રવીણ, કોકીલા અને વીજયનો ફાળો પણ વિશેષ. 

વિચરતી જાતિના બાળકોને જ્યારે પહેલીવાર અમારી હોસ્ટેલમાં ભણવા લાવવાનો વિચાર કર્યો એ દિવસો યાદ આવે છે. વાલીઓ બાળકો માટે સ્વપ્ન ન જુએ ભણીને વળી એ શું કરવાનો. બેન નાહક માથાકૂટ કરો રહેવા દો ને.. એના કરતા એ ચાદરો વેચશે,  છરી ચપ્પુની ધાર કાઢશે ટૂંકમાં અમારા પરંપરાગત ધંધા છે એ કરશે.. ત્યારે જબરજસ્તીથી બાળકોને ઉપાડી લાવતા. ક્યારેક ધમકી આપીને લઈ આવતા..

વળી ભણવામાં મોટાભાગના બાળકો સાવ નબળા આવામાં એમની ઉપર કડક પણ થવું પડ્યું હશે પણ એ કડકાઈના લીધે જ આ બાળકો અહીંયા સુધી પહોંચ્યા..જે બાળકો નોકરીએ લાગ્યા તેમને જોઈને આ સમાજના અન્ય બાળકો પણ ભણવા આવશે.. 

અમારી હોસ્ટેલમાં ભણતા 450 બાળકોના ભણતરમાં મદદ કરતા સૌ સ્વજનોના અમે આભારી છીએ. તમે મદદ કરી એટલે આ બાળકો નિરાંતે ભણી શક્યા. બાકી વાલી તો એક રૃપિયો પણ બાળકોના ભણતર માટે ખર્ચી શકે તેવી ક્ષમતા નહીં..અમારા આ કાર્યમાં આપ સૌની મદદ હંમેશાં આવકાર્ય.... ઝૂંપડામાં રહેનાર બાળક 14,400 18 વર્ષની ઉમેરે કમાતા થાય એ બહુ મોટી વાત.. બધા જ બાળકને ખુબ તરક્કી કરોની શુભભાવના...

The recently announced results of 12th-grade were
a reflection of the rigorous efforts.

Mittal Patel with our nomadic children

Educating the children from various nomadic communities
has not been an easy ride for us

Dimpleben Parikh, our senior team member who steers
the education initiative

Nomadic children studying at VSSM comes out with flying colours...

Asha and Sanjana in studious mood

Asha arrived at our hostel with aspirations to become a doctor one day, she secured 93.47 percentile. Sanjana dreams herself of being a Bank Manager, Math grades were not as expected but her percentile is very good too.

VSSM operates two hostels, one each for girls and boys. This year 11 girls appeared for class 10th board examinations of whom 10 cleared their exams while 16 of the 25 boys who had appeared for the 10th boards cleared the exams. As always, girls out-performed boys. Our Khuma shined with her performance.

Nomadic girls at our hostel

 Many of our children who appeared for the 10th boards this year are interested in taking up government jobs, they are working hard to realise their aspirations of securing these positions. VSSM will ensure these children receive all the required support to realise their career goals.

Nomadic girls at our hostel

 The children from the nomadic and de-notified communities who arrive at the hostels after having gone to government schools in their respective village are extremely poor at their reading writing skills. Unfortunately, a class 7 child can barely read or write to the expected level. 

Jaya who now is into 3rd year of graduation says, “Didi, I did not even know how to read until 7th grade. I began learning after arriving at the hostel where I had worked on my fundamentals.” Today, Jaya is a college topper in Sociology.   

 Once the child is enrolled in one of our hostel’s, begins the exercise of bringing the child at par with the expected level of learning, to prepare them for 10th grade is the toughest part. Under the leadership of Dimpleben, VSSM’s education team comprising of Vanita, Pravin, Kokila, Valji, Bijol, Kiranm Vijay, Nareshbhai work tirelessly and passionately. And the results of their efforts are visible with the performance of children both in academics and co-curricular activities.  

One has to be fortunate enough to have a team as dedicated and hardworking as ours. VSSM is blessed with a wonderful team. Also crucial is the support of donors and well-wishers that enables us to continue on our journey.  

Our children attend private schools when they are at the hostel, the teachers of these schools have played an integral part in educating and training them well. We shall always be grateful to respected Shri. Muktbhai, Shri. Harshbhai and the Principal Ms Hetalbahen of H. B. Kapadia school our girls attend. Our children were like rough diamonds, their teachers nurtured and brought out the spark in them. We also received similar support from the Trustees and staff of Paras School our boys attend. We will remain eternally grateful to you all.

Our insistence of bringing better results in grade 10th is because there are many children who may not be able to cope with the academic requirements of 11th and 12th grades. Once gauging their inclination and preference, we enrol these children in various technical-vocational courses that require a child to have cleared 10th grade.   

The images of our daughters at the hostel and Asha and Sanjana in a rather studious mood…

ડોક્ટર બનાવાના સમણા સાથે અમારી હોસ્ટેલમાં ભણવા આવેલી આશાએ 93.47 પર્સન્ટાઈલ મેળવ્યા, સંજનાને બેંક મેનેજર થવું છે ગણીતનું પેપર નબળુ રહ્યું છતાં એણે પણ સારા પર્સન્ટાઈલ મેળવ્યા..

