Kindly pray for our success in realizing this dream of educating the children of Kakar...

Mittal Patel interacting with vadi ommunity girls

Kakar is a settlement with a considerable population of Fulvadi families. The once snake charmers, the Fulvadi, now earn their living from agricultural activities or other menial jobs, and in the absence of work, they choose to beg. And all of these options need them to migrate to distant places, hindering their children’s education prospects. As a result, there is not a single boy in the settlement who has studied beyond 9th grade and a girl who has completed 5th grade.

After understanding these peculiar challenges, it was essential to have a residential facility where the children could stay back while their parents migrated. So, after a wait of several years, finally, Smt. Virabahen Meghjibhai Shah (Chanderiya) Hostel was built, and 140 children have been enrolled.

However, these children are not at all inclined towards studying. Our Bal-Dosts Kajal, Ghanashyam, Naran, Vanita, and others are continuously working towards raising their attitude towards learning, but the moment they become tough, the children snap and prepare to leave. Even their parents do not support the efforts. One complaint from the children is they come over to take them back.

“Why do you choose to fight tough battles?” my team members often ask me. And I tell them we will always choose to take the road less traveled, constantly challenge ourselves, and take up tough jobs.

I decided to go and stay with these children for a couple of days. “What do you all wish to become in life?” I inquired. There was no response, I repeated the question a few times, after which some kids responded.

“Didi, I will begin to beg after I complete 8th grade,” said one.

“I will also do the same,” responded another.

“After I complete 8th grade, will any factory employ and pay me Rs. 12,000?” one asked.

“I want to drive an automobile to ferry people!” said one.

Around five kids spoke, but none could think beyond 8th grade, as if the boys had decided to study until 8th and the girls unto grade 4th.

It is often said, “if you stop dreaming, you start dying!” But here, the children have no dreams.

We have an uphill task; the challenges are formidable. But we will continue to endeavor; we are waiting for that one child to shine through, and I know the entire community will follow. 

We are grateful for the support of respected Shri Pravinbhai Shah, Shri Piyushbhai Kothari, Jetco Organisation, Mardvibahen, Pallika Kanani, YVO Group, respected Shri Krishnakant Mehta, Indira Mehta in this arduous task. I know that the team will not shy away from pouring their heart and soul into these efforts; kindly pray for our success in realizing this dream of educating the children of Kakar.

શરણાઈ તો બધા વગાડી જાણે પણ સાંબેલું વગાડે એ સાચ્ચો... 

અમે સાંબેલું વગાડવાનું અઘરુ કાર્ય હાથ ઘર્યું...

બનાસકાંઠાનું કાકર. ફુલવાદી પરિવારો ત્યાં રહે. સાપના ખેલ કરવાનું હવે રહ્યું નહીં એટલે ખેતી કામ માટે ને એ  ન મળે ત્યારે ભીક્ષા માંગીને નભવા અર્થે ફુલવાદી પરિવારો સ્થળાંતર કરે. બાળકો પણ એમની સાથે સ્થળાંતર કરે. પરિણામે એમનું શિક્ષણ બગડે. આખી વસાહતમાં નવ ધોરણથી આગળ ભણેલો એકેય છોકરો ન મળે ને પાંચ ધોરણથી આગળ ભણેલી દીકરી ન મળે. 

મા-બાપ બાળકોને વસાહતમાં મુકીને જઈ શકે ને બાળકો ભણી શકે તે માટે અમે શ્રીમતી વિરાબહેન મેઘજીભાઈ શાહ(ચંદેરિયા) છાત્રાલયનું નિર્માણ કર્યું અને 140 બાળકોનો પ્રવેશ થયો. 

પણ બાળકોને ભણવું જરાય ગમે નહીં. અમારા બાલદોસ્ત કાજલ, ઘનશ્યામ, નારણ,  વનીતા ભણતર માટે જરાક દબાણ કરે કે બાળકો કહી દે અમારે ઘરે જવું છે ને વાલીઓ પણ સામે બાળકોને લઈ જવા તૈયાર. 

કાર્યકરો કહે, તમને આવા અઘરા કામો જ કેમ ગમે? ને હું ઉપરનું વિધાન શરણાઈ તો સૌ વગાડે વાળુ કહુ.

આ બાળકો સાથે હમણાં ત્રણ દિવસ રહી. એક દિવસ બધાને પુછ્યું તમારે શું બનવું છે?  પહેલાં તો જવાબ જ ન મળ્યો. બે ચાર વાર પુછ્યું પછી કહ્યું,

દીદી આઠ ધોરણ ભણી પસી મોગવા જઈશ.બીજાએ કહ્યું, મુયે આઠ પસી મોગવા જઈશ.ત્રીજાએ કહ્યું આઠ ભણું પસી ફેકટરીમાં બાર હજારના પગારવાળી નોકરી મલ?ચોથાએ કહ્યું મારે તો સટલિયું ચલાબ્બુ હ્....

પાંચેક છોકરાંઓએ સ્વપ્ન કહ્યા એ પણ ઉપર જણાવ્યા પ્રમાણેના... 

છોકરાંઓ ધો. 8 સુધી ભણવાનું નક્કી કરે ને દીકરીઓ ધો.5...

સપના મરી જાય એ માણસ મરી જાય એમ કહે પણ અહીંયા તો સપના જ નથી...

અમારે ઘણું મથવાનું છે.. ને મથીશું. બસ અહીંયાથી કોઈક દીકરો કે દીકરી ભણીને આગળ નીકળી જાય તો આખો સમાજ એની પાછળ નીકળી જશે...

અમારા આવા કઠણ કાર્યમાં આદરણીય પ્રવિણભાઈ શાહ, શ્રી પિયુશભાઈ કોઠારી, જેટકો સંસ્થા, માર્દવીબેન, પલ્લીકા કાનાણી, YVO ગ્રુપ, આદરણીય ક્રિષ્ણકાંત મહેતા, ઈન્દિરા મહેતા વગેરે સ્વજનોની મદદ મળી રહી છે એ માટે આભારી છીએ. બસ સફળ થશું એ માટે તમે સૌ પ્રાર્થના કરજો... 

બાકી મહેનતમાં પાછા નહીં પડીએ એ નક્કી....

#MittalPatel #VSSM

Smt. Virabahen Meghjibhai Shah
(Chanderiya) Hostel was built, and
140 children have been enrolled. 

Mittal Patel with the boiys and girls of our kakar hostel

Nomadic children studying at our kakr hostel

Mittal Patel stayed with these children for
couple of days

The children at VSSM operated hostels are raised to imbibe the ethos of the phrase Vasudhaiv Kutumbkam...

Little  Bharati and Kokila had been arguing with Mittal Patel
for letting Urmila and Kailash stay at Kakar Hostel

 “Didi, please don’t take Urmiladidi and Kailashdidi from here!”

“Why?”

“We will not like without them. Can’t you let them be here?”

“But they have to study further, they will have to leave.”

“Please don’t do that!!”

Little Bharti and Kokila had been arguing with me for letting Urmila and Kailash stay at Kankar Hostel. VSSM has just began operating the Hostel at Kakar settlement it has built for the children of Vadi community.  The Vadi community continues to migrate for work as a result the education of their children is compromised as children do get enrolled but cannot continue with the school because they need to tag their parents. The hostel allows the parents to keep their children with us while they continuously  wander for work.

Urmila and Kailash have been studying with VSSM operated hostel at Ahmedabad. They finished their 12th grade recently.  Very soon they will be joining the Nursing College at Goraj near Baroda. Shri Piyushbhai (Jewelex Foundation) has helped us with their fees.

Since there was some time in between (the college begins in January) Dimpleben arranged for the girls to volunteer at the newly set up Kakar hostel.  During their tenure at Kakar hostel both the girls bonded so well with the little ones at Kakar that it was difficult to bid adieu now that their college begins. Children at Kakar learnt that Urmila-Kailash were to leave hence they started persuading me to let the duo stay at Kakar. Kokila and Bharti led the chorus. “Didi, we had so much fun with all of them that we will want to spend all or vacations with these children,” Kailash-Urmila tell me.

The children at VSSM operated hostels are raised to imbibe the ethos of the phrase Vasudhaiv Kutumbkam (the world is one family), the reason these children shower so much affection on each other.

Well, I could not obey Bharti and Kokila’s request but did promise Kailash and Urmila to bring them at Kakar during their vacations.

Such episodes make you believe that  world could definitely be a glorious place if each of us showered such affection on the other. 

'દીદી તમે ઊર્મીલાદીદી અને કૈલાશદીદીને અહીંયાથી લઈ નહીં જાવ ને?'

'કેમ?'

'અમને એમના વગર ના હોરવે.. તમે એમને અહીંયા જ રાખો ને?'

'પણ એ બેઉને તો આગળ ભણવાનું છે તો જવું તો પડશે..'

'ના એમ ના કરો...'

મારી સાથે ઊર્મીલા ને કૈલાશને ન લઈ જવા દલીલ કરી રહી હતી નાનકડી ટબુડિયો ભારતી અને કોકીલા..

બનાસકાંઠાના કાકરમાં અમે ફુલવાદી વસાહતમાં એમના બાળકો ભણી શકે તે માટે હોસ્ટેલ શરૃ કરી. મૂળ મા-બાપ કામ ધંધા માટે ઘણું વિચરણ કરે ને બાળકોને પણ સાથે લઈ જાય. એટલે બાળકોનું ભણવાનું બગડે તે હોસ્ટેલ હોય તો બાળકોને મુકીને જઈ શકે માટે.

ઊર્મીલા અને કોકિલા અમદાવાદમાં ચાલતી અમારી હોસ્ટેલમાં રહીને ધો.12 ભણી. આ બેઉને નર્સીગ ભણવું હતું તે વડોદરાના ગોરજમાં આવેલી નર્સીગ કોલેજમાં એમને પ્રવેશ મળ્યો. બેઉની ફી ભરવામાં અમને આદરણીય પિયુષભાઈ જવેલેક્ષ ફાઉન્ડેશને મદદ કરી. 