VSSM દ્વારા ચાલતી બે હોસ્ટેલમાં એકમાં છોકરાંઓને એકમાં છોકરીઓ ભણે..

આ વખતે 11 દીકરીઓએ ધો.10ની પરીક્ષા આપી જેમાંથી 10 દીકરીઓ પાસ થઈ જ્યારે 25 દીકરાઓએ આપેલી પરિક્ષામાંથી 16 પાસ થયા. દીકરીઓમાં ખુમાએ સારુ પ્રદર્શન કર્યું..

આમ હંમેશની જેેમ દીકરીઓએ મેદાન માર્યું એમ ચોક્કસ કહી શકાય.

આ વખતે ધો.10ની પરીક્ષા આપનાર મોટાભાગના વિદ્યાર્થીઓને વિવિધ સરકારી નોકરીઓમાં રસ છે અને એ માટે સૌ કટીબદ્ધ પણ છે.. એમનું સમણુ સાકાર થાય એ માટે સંસ્થા સાથે સંકળાયેલા સૌ સ્વજનો અને અમે સૌ પ્રયત્ન કરીશું..

વિચરતી જાતિઓની વસાહતોમાંથી અહીંયા ભણવા આવતા બાળકો પાંચમાં કે સાતમાં ધોરણમાં ભણતા હોય છતાં વાંચતા પણ ના આવડે એવી સ્થિતિ હોય.

અમારી જયા હવે તો કોલેજના ત્રીજા વર્ષમાં છે. પણ એ કહેતી દીદી મનેય ક્યાં સાતમાં સુધી વાંચતા આવડતું હતું. હોસ્ટેલમાં આવી પછી જ ધીમે ધીમે પાયો પાકો થતો ગયો અને એ સમાજશાસ્ત્રમાં કોલેજમાં પ્રથમ આવી..

ટૂંકમાં ભણતરમાં નબળા એવા વિદ્યાર્થીઓને ધો.10 સુધી પહોંચાડવા ભારે જહેમત માંગતું કામ છે. પણ VSSMના શિક્ષણના પ્રભાગ સાથે સંકળાયેલા વનીતા, પ્રવિણ, કોકીલા, વાલજી, બીજોલ, કીરણ, વિજય, નરેશનભાઈ બધાની ડિમ્પલબેનની આગેવાનીમાં જબરી મહેનત.. જેનું આ પરિણામ..

કર્મઠ કાર્યકરો મળવા એ નસીબની વાત VSSMનું નસીબ આ બાબતે ઊજળું છે. સાથે મદદ કરનાર સૌ પ્રિયજનનોનો સહયોગ પણ આમાં જવાબદાર..

હોસ્ટેલના આ બાળકો જે નિશાળામાં ભણતા ત્યાંના શિક્ષકોએ પણ બાળકોના ભણતર તેમજ ઘડતરમાં મહત્વનો રોલ ભજવ્યો. દીકરીઓ જ્યાં ભણતી તે એચ.બી.કાપડિયા સ્કૂલ, આદરણીય મુક્તભાઈ, હર્ષભાઈ તેમજ આચાર્ય હેતલબહેનના અમે સૌ ઋણી રહીશું. અમારા બાળકો હીરા જેવા હતા પણ એ હીરાને ઘસીને ચમકતા કરવામાં એમનો રોલ પણ મહત્વનો રહ્યો. આવું જ દીકરાઓ જ્યાં ભણે છે તે પારસ સ્કૂલના ટ્રસ્ટી તેમજ સ્કૂલ સ્ટાફનું પણ.. આપ સૌના અમે ઋણી છીએ..

ધો. 10 સુધી ભણાવવા પાછળનો આશય 10 ધો. પછી ભણતરમાં આગળ ન વધી શકે તેવા વિદ્યાર્થીઓને રૃચી પ્રમાણે અલગ અલગ ટેકનીકલ કોર્સમાં દાખલ કરી શકાય એ પણ ખરો...

હોસ્ટેલમાં ભણતી દીકરીઓ ફોટોમાં એમાં મોખરે આશા અને સંજના એકદમ પઠાકુ મુદ્રામાં...

#Mittalpatel #Vssm #Education #Righttoeducation

#Educationforall #Girlchildeducation #Schooleducation

#Educationfornomadicchildren #Denotifiedchildren

#શીક્ષણ #શીક્ષણનોઅધીકાર #વિચરતીજાતિઅનેશીક્ષણ

#शिक्षण #शिक्षाकाअधिकार

Blessed to be nurturing such beautiful children…

Priti with Mittal Patel at the VSSM girls Hostel, Ahmedabad

“The Didis are complaining about you that Priti takes things from everyone’s bags and cupboards, is that true?”

She nodded in affirmation.

“What do you take?”

She chose to remain quiet.

“Money?” I asked.

“No.”

“Hairbands?

‘No.”

“Clothes?”

“No.”

“Notebooks?”

“No.”

“Pencil?”

“No.”

I continued asked about stuff that could be lifted and Priti continued to deny.

“So, can you tell me what do you lift?”

“Sharpener.”