આ બે દીકરીઓની કોલેજ જાન્યુઆરીથી શરૃ થવાની. તે બેઉને કાકરમાં શરૃ કરેલી અમારી હોસ્ટેલમાં મહિનો સેવા આપવા જવાનું અમારા ડીમ્પલબેને ગોઠવ્યું. 

કૈલાશ અને ઊર્મીલા કાકર ગયા ને બાળકો ભેગા એવા હળી મળી ગયા કે હવે બેઉની કોલેજ શરૃ થવાનો ને કાકરથી વિદાય લેવાનો વખત થયો.. 

હોસ્ટેલમાં ભણતા બાળકોને આ ખબર પડી એટલે આ બેઉને નહીં લઈ જાવની ભલામણ શરૃ થઈ.

કોકીલા ને ભારતી એ માટે પહેલ કરી ને પછી હોસ્ટેલની બધી ટાબરે પણ ન લઈ જાવનું રટણ...

કૈલાશ ને ઊર્મીલાને પણ આ બાળકો સાથે મજા પડી એમણે કહ્યું, દીદી દરેક વેકેશનમાં હવે અમે આ બાળકો પાસે જ આવીશું. 

અમારા ત્યાં ભણતા બાળકોને અમે સમગ્ર વિશ્વ એક કુટુંબની ભાવના શીખવીએ.. એટલે જ આ બાળકો એકબીજા પ્રત્યે આટલું હેત રાખી શકે. 

પણ આવું હેત સૌ એકબીજા પર વર્ષાવે તો દુનિયા કેવી મજાની થઈ જાય નહીં?

ફોટોમાં કોકીલા અને ભારતી જે દીદીને ન લઈ જવા કહી રહી છે તે મારી પાછળ.. ને હોસ્ટેલના એ હોલની બહાર નીકળીને  તો બધા એકદમ ઘેરી વળીને ન લઈ જવાની વાત ફોટોમાં જોઈ શકાય...

#MittalPatel #vssm

Mittal Patel with the nomadic children at our kakar hostel

VSSM has just began operating the Hostel at Kakar settlement
it has built for the children of Vadi community

Little Bharati and Kokila meets Mittal Patel

Love of the Little Girls of Unnati Hostel

Mittal Patel with the litle ones of Unnati Hostel

Our little girls….

Actually their time for coming to my office is 6.00 pm i.e. after their school time is over.  But today they showed up in the morning itself.

In the beginning, before the talk starts, they feel very shy but once they start talking, they make such questions that you will not stop laughing.  They have the habits like putting their fingers in the mouth, put their lower lip in the mouth etc. Priti, Anokhi, Anandi and Rami such fantastic names, I tell them that lip has to be cut because you are putting it in your mouth, then they start laughing loudly.

When asked “what will you become when you grow old?” One of them replied ‘police’. Then all would say police.

‘Why Police?’

They say, ‘if we go in the settlement wearing uniform, it will look impressive, that is why.’

Immediately Neha said, ‘I want to become an engineer.’

‘Ok. What does engineer do, you know?’

‘No, that I don’t know.’

‘Then how you thought of becoming an engineer?’

She was silent, the others started saying, “I like Gulabjamun, Rasgula, Mango juice….

‘Didi, what do you like?’

There, Neha said, “Didi, I don’t want to become an engineer, I will also become Police.”

‘Why did you change the idea?’

‘Just like that. Keep it police.. .’

Hearing the talk of Neha everybody laughed. Priti, whose front teeth had fallen also laughed very much.  All stopped laughing but Neha continued to laugh.

‘Priti, laughs adorably, so, the mouse thought that this girl has very nice teeth. Mouse took the teeth thinking they also can laugh nicely by having teeth like Priti. So, when Priti was asleep, mouse took the teeth.’

All looked at Priti and said,

‘Is it true, Priti?’

Priti said, “No no, I was very mischievous. So, once my mother was cleaning utensils and she warned me stop doing mischief, but I did not stop. So, she threw a saucepan at me and my front teeth broke.’

O my God… Now I understood why Priti is not getting front teeth since last two years. We take a lot of care of children, but this again drew our attention while talking with little girls.

We will provide dental treatment to Priti. ‘Would you like getting new teeth?’ when we asked, Priti covered her front portion of mouth with her hand and said yes.

And we all said, ‘but we like very much this Priti without teeth because even when she gets angry still she can’t bite us.’

All started laughing a lot.

We have to be like kids to understand the changing dreams and all other things…

It is true that those little children teach us patience…

They hide beneath my table and start murmuring…

Once while talking on phone, I spoke that I have got headache. As soon as I finished the conversation, all girls started saying, “I will rub your head, I will rub your head!”. Just imagine what would happen if all the mischievous girls seen in the photo start rubbing my head?

A lot of love for those sweet girls…………

ગુજરાતી અનુવાદ

અમારી ટબુડીઓ...

આમ તો મારી ઓફીસમાં એમના આવવાનો સમય નિશાળ છુટ્યા પછી સાંજના છ નો. પણ આજે તો સવારના પહોરમાં દર્શન દીધા.

વાતની શરૃઆત કરતાં પહેલાં શરમ તો આખા ગામની આવે પણ એક વખત જીભ છુટી થઈ જાય પછી તો એવા જાત જાતના પ્રશ્નો પુછે કે હસવું આવી જાય. મોંઢામાં હાથ રાખવો, નીચલો હોઢ મોઢામાં દબાવીને રાખવો વગેરે જેવી આદતો તો ખરી જ. પ્રિતી,અનોખી આનંદી, રામી કેવા સરસ નામ હું કહુ કે આ હોઠ મોંઢામાં દબાવો છો તે કાપી જ નાખવો છે તો જોરથી હસે.. 

'મોટા થઈને શું બનવું છે' એવું પુછ્યું તો એકે કહ્યું પોલીસ ને પછી બધાએ કહ્યું પોલીસ. 

'કેમ પોલીસ?'

તો કહે, 'ડ્રેસ પહેરીને વસાહતમાં જઈએ તો અસલ લાગે ને એટલે'

ત્યાં તો નેહાએ કહ્યું, 'મારે તો એન્જીનીયર બનવું છે.'

'અચ્છા એન્જીનીયર શું કરે ખબર છે?'

'ના એ નથી ખબર.'

'તો એન્જીનીયર બનવાનો વિચાર ક્યાથી આવ્યો?'

એ ચૂપ થઈ ગઈ ત્યાં બીજી બધી પાછી બોલવા માંડી મને ગુલાબજાંબુ, રસગુલ્લા, કેરીનો રસ બહુ ભાવે.. દીદી તમને શું ભાવે?

ત્યાં નેહા વચમાં બોલી, 'દીદી હવે એન્જીનીયર નથી બનવું હું પણ પોલીસ જ બનીશ.'

'કેમ બદલી નાખ્યું?'

'એમ જ હવે પોલીસ રાખો...'

નેહાની વાત સાંભળી ઊભેલા બધા હસ્યા.. પ્રિતિના આગળના દાંત પડી ગયેલા એ પણ બહુ હસી બધાનું હસવું બંધ થયું છતાં તે હસ્યા કરે. 

'આ પ્રિતિ બહુ સરસ હસે છે તે ઉંદરોને થયું કે, આ છોકરીના દાંત બહુ સરસ છે ને એટલે જ એ આવું સરસ હસે છે 

આપણે એના દાંત લઈ લઈએ તો આપણેય એના જેવા હસમુખા થઈ જઈશું. એટલે પ્રિતિ સુતી હતી તે વખતે ઉંદર એના દાંત લઈ ગયા.'

બધાએ એકદમ પ્રિતિ સામે જોયું અને કહ્યું, 

'હે પ્રિતિ?'

પ્રિતિ એ કહ્યું, 'ના ના, હું બહુ મસ્તી કરતી'તી. મારી મા વાસણ ઘસતી'તી એણે મસ્તી ના કરવા કહ્યું પણ હું ના માની તે એણે કંટાળીને છુટી તપેલી મારી તે આગળના દાંત પડી ગયા.'

બાપ રે... હવે સમજાયું કે પ્રિતિને બે વર્ષથી આગળના દાંત કેમ નથી આવતા. આમ તો અમે બાળકોનું ઘણું ધ્યાન રાખીએ પણ આ ચુકાયેલું ધ્યાન ટાબરિયા સાથે વાતો કરતા પાછુ આવ્યું.

પ્રિતિની દાંતની ટ્રીટમેન્ટ કરીશું.. નવા દાંત આવે તો ગમે એવું પુછ્યું તો પ્રિતિએ એજ રીતે મોંઢું હાથથી સંતાડીને હા પાડી... 

ને અમે સૌએ કહ્યું, પણ અમને તો આવી દાંત વગરની પ્રિતિ બહુ ગમે કોઈક વાર ગુસ્સો આવી જાય તો બચકુ તો ના ભરી શકે ને એટલે.

ને બધા ખડખડાટ હસ્યા..

બદલાતાં સપનાં ને અન્ય સઘળું સમજવા માટે તેમના જેવડા બનવું પડે... 

આ ટબુડિયા ધીરજ શીખવાડે છે એ નક્કી.. 

મારા ટેબલ નીચે ઘુસવાનું ને ગુસપુસ કરવાનું.. 

એક વાર ફોન પર વાત કરતા કરતા માથુ દુખ્યુ એવું બોલાઈ ગયું ને પછી તો આવી જ બન્યું. હું માથુ દબાવુ હું દબાવું..વિચારો એક સાથે ફોટોમાં દેખાય છે એટલી માતાજીઓ માથુ દબાવે તો શું થાય?

પણ એમનો આ મીઠો પ્રેમ ... ને આ મીઠુડીઓને લખલૂટ વહાલ...

Manisha Devipujak of VSSM comes out with flying colours in HSC Science Stream Exam...

Mittal Patel with Manisha Devipujak

How proud you will be when your child performs up to the mark? I am feeling the same pride looking at the result of Manisha’s 12th Science. Manisha’s father Bhagabhai Devipoojak is suffereing from ulcer. Manisha would see his plight but they could not meet both ends due to medical expenses.     