“Oh ok, and?”

“Eraser.”

“Ah, is it.”

“Foot ruler.”

“What else?”

“That’s it!!”

“Why only this much?”

“That is because, I am fond of them!”

I was enjoying this conversation. It made me nostalgic, of times when Kiara was a junior KG student and came back with lots of such stuff in her pencil box. And she too would tell me the same thing.

“It is not appropriate to lift things without asking,” I told Priti.

She just refused without opening her mouth, “It is called robbery, a sin!”

“Oh, who told you that? And why did you do it even when you knew it is wrong?”

“Because I like them so much, Didi!”

It was hard not to fall for her innocence and humbleness.

“Next time you crave for sharpener, foot-rule and eraser come to me, I shall give them to you and promise me that you will never take anything without asking again.”

I stretched my hand towards Priti asking for her commitment.

“I will not take anything, I promise!” she voiced loudly and gave me a high-five.

“But what if you continue with your habit even after promising me not to!”

“Will accept whatever punishment God gives me,” she told me looking at the sky.

“God will put a big ball in your tummy, you won’t be unable to eat. So, think before you promise. Children like you are very dear to God so they aren’t punished. He forgives children but places a ball in their tummy.”

“I will never repeat this again!!”

I felt the need to share this experience with you all to give a glimpse of how children think and act and how we as adults misinterpret their behaviour. We are blessed to be taking care of such fantastic children. They never hesitate to confess their mistakes. They have learnt their lessons well at the hostel and chose to be righteous in their conduct. We are sure our training and guidance will help them become better humans and that is what we wish to achieve because, we need to think beyond the stereotypes.

Manisha is the brightest amoungst Babiben and Bhagabhai Devipujak’s 8 children.

Smiling Manisha Devipujak with Mittal Patel after the
emotional moments

Manisha Devipujak's parents came to drop her for the
first time at our hostel

Manisha is the brightest amoungst Babiben and Bhagabhai Devipujak’s 8 children. “Ben, I suffer from ulcers and remain ill most of the time. It would be impossible for me to come to drop Manisha every time. Consider her your own child and take care of her like so,” Bhagabhai had requested me when he had come to drop Manisha to the hostel for the first time. “I sell vegetables to earn living for the entire family, my husband  cannot work hard because of his medical condition, I travel to Rajkot every morning to buy vegetables at wholesale rates. I have a desire to make Manisha a doctor but we are too poor to afford her educational expenses.  I have heard that you educate children of poor like us hence, have brought my Manisha here. Now you are her parent, make her a doctor please!!” Babiben had shown so much confidence in us.

This was two years ago.

Manisha Devipujak on TV

Manisha is sharp and smart but a very sensitive and emotional child. Today she returned back to hostel after the Diwali vacation. On return she immediately came to my office, she utters “Didi….” And starts crying… we tried consoling her. After she could stop crying, “I feel sad at looking at my mother’s plight. She changes three rides to reach Rajkot to buy vegetables and does the same on her return. Two days back her finger got crushed while trying to shut the tempo door she was traveling in, she had fever because of that yet, she did not take a day off. She is worried the family will not have enough to eat if she takes a day off. Today she was very sad a because I had to return to the hostel and no one was in position to come and drop mel! I want to help her but just cannot do anything from here. Can’t you do something to help her?”

We asked Manisha to inquire what her mother needs and we told her to work very hard and focus on her studies so that she could be an earning member of her family and share her mother’s burden.

Manisha, as such is a very brave, intelligent and smart child but today she in distress and she got extremely emotional while talking to us. “Didi, will I be able to become a doctor one day?” she shared her turmoil.

“Why not? If you work hard you definitely will and don’t worry if we do not get you into medical course we will surely get you into nursing program. It is a similar profession.” This brought a smile on her face. On her way out she shared, “Didi, it takes quite a while to walk to school and all the three tuitions. If I get a cycle the commute will become a bit faster. Sir comes and picks me up if we request him to do so but it does not look nice to call up three different tuition teachers who are otherwise very busy with their own schedule.”

We definitely need to get a cycle for this committed and loving little girl.

The moment Manisha walked out of the office, we received a call from her mother, to inquire if Manisha had reached well and to bless us all. “Next year I am coming there with 10 Devipujak girls who are eager to come and study there. They all got excited when they saw Manisha on TV during 26th January program. Can you imagine a vegetable vendor’s daughter speaking on TV. Everyone in my village saw her on TV and began asking me to take their daughters to the same hostel where Manisha is studying…. They have realized education ensures better future!!”

That is Babiben who has not climbed a single step to school. How we wish all mothers have the same vision like her!!

“Manisha, you continue to work hard and realize your dream of becoming health provider in your village. Much love to you my child.”

In the pictures….Manisha on TV, when her parents came to drop her for the first time at the hostel and smiling Manisha after the emotional moments.