NEET exam results are yet to declared. Then we will be able to see what happens. But as per the present situation, she can get the admission in Nursing.  

Manisha Devipujak's HSC result

See, how this daughter of uneducated mother passed with flying colours? Manisha, who has been staying in our hostel showed the wish to go to Medical stream and decide to serve in villages.  

All the expenses for the tuitions for science stream as well as NEET exam were provided with the help of near and dear ones.

Dimpleben was continuously after her studies and tuitions. Jayantibhai, Vandana, Bharat became her support in pickup and drop to the school and tuitions. Entire Hostel team was with her wherever there was a need. I am grateful to the hostel team. And we wish for Manisha’s bright future. 

Manisha had cried a lot when she came back from the office saying what if she doesn’t get good result. She spoke a lot about her concern of not being able to help her family. We made lot of efforts to make her smile and eventually she smiled. The photo with that light smile is kept here. Today, her family is also proud of her like we are.

The photograph of Manisha’s result of 12th standard is kept here. 

પોતાનું બાળક જ્યારે ખરા અર્થમાં તીર મારીને આવે ત્યારે કેવો ગર્વ થાય? બસ એવો ગર્વ અમારી મનીષાનું ધો.12 સાયન્સનું પરિણામ જોઈને થાય છે. મનિષાના પિતા ભગાભાઈ દેવીપૂજક અલ્સરની બિમારીથી પિડાય. મનિષા તેમની હાલત જુએ, દવાના ખર્ચને ધક્કા બેય ક્યાં પહોંચી વળાતા હતા.

એટલે જ મનિષાએ મનથી ડોક્ટર બનવાનું નક્કી કર્યુ. નીટની પરિક્ષાનું પરિણામ આવવાનું બાકી છે. એ આવી જાય પછી ખબર પડે કે શું થાય. બાકી હાલની સ્થિતિમાં નર્સીગમાં એને એડમીશન મળી જશે.

મનિષાની મા શાકભાજી વેચે ને પરિવારનું ગુજરાન ચલાવે. અભણ માની આ દીકરી કેટલા સારા માર્કસ સાથે ઊતીર્ણ થઈ. છેલ્લા કેટલાક વર્ષોથી અમારી હોસ્ટેલમાં રહીને ભણતી મનીષ।એ મેડીકલના ફીલ્ડમાં જવાનુ નક્કી કર્યું ને મોટા થઈને ગામડાંમાં જ સેવા આપવાની ઈચ્છા દાખવી.

12 સાયન્સના ટ્યુશન નીટની પરિક્ષાનો મસમોટો ખર્ચ બધુએ મદદ કરનાર સૌ સ્વજનો થકી પાર પડ્યું. આપ સૌનો આભાર.

ડીમ્પલબેન સતત એના ભણતર ટ્યુશન માટે લાગ્યા તો જયંતીભાઈ, વંદના, ભરત ટ્યુશનથી લઈને સ્કુલમાંય એને લેવા મુકવા એ સિવાય જ્યાં પણ જરૃર પડી મનિષાની પડખે રહ્યા અમારી હોસ્ટેલની આ ટીમનો પણ આભાર સાથે મનિષાના ઉજ્જવળ ભવિષ્ય માટેની શુભકામના...

દિવાળી પછી ઘરેથી સીધી ઓફીસ પર મનિષા આવેલી ને પકડીને ખુબ રડેલી, દીદી હું સારુ રીઝલ્ટ નહીં લાવું તો.. હું મારા પરિવારને મદદ નહીં કરી શકુ તો વગેરે કાંઈ કેટલુંએ એ બોલેલી એને હસાવવા કેટલું કર્યું ત્યારે માંડ થોડું હસેલી એ તસવીર અમે કેમેરામાં કેદ કરી જે અહીંયા મુકી છે. પણ આજે અમારી જેમ જ એના પરિવારને પણ એના ઉપર ગર્વ થાય છે.

સાથે ૧૨ સાયન્સમાં એણે મેળવેલું પરિણામ ફોટોમાં જોઈ શકાય છે

Blessed to be nurturing such beautiful children…

Priti with Mittal Patel at the VSSM girls Hostel, Ahmedabad

“The Didis are complaining about you that Priti takes things from everyone’s bags and cupboards, is that true?”

She nodded in affirmation.

“What do you take?”

She chose to remain quiet.

“Money?” I asked.

“No.”

“Hairbands?

‘No.”

“Clothes?”

“No.”

“Notebooks?”

“No.”

“Pencil?”

“No.”

I continued asked about stuff that could be lifted and Priti continued to deny.

“So, can you tell me what do you lift?”

“Sharpener.”

“Oh ok, and?”

“Eraser.”

“Ah, is it.”

“Foot ruler.”

“What else?”

“That’s it!!”

“Why only this much?”

“That is because, I am fond of them!”

I was enjoying this conversation. It made me nostalgic, of times when Kiara was a junior KG student and came back with lots of such stuff in her pencil box. And she too would tell me the same thing.

“It is not appropriate to lift things without asking,” I told Priti.