મનીષા બબીબહેન અને ભગાભાઈ #દેવીપૂજક ની દીકરી. સાત બહેનો ને એક ભાઈમાં મનીષા ખુબ #હોંશિયાર. અમારી #હોસ્ટેલમાં એ ભણવા આવી ત્યારે ભગાભાઈએ કહ્યું, ‘બેન મને અલ્સરની બિમારી સે હું કાંઈ મનીષાને આમ વારે ઘડીએ મુકવા નઈ આવી હકુ. તમારી ગણી ઈને હાચવજો.’ તો બબીબહેને કહ્યું, ‘હું બકાલુ વેચીને આખા ઘરનું પુરુ કરુ. ઈના બાપાથી ભારે કામ નથ થાતું. હું રોજ હવારના જીવાપરથી ઠેઠ રાજકોટ જાઉંને ન્યાંથી બકાલુ લાવું. મારી મનીષાને ડોક્ટર બનવાની લગની લાગી સે પણ અમે ગરીબ માણહ. ઈના ભણવાના ખર્ચા અમને નો પોષાય. અમારા ગરીબના છોકરાં તમે ભણાવો ઈ હાંભળ્યું એટલે ઈને આંય લઈન આયાં. હવે તમે જ ઈના માવતર ઈને #ડોક્ટર બનાવજો.’ બે વર્ષ પહેલાંની આ વાત...

મનીષા તદન લાગણીશીલ દીકરી. આજે વેકેશન પછી સીધી ઓફીસ આવી. ‘દીદી...’ બોલતા જ રડી પડી.... ધીમે ધીમે શાંત થઈ એટલે ભીના અવાજે બોલી, ‘મને મારી મમ્મી ઉપર ખુબ જીવ બળે છે. ત્રણ વાહન બદલીને એ બકાલુ લેવા રાજકોટ જાય ને ત્યાંથી ત્રણ વાહન બદલીને પાસી આવે. બે દી પહેલાં એ ટેમ્પામાં #બકાલુ લઈન આવતી તે એ વખતે ટેમ્પાનું ઠાંકણું બંધ કરતા ઈની આંગળી ચગદાઈ ગઈ. તાવ આવી ગ્યો તોય એક દી ઘેર ના રહી. કામ તો કરવું પડે નહીં તો ખઈએ શું? આજે હોસ્ટેલ આવવા હું એકલી નીકળી એટલે એ સાવ ઢીલી થઈ ગઈ. કોઈ મૂકવા નહોતું આવી શક્યું ને એટલે. મારે એના માટે કાંઈક કરવું છે પણ હું કાંઈ નથી કરી શકતી. તમે કાંઈ ના કરી શકો?’

મનીષાને એની મમ્મીને શાની મદદની જરૃર છે એ પુછવા કહ્યું ને ખુબ મન દઈને ભણવા કહ્યું. જેથી ભવિષ્યમાં એજ એની મમ્મીની મદદગાર બની શકે. 

મનીષા આમ તો ખુબ બહાદુર, હોંશિયાર અને જબરી દીકરી પણ આજે એ ખુબ ઢીલી હતી એના અવાજમાં પણ એ જેટલો સમય ઓફીસ પર રહી એટલો સમય ભીનાશ દેખાઈ. એ જઈ રહી હતી ત્યારે પાછી બોલી,

‘દીદી હું ડોક્ટર થઈશ ને?’

કેમ નહીં? તુ મહેનત કરીશ તો થવાની જ છે અને ના પણ થાય તો ચિંતા ના કર. તને મેડીકલ લાઈન ગમે છે તો અમે તને નર્સીંગમાં તો દાખલ કરાવી જ દઈશું. એય ડોક્ટર જેવું જ કહેવાય હ... એ પછી એ હસી ને.. જતા જતા દીદી સ્કુલ અને ત્રણ ટ્યુશન ચાલતા જવામાં ઘણો સમય જાય છે. સાયકલ હોય તો મને ઠીક રે. આમ તો હોસ્ટેલમાંથી સર ને ફોન કરુ તો એ લોકો લઈ જાય પણ ત્રણ #ટ્યુશન અલગ અલગ સમયે એ લોકોય કામમાં હોય મને વારે વારે ફોન કરવો ના ગમે એટલે...

સાયકલ તો આપવી જ રહી.. આવી સરસ મજાની ને પાછી ફુટડી ને એકદમ પ્રેમાળ દીકરીને...

મનીષા હોસ્ટેલમાં ગઈને એની મમ્મીનો ફોન આવ્યો. મની પોંગી ગઈનું પુછવા ને સાથે ઢગલો આશિર્વાદ આપવા. એમણે કહ્યું, ‘આવતા વરહે અમારી દેવીપૂજકોની બીજી દસ દીકરીઓનું કમઠાણ લઈન તમારી કન આવવાની સુ. 26મી #જાન્યુઆરીએ મનીષાએ ટીવીમાં #ભાષણ આલ્યુ તુ ઈ અમે જોયું. લો બકાલુ વેચવાવાળીની દીકરી ટીવીમાં ભાષણ આલતી થઈ ગઈ. અમાર ગામમાંય બધાયે જોયું તે મે બધાન કીધુએ ખરુ, તમારી દીકરીઓને હોત ભણવા મુકો. અન ભણતર એજ ભવિષ્ય સે...’

નિશાળનું એકેય પગથિયું નહીં ચડેલા બબીબહેન જેવી જ સ્વપ્ન દૃષ્ટા બધી ‘મા’ થઈ જાય તો કેવું સારુ....