She just refused without opening her mouth, “It is called robbery, a sin!”

“Oh, who told you that? And why did you do it even when you knew it is wrong?”

“Because I like them so much, Didi!”

It was hard not to fall for her innocence and humbleness.

“Next time you crave for sharpener, foot-rule and eraser come to me, I shall give them to you and promise me that you will never take anything without asking again.”

I stretched my hand towards Priti asking for her commitment.

“I will not take anything, I promise!” she voiced loudly and gave me a high-five.

“But what if you continue with your habit even after promising me not to!”

“Will accept whatever punishment God gives me,” she told me looking at the sky.

“God will put a big ball in your tummy, you won’t be unable to eat. So, think before you promise. Children like you are very dear to God so they aren’t punished. He forgives children but places a ball in their tummy.”

“I will never repeat this again!!”

I felt the need to share this experience with you all to give a glimpse of how children think and act and how we as adults misinterpret their behaviour. We are blessed to be taking care of such fantastic children. They never hesitate to confess their mistakes. They have learnt their lessons well at the hostel and chose to be righteous in their conduct. We are sure our training and guidance will help them become better humans and that is what we wish to achieve because, we need to think beyond the stereotypes.

Teachers' Day Celebration at Unnati Girls Hostel - Mittal Patel surrounded by the enthusiasm

Trust me, it is difficult to compete with them when it comes to dressing up. Try once, if you think otherwise!!

Mittal Patel with Nomad Girls celebrating Teacher's Day at Unnati Girls Hostel

Our sweet daughters, 76 of them stay together and we do not have a typical warden to take care. Gosh! I distinctly remember the first time they arrived here. So many disputes, anger, fights, swearing in abundance. The foul language they used, even I had never heard in my life… and they even taught me the meaning of each of the swear words they used!!

“Be good or I will appoint a saree clad warden!!” I would tell them.

‘Nooooo Didi, promise we will be good!!” they would refuse in chorus.

Those promises would last for some moments or couple of days.

Their first day at H. B. Kapadia school was also memorable. They saw the school bell and experienced the urge to ring it like a temple bell. And ring, they did!! The entire school was out. Helpless teachers had no choice but to ignore this act.

I remember the first time they went to school with their individual water bottles. The entire class turned into one wet mess. Each of them took numerous turns to the water cooler to fill the bottle and then to the washroom!! We were afraid the teachers would give-up on them one day. But, our salutations to the teachers who took care of our daughters. For us working for these girls is a choice we have made but the teachers had no compulsion and yet they have nurtured our daughters so well. Their learning has improved, they are doing good at school. They have turned mellow but still carry their inherent spark. On this Teacher’s Day, 20 of our daughters became teachers for a day and all these memories came rushing back as I saw them blooming into such confident young ladies.

They are headstrong but they are equally sweet and caring. And all our effort will blossom when they grow into fine humans!!

We will always remain grateful to all who have supported their 

‘તૈયાર થવામાં ને નાચવામાં અમે બધાને પાછળ પાડી દઈએ.. હરિફાઈ કરવી હોય તો એક વાર આવી જજો...’ સાચુ કહુ છુ તમે એમને ના હરાવી શકો...

અમારી મીઠડીઓ... પહેલાં કરતા વધુ ડાહી બની ગઈ છે. એકસાથે 76 ભેગી રહે ને એને સંભાળવા પાછા કોઈ કડક સો કોલ્ડ બેન – ગૃહમાતા નહીં. આવી ત્યારે ખુબ માથાકૂટો, અંદર અંદર ઝઘડાને, ગાળ તો મેય બાપગોતરમાં નહોતી સાંભળી એવી બોલે, પાછા એના મતલબ પણ એમણે જ સમજાવ્યા...

‘ડાહી બની જાવ નહીં તો સાડીવાળા ગૃહમાતા લઈ આવીશું....’ ને એકસામાટા ‘ના દીદી... હવે નહીં કરીએ આવું ને તેવું...’ ને પછી તો બધુ રાબેતા મુજબ...

એચ.બી.કાપડિયામાં પહેલા દિવસે ભણવા ગઈને નિશાળનો બેલ જોઈને મંદિરના બેલને વગાડવાનું મન થાય એમ મન થયું ને ઊભા થઈને વગાડી આવ્યા. આખી નિશાળ બહાર ને બિચારા શિક્ષક...

પાણીની બોટલ લઈને પહેલીવાર નિશાળમાં જવાનું થયેલું, તે આખો ક્લાસ પાણી પાણી... ઠંડા પાણીનું કુલર અને બોટલ. બસ પાણી ભરવાનું ને એમ કરતાં બાથરૃમ તરફની હડીઓ વધી ગયેલી.. શિક્ષકો કંટાળી જશે તેવો ભય હતો પણ એ લોકોને સલામ કરવી પડે અમારી આવી નટખટ દીકરીઓને એમણે સાચવી..અમે તો સ્વીકાર્યું હતું પણ એમણેય સ્વીકાર્યુ...