ને મનીષાને ખુબ ભણ ,આગળ વધ ને તારા ગામમાં #ઓરોગ્યલક્ષી સેવામાં મદદરૃપ થવાની ભાવનાને પુરી કર...ખુબ વહાલ મારી દીકરી....

બબીબેનની ભાષામાં ટીવીમાં ભાષણ આપતી મની, પહેલીવાર મનીષાને સોંપવા આવેલા બબીબેનને ભગાભાઈ અને આજે થોડી લાગણીભરી પળો પછી હસતી મનીષા..

#Right_To_Education #VSSM #MittalPatel #Devipoojak #HostelForNomadicgirls #NomadicTribes #DenotifiedTribes #HumanApproach #Education #Droctor #Human_interest_news #Education_story #વિચરતીજાતિ #દેવીપૂજક

Teachers' Day Celebration at Unnati Girls Hostel - Mittal Patel surrounded by the enthusiasm

Trust me, it is difficult to compete with them when it comes to dressing up. Try once, if you think otherwise!!

Mittal Patel with Nomad Girls celebrating Teacher's Day at Unnati Girls Hostel

Our sweet daughters, 76 of them stay together and we do not have a typical warden to take care. Gosh! I distinctly remember the first time they arrived here. So many disputes, anger, fights, swearing in abundance. The foul language they used, even I had never heard in my life… and they even taught me the meaning of each of the swear words they used!!

“Be good or I will appoint a saree clad warden!!” I would tell them.

‘Nooooo Didi, promise we will be good!!” they would refuse in chorus.

Those promises would last for some moments or couple of days.

Their first day at H. B. Kapadia school was also memorable. They saw the school bell and experienced the urge to ring it like a temple bell. And ring, they did!! The entire school was out. Helpless teachers had no choice but to ignore this act.

I remember the first time they went to school with their individual water bottles. The entire class turned into one wet mess. Each of them took numerous turns to the water cooler to fill the bottle and then to the washroom!! We were afraid the teachers would give-up on them one day. But, our salutations to the teachers who took care of our daughters. For us working for these girls is a choice we have made but the teachers had no compulsion and yet they have nurtured our daughters so well. Their learning has improved, they are doing good at school. They have turned mellow but still carry their inherent spark. On this Teacher’s Day, 20 of our daughters became teachers for a day and all these memories came rushing back as I saw them blooming into such confident young ladies.

They are headstrong but they are equally sweet and caring. And all our effort will blossom when they grow into fine humans!!

We will always remain grateful to all who have supported their 

‘તૈયાર થવામાં ને નાચવામાં અમે બધાને પાછળ પાડી દઈએ.. હરિફાઈ કરવી હોય તો એક વાર આવી જજો...’ સાચુ કહુ છુ તમે એમને ના હરાવી શકો...

અમારી મીઠડીઓ... પહેલાં કરતા વધુ ડાહી બની ગઈ છે. એકસાથે 76 ભેગી રહે ને એને સંભાળવા પાછા કોઈ કડક સો કોલ્ડ બેન – ગૃહમાતા નહીં. આવી ત્યારે ખુબ માથાકૂટો, અંદર અંદર ઝઘડાને, ગાળ તો મેય બાપગોતરમાં નહોતી સાંભળી એવી બોલે, પાછા એના મતલબ પણ એમણે જ સમજાવ્યા...

‘ડાહી બની જાવ નહીં તો સાડીવાળા ગૃહમાતા લઈ આવીશું....’ ને એકસામાટા ‘ના દીદી... હવે નહીં કરીએ આવું ને તેવું...’ ને પછી તો બધુ રાબેતા મુજબ...

એચ.બી.કાપડિયામાં પહેલા દિવસે ભણવા ગઈને નિશાળનો બેલ જોઈને મંદિરના બેલને વગાડવાનું મન થાય એમ મન થયું ને ઊભા થઈને વગાડી આવ્યા. આખી નિશાળ બહાર ને બિચારા શિક્ષક...

પાણીની બોટલ લઈને પહેલીવાર નિશાળમાં જવાનું થયેલું, તે આખો ક્લાસ પાણી પાણી... ઠંડા પાણીનું કુલર અને બોટલ. બસ પાણી ભરવાનું ને એમ કરતાં બાથરૃમ તરફની હડીઓ વધી ગયેલી.. શિક્ષકો કંટાળી જશે તેવો ભય હતો પણ એ લોકોને સલામ કરવી પડે અમારી આવી નટખટ દીકરીઓને એમણે સાચવી..અમે તો સ્વીકાર્યું હતું પણ એમણેય સ્વીકાર્યુ...

ભણવામાં ઠીક ઠીક હતી પણ હવે સરસ ભણે છે. એકદમ ડાહી બનીને... શિક્ષક દિને 20 દીકરીઓ શિક્ષક બની... રાજી થવાયું...

અમારી આ બધી માતાજીઓ... અમને ખુબ વહાલી ને મીઠી પણ.... 

સરસ માણસ બને તો અમે કરેલું બધુ વસુલ....

આ દીકરીઓના ભણતરમાં મદદરૃપ થનાર સૌનો આભાર...

Innocence Vs. Marginalization - What is MOOORE important is LOVE & Concern for Children - NOMAD Children...