ભણવામાં ઠીક ઠીક હતી પણ હવે સરસ ભણે છે. એકદમ ડાહી બનીને... શિક્ષક દિને 20 દીકરીઓ શિક્ષક બની... રાજી થવાયું...

અમારી આ બધી માતાજીઓ... અમને ખુબ વહાલી ને મીઠી પણ.... 

સરસ માણસ બને તો અમે કરેલું બધુ વસુલ....

આ દીકરીઓના ભણતરમાં મદદરૃપ થનાર સૌનો આભાર...

Winning the real games….

A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they
went on to win a different kind of game ……

Suddenly there was a wave of cheer and chirpy sounds all around, “Didi, we stood first in the tug of war game.” Our girls were all jubilant as they narrated their achievement. Their joy was contagious and obviously I too was infected by it….

“So how many girls had participated… how many were competing against you?” was my obvious question!!

“Oh, Didi there were many and all of them quite strong and stout and look at the skinny us.”

“So, how many competed against you?”

“We were so nervous about this event, everyone was all prepped up….” the chorus continued, it stirred the stillness that prevailed in the office… the chatter continued but none of them answered my questions. After all the girl-talk were over with they all decided to leave, “Can we all go?” they asked. I replied in affirmative. While everyone walked out, Kinjal opted to stay-back. Kinjal is daughter of charcoal makers. The family survives in absolute poverty. Her mother assists father in coal making. Kinjal and her sister Poonam stay with this hostel and they have a younger sister who is all set to tag them next year. The mother has bigger and better dreams for her daughters some of which her daughters have taken a cue of, why else would Kinjal plans to join the police force when she grows up??

Kinjal stood at the door, “Didi, I want to speak to you..” she became quite, there was another girl Bhoomi with her too.

“Yes, tell me what is it??”

“Didi, we never competed with anyone. There was no one against us. Hence, we were declared undisputed winners. You asked us many times but, none of us replied. We cannot lie! If we had not told you the truth we wouldn’t have liked our meals!! Hiding the truth would have pained us.”

Bhoomi also joined the narrative.

I was happy the girls spoke truth and commended their righteousness. Yes, they were winners and that was a matter to rejoice. “To participate in a competition is important but to have the courage to speak the truth is even more important and since you all showed that courage you have won another important lesson in life!!”

There was cheer and jubilation all around. Our girls were all cheering and shouting with joy. “we won, we won… no one dared to participate on knowing they were to compete against us…we won..”

We are glad our girls are understanding and following the true lessons of life. It is ok if they do not become an engineer or doctor. I am sure they will go on to win many challenges if they become better humans!!

Our hostels have 140 and 190 of such naughty and fierce girls and boys staying in it. So what if they get down to verbal abuse at every juncture? they are fun and honest and innocent...

A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they went on to win a different kind of game ……

'દીદી રસ્સા ખેંચની સ્પર્ધામાં અમે પહેલા આવ્યા. 😊😊'

કહેતા કહેતા ખુબ બધો આનંદ અમારી દીકરીઓના મોઢા પર દેખાયો. સાંભળીને હુએ રાજી થઇ.

'કેટલી નિશાળની છોકરીઓ આવી હતી સ્પર્ધામાં? અને તમે કેટલા સામે સ્પર્ધા કરી?'

'દીદી બહુ બધી છોકરીઓ હતી. અને એય પાછી હટ્ટી કટ્ટી અમે હોસ્ટેલની છોકરીઓ જ આમ પાતળી હતી...'

'સ્પર્ધા કેટલા સામે થઇ?'

'અને દીદી અમને બહુ બીક પણ લાગી કે, આ બધા તો કેવા તૈયાર થઇ ને આવ્યા ને!' આમ ને તેમ ને ચબડ ચબડ... ઓફિસની નીરવ શાંતિ સાવ ડોહળાઈ ગઈ અને સૌથી અગત્યનું મારો એકેય પ્રશ્ન એમને સાંભળવો જ નહોતો બસ એમને બોલ્યા જ કરવું હતું. જોકે છોકરી ક્યો કે સ્ત્રીની પાછી એ આદતેય ખરી..

ફાઇનલી બધી જ ગર્લટોક પૂર્ણ થઇ અને પછી એમણે કહ્યું, 'અમે જઇયે.' મેં હા પાડી. ત્યારે અમારી કિંજલ બહુ સમજદાર દીકરી. પપ્પા કોલસા પાડવાનું કામ કરે ને મમ્મી એમને મદદ કરે. પપ્પા કરતા મમ્મીની હોંશ દીકરીને ભણાવવાની ઘણી ને એટલે જ કિંજલ અને એની બહેન પૂનમ હોસ્ટેલમાં ભણવા આવી. બીજીયે નાની બહેન છે જે આવતા વર્ષે હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. અત્યંત ગરીબાઈમાં જીવતા આ પરિવારની દીકરી કિંજલને મોટા થઈને પોલીસ બનવું છે. એ કિંજલ બહાર જવાની જગ્યાએ ઊભી રહી.

'દીદી મારે વાત કરવી છે...' આટલું કહી થોડી વાર એ ચુપ રહી. બીજી દીકરી ભુમિ પણ સાથે હતી. મેં પૂછ્યું શું કહેવું છે?

'દીદી.... અમે કોઈ સામે સ્પર્ધા નથી કરી. સામે કોઈ આવ્યું જ નહોતું.. અને એટલે અમે પેલ્લા આયા. તમે પૂછતા તા પણ કોઈ સામે સ્પર્ધા કરી જ નતી એટલે કોઈ જવાબ નતું આપતું.. પણ ખોટું ના બોલાય ને? અને તમને ના કેત તો મને ખાવા ના ભાવત. આમ મનમાં કઇંક થાત...'

પછી તો ભૂમિયે આ વાતમાં જોડાઈ.

સાચું બોલ્યાનો હરખ મેં વ્યક્ત કર્યો.. સાથે જીત્યા તો કહેવાઈએ જ ને.... સ્પર્ધામાં ઉતરવું એ અગત્યનું બાકી આ સાચું બોલવા હિંમત જોઈએ અને એ તમારામાં છે સો એમાં પણ તમે જીત્યા...

આ વાત પછી બધી માતાજી ખુશ.. અમે જીતી જ ગયા.. અને હા અમે સ્પર્ધામાં આવવાના હતા ને એટલે બીજી નિશાળની એકેય છોકરીઓ ના આવી... હા હા હા...ની વાતો...

ભલે આ દીકરીઓ પોલીસ કે ડોક્ટર ના બને પણ જીવનની ખુબ સાદી વાતો શીખી જાય તોય ક્યાંય પાછી નહિ રહે...

અમારી હોસ્ટેલમાં આવી જ નટખટ અને હા ક્યારેક સખત ગાળો ભાંડતી 140 દીકરીઓ અને 190 દીકરા રહે છે અને એ બધા જ મજાના છે...

જીવનની અદભુત સ્પર્ધામાં કમાલ કરનારી અમારી દીકરીઓ જુદા પ્રકારની રસ્સા ખેંચમાં તો જીતી જ એટલે એમની સાથેનો મસ્ત ફોટો તો બને જ ને...

I want to educate my children and live my life with dignity

Mittal Patel with Madhuben Devipujak

“Ben, please take my Meera along with you, if she continues to stay here her life will be ruined!!” appealed Madhuben Marwadi Devipujak, a resident of Surendranagar’s Dudhrej town. Madhuben has walked out of her marriage and stays with her mother. She accompanies her mother to work as manual labor and earn living to sustain her three children. Madhuben is way too mature for her age. She must be 35 but is wise enough to take well thought decisions for the benefit of her family. Since she desired to start her own small venture but lack of initial capital held her back, VSSM gave her a interest free loan of Rs. 10,000.

“I have to earn so I am not a burden to my parents, I don’t plan to return to stay with my husband. I plan to send my 3 children to your hostel cause otherwise they stare at a bleak future.” A determined and self-respecting Madhuben resented being perceived a destitute.  

“There have been many instances when, mothers have withdrawn their children after enrolling them. They end up giving reasons of not liking with their child or the younger siblings aren’t liking without the elder ones or the deity isn’t pleased with the child receiving education etc. etc. What if you do the same??” I questioned.  

“God has made me experience enough challenges, I know the difference between right and wrong. I promise I will never complain again. Children are my life, I have held them close to my heart and am prepared to send them away for their own good. Trust me, I will never come to you with any complains,” assured a very firm Madhuben.  

“Ben, I want a picture of us together!!”

ખુદ્દારી સાથે જીવવું છે ને બાળકોને ભણાવવા છે

‘બેન મારી મીરાને તમને દઈ દેવી સે. આંય રેશે ને તો બગડી જાહે.’

સુરેન્દ્રનગરના દૂધરેજમાં રહેતા મધુબહેન મારાવાડી દવીપૂજક પતિ સાથે મનમેળ ના રહેતા પિયરમાં ત્રણ બાળકો સાથે આવીને રહ્યા. મધુબહેન મા સાથે છૂટક મજુરી કરવા જાય. જો કે પોતે સ્વતંત્ર ધંધો કરી શકે તેમ હતી પણ તે કરવા પાસે પૈસા નહોતા. અમે VSSMમાંથી 10,000ની લોન આપી. 

‘પિયરીયાને ભારે નો પડીએ ને એટલે કમાવવાનું.’ એવું એ માને. નાનપણમાં લગ્ન કર્યા હશે, ઉંમર 35ની પણ નથી પણ સમજણ ગજબની છે. ‘નથી જવું હવે હાહરે. ત્રણ છોકરાંને તમારા ભેગા મેલી દેવા સે. એ ભણસે ને તો એમની દશા મારા જેવી નઈ થાય.’ એવું એ મક્કમપણે બોલે. ઓશિયાળી કોઈ કહી જાય એતો જરાય ના ગમે. 

‘બાળકોને અમારી હોસ્ટેલમાં ભણવા મુક્યા પછી મા જ બાળકને પાછી લઈ જાય છે, અમને એના વગર નોહોરવે, માતાજી ના પાડે સે, મારો નાનકો ઈના વગર ખાતો નથી વગેરે