“I took this soap from her bag because I like fragrant soaps..”

“The aroma from his tiffin box was too good to resist, hence I broke his lunch box...”

A perfect blend of Absolute Transformation through  Love & Care - The Nomad
children we speak having  bad habits can also par-excel with flying colours 

“I did not have this kind of blanket, so when there was no one in the room I sneaked it in my bag…”

This may sound abnormal and alarming to you? In popular parlance such acts can be termed as theft but this kind of behavior is quite normal for children from nomadic communities. Taking any stuff, they have liked without seeking permission is a natural behavior for these children. The children hail from extremely deprived families, all they have experienced is hunger, physical and verbal abuse which in fact is second nature to these families. Access to decent meal, basic toiletries, plates and bowls, clothes, blankets, footwear etc. are a luxury to them.

Agreed that this conduct needs to be changed for better, thankfully have the opportunity to do that while they are with us staying at the hostel. The teachers and many of those working with them are fed up with such behavior, many have advised us to stop bringing such children to the hostels! But I firmly believe that if these children are fed well, are given positive experiences, have inspiring role models before them things will radically change for better for them. How else will our lovely daughters become achievers and bring such laurels for themselves and their communities, how can we stop bringing these naughty ones to stay with us at the hostel??

Vishnu Raval from one of the VSSM operated hostels stands second in an essay competition….

Vishnu Raval with their certificate of
appreciation

‘India of my dreams’ was the topic for an essay competition for which Vishnu Raval, a 11th grade student staying at one of the hostels operated by VSSM bagged second price.

The members of nomadic communities have never ever had an opportunity to dream for themselves. The initiatives of VSSM are driven to make them dream for their better tomorrow and we experience boundless joy when our children win accolades for the dreams they have begun visualizing for themselves and our country.

Congratulations to Vishnu and the team of Baldosts who work persistently with children like Vhishnu…..

vssm સંચાલિત હોસ્ટેલમાં ભણતો વિષ્ણુ નિબંધ સ્પર્ધામાં દ્વિતિય આવ્યો

VSSM સંચાલિત વાત્સલ્ય છાત્રાલયમાં ૧૧માં ધોરણમાં ભણતા વિષ્ણુ રાવળે નિબંધ સ્પર્ધામાં ભાગ લીધો વિષય મળ્યો ‘મારા સ્વપ્નનું ભારત’... અમારી છાત્રાલયમાં ભણતા બાળકો પોતે સપનું જોતા થાય એ માટે અમે પ્રયત્નો કરી રહ્યા છીએ ત્યારે વિષ્ણુએ પોતાના સ્વપ્નનાં ભારત વિષે નિબંધ લખ્યો અને બીજું ઇનામ પણ મેળવ્યું.. આનાથી વિશેષ રાજીપો બીજો શું હોઈં શકે ? વિષ્ણુને અને સૌ બાળદોસ્તોને ખુબ ખુબ અભિનંદન..

Children of VSSM’s Vatsalya hostel participate in a fun-fair

VSSM's hostel children with the college students at funfair

H. L. College of Commerce, a renowned college of Ahmedabad recently organized a fun fair, an annual event they host to celebrate completion of yet another academic session. This year they decided to invite the children from VSSM’s Vatsalya hostel to be part of the fun filled activities that included games, music and food. Our children had a gala time at the fete  - they danced, played games and won prizes and relished the food at various stalls.  

One of the objectives of having hostels in urban areas is to make the children of  the nomadic communities part of the main stream society, create opportunities for the urban and the nomadic communities to get to know and mingle with  each other. Events like these become a perfect platform to attain these goals. We were delighted with the fact that the youth of today cared and took such initiative to invite these children. We are thankful to the organizers and the students of the funfair for inviting us over and making the children feel comfortable at the same time….

Nomadic children had a gala time at funfair

vssm હોસ્ટેલમાં ભણતા બાળકોએ આનંદ મેળામાં ભાગ લીધો

એચ એલ કોલેજમાં આનંદ મેળો હતો.. VSSM ધ્વારા સંચાલિત ‘વાત્સ્યલ્ય’ છાત્રાલયનાં બાળકોને આમંત્રણ મળ્યું...બાળકો આનંદ મેળામાં ગયા ... એચ એલ કોલેજના યુવાન વિદ્યાર્થીઓ સાથે ખુબ આનંદ કર્યો સૌએ.. રમતો રમી, નાચ્યા કુદ્યા અને ઇનામો પણ મેળવ્યા.. વિચરતી જાતિનાં આ સૌ બાળકો સમાજમાં હળી-મળી જાય એ ધ્યેય સાથે જ અમે છાત્રાલય શરુ કરી હતી.. અને આજે અમદાવાદનાં યુવાનો સાથે અમારા બાળકોને ભળતા જોઈને અમારા સૌના મનમાં આનંદનો મેળો ભરાઈ ગયો... બસ એ જ આનંદને ફોટામાં ઝીલ્યું છે. એચ એલ કોલેજના વિદ્યાર્થીઓએ જે આયોજન કર્યું અને અમને બોલાવ્યા એ માટે તે સૌનો આભાર. 

LIC of India gifts VSSM a bus to ferry hostel children to and from the schools.

LIC Golden Jubilee Foundation donates school bus to VSSM

When VSSM embarked on its mission to educate the children of nomadic and de-notified communities little was it aware of the challenges it would require to tackle to ensure these children cross the threshold of schools and class-rooms.  It has been a humongous task and the challenges have been both, from within and outside the communities. Nonetheless, we remained persistent and continued with our heuristic approach to bring these children to school. From enrolling the children to ashram-shalas and village schools to sensitizing the society, authorities and communities to setting up bridge-schools in settlements and now starting hostels for these children, we have tried all possible methods to make sure  these children get absorbed in the mainstream education system.

The Bus gifted to VSSM by LIC of India.

The most effective of all the above-mentioned initiatives has been the approach of setting up hostels. The concept is, the children stay with the VSSM operated hostels and are enrolled in the best of the private schools. The two hostels functioning in Ahmedabad demonstrate our philosophy of educating the children of extremely marginalized nomadic communities. As the children stay with the hostel, they attend some of the best private schools of Ahmedabad. But, the distance between hostels and schools has always been a concern. The children travelled to and from the school in vehicles that have been hired by VSSM.

A while ago, our well-wisher based in Baroda, Shri Bharatbhai Desai paid a visit to the hostel. He gathered his impressions on the daily commute issue faced by these children. Shri Desai appealed the LIC of India to support the cause. The LIC of India, decided to donate a Bus from its Golden Jubilee Fund. Apart from this the RTO Commissioner also obliged and exempted 95% of RTO tax that was required to be paid to secure the bus permit.

LIC officials handover the bus to the nomad chidren of VSSM
hostel children 

 We recently had a Bus dedication ceremony. It was specially attended by Shri. Venugopalji, Zonal Manager, LIC of India.  The officials from LIC were highly appreciative of the work VSSM does and has committed further assistance if required. We are glad to have amongst us friends and well-wishers like Shri Bharatbhai, who are eager to help when needed. We are thankful to have such compassionate friends walking alongside us all the time!! It is they who have been instrumental in easing our worries!!

VSSM સંચાલીત હોસ્ટેલના બાળકોને શાળામાં લાવવા લઈ જવા એલ.આઈ.સી દ્વારા બસ ભેટમાં આપવામાં આવી.

ભણતર સાથે અમારે કાંઈ લેવા દેવા નહીં તેવું માનતી વિચરતી જાતિની કેટલીયે વસાહતોમાંના બાળકોને ભણાવવાનો અમે સંકલ્પ કર્યો. શરૃઆત તંબુશાળાથી કરી અને તેમાંથી પછી હોસ્ટલ થઈ. હાલમાં vssm દ્વારા અમદાવાદમાં જ બે હોસ્ટેલ ચાલ છે. બાળકો હોસ્ટેલમાં રહીને અમદાવાદની સારામાં સારી નિશાળમાં ભણવા જાય છે.

બાળકોની હોસ્ટેલથી શાળાનું અંતર વધારે. ભાડેથી અમે વાહન બંધાવ્યું છે જે બાળકોને શાળામાં લઈ જાય છે. વડોદરામાં રહેતા vssmના શુભેચ્છક સ્વજન શ્રી ભરતભાઈ દેસાઈ સંસ્થાની મુલાકાતે આવ્યા તેમણે બાળકોને શાળામાં જવા માટે બસ વ્યવસ્થા માટે વિચાર્યું અને એલ.આઈ.સીમાં તેમણે અપીલ કરી. એલ.આઈ.સી.એ પોતાના ગોલ્ડન જ્યુબલી ફંડમાંથી બસની વ્યવસ્થા કરી આપી. બસ અર્પણ વિધી વખતે એલ.આઈ.સી.ના ઝોનલ મેનેજર શ્રી બી.વેનુગોપાલજી ખાસ ઉપસ્થિત રહ્યા. તો સાથે બસનો ભરવો આર.ટી.ઓ.ટેક્ષમાંથી આર.ટી.ઓ.કમીશનરે 95 ટકા માફી આપી. 

એલ.આઈ.સી.માંથી ઉપસ્થિત તમામ અધિકારીઓએ vssmના કામને બિરદાવ્યું અને કામમાં કોઈ પણ રીતે વધારે મદદરૃપ થઈ શકાય તો તે માટેની તત્પરા દર્શાવી. vssmના કામો સાથે ભરતભાઈ જેવા ઘણા શુભેચ્છકો જોડાઈ રહ્યા છે અને તેમના જેવા સૌ સ્વજનોના કારણે જ આ કામો થઈ રહ્યા છે તે સૌનો આ તબક્કે આભાર માનીએ છીએ. 

ફોટોમાં એલ.આઈ.સી. દ્વારા vssmને આપવામાં આવેલી બસ જોઈ શકાય છે. 

Manisha Devipujak shared her feelings after video call to Pakistan on Republic Day - VSSM

Manisha Devipujak sharing her feelings with the media

“Didi, I always wondered how are the people from this country, what is life like in their country?? Will they understand our language?? But, after talking to them I realized they are so much like us….”

“Didi you know, that Nilofur aspires to be a doctor and I also want to be one, it is raining there right now while its cold here, they like to watch and sing Salman Khan songs and movies, when they are so much like us why does everyone call them different??”

This are the expressions and thoughts of Manisha Devipujak, after her SKYPE interaction with the children from a school in Peshawar- Pakistan.

There is so much the children can teach us, if only we are willing to learn…

In the picture – Manisha sharing her feelings with the media after her video call interactions with fellow  children of Pakistan..

“દીદી મને બહુ મન થતું કે ત્યાના લોકો કેવા હશે ? શું કરતા હશે ? આપડે એમને કૈંક કહીશું તો એ કેવી રીતે સમજશે ? પણ તેમની સાથે વાત કરી તો ખબર પડી કે આતો આપણા જેવા ને જેવા જ છે.. 

દીદી એ નીલોફરને ડોક્ટર બનવું છે ને મારે પણ... 

ત્યાં હાલ વરસાદ પડે છે અને અહિયાં ઠંડી છે...

એને સલમાન ખાન ગમે છે, પીચ્ચરનાં ગીતો ગાવા ગમે છે, નાચવું ગમે છે અને મને પણ... 

આ લોકો આપણા જેવાને જેવા જ છે તો બધા એમને જુદા કેમ કહે છે ?”

મનીષા દેવીપુજક વિડીયો કોલમાં પાકિસ્તાનનાં બાળકો સાથે વાત કર્યા પછી મને પોતાના મનની વાત કહી રહી હતી..... 

બાળકો પાસેથી કેટલું બધું શીખી શકાય નઈ ? 

(ફોટોમાં મનીષા વિડીયો કોલ પછી મીડિયા સામે પોતાની લાગણીઓ અભિવ્યક્ત કરી રહી છે)

VSSM celebrates Republic Day in a unique way….

Nomadic Children standing up in respect for the
national anthem

The occasion was  the Republic Day of India, the national anthems were being played on SKYPE and the children of Baccha Khan High School in Peshawar and the nomadic children of VSSM operated hostels stood up in respect for the national anthems of both these countries.

It had been decided that the children of both these institutes located in distant lands will interact over SKYPE for 35 minutes where they will share with each other insights of their lives and lands. But once the children got talking it was difficult to keep track of the time limit. They talked about Mohenjo-Daro and Harrapan civilizations, Bollywood, Salman Khan, foods and places of interest, festivals, their aspirations and so much more and the 35 minutes got extended to 3 hours.

The article was mentioned in Divya Bhaskar

The children on both the sides felt why can’t they be friends when there was so much of similarity… invites to  visiting each other’s countries were exchanged before saying their goodbyes...

Wish we could be this simple and innocent,  the world definitely would have been a better place….

As seen in the picture,  the article was very well mentioned in Divya Bhaskar and children standing up in respect for the national anthem.

The entire though of observing the occasion in such a unique way was conceptualized and executed by one of our youngest team members Maulikraj. We are so glad he is part of the VSSM team…

vssm દ્વારા અનોખી રીતે ઊજવાઈ 26મી જાન્યુઆરી

ભારત અને પાકિસ્તાનનું રાષ્ટ્રગાન તા.26મી જાન્યુઆરી 2017ના રોજ સ્કાઈપ પર ગવાયું અને બચ્ચાખાન મોર્ડન  હાઈસ્કુલ પેશાવરના વિદ્યાર્થીઓ અને વિચરતા સમુદાય સમર્થન મંચ સંચાલિત હોસ્ટેલમાં ભણતા વિદ્યાર્થીઓ ઊભા થયા અને એકબીજાના રાષ્ટ્રગાનને સન્માન આપ્યું. 

35 મીનીટ વાતો કરવાનું નક્કી કર્યું હતું તેની જગ્યાએ વાતો ખૂટતી જ નહોતી. મોહેંજો દરોથી લઈને હડ્ડપન્ન સંસ્કૃતિ, સલમાનખાન, હિન્દીફિલ્મો, ગુજરાતના ફરવા લાયક સ્થળો, અહીંયા બનતી વાનગી, ઊજવાતા તહેવારો, મોટા થઈને શું બનવું છે, વગેરે વગેરે કાંઈ કેટલીયે વાતો થઈ. લગભગ 3 કલાક વાતો કરી.

બાળકોની નિર્દોષ વાતો તમે અમારા જેવા જ છો. આપણે દોસ્તી કરી શકીએ. તો સામે હમ દોસ્ત હૈ એટલે જ વાત કરીએ છીએ. છેવટે તમે પાકિસ્તાન – પેશાવર આવજો અને તમે ભારતમાં અમદાવાદ આવજોની મીઠી યાદ સાથે વાતો બંધ થઈ. 

બધા જ આવા નિર્દોષ થઈ જાય તો કેટલું સારુ..

ફોટોમાં રાષ્ટ્રગાનને સન્માન આપી રહેલા બંને દેશના બાળકો તથા દિવ્યભાસ્કરે ખુબ સરસ રીતે આખી વાતને પ્રકાશીત કરી તે જોઈ શકાય. 

આવો અનોખો વિચાર આપનાર અમારી ટીમનો સૌથી નાનો મૌલિકરાજ. સાથે છે એનો આનંદ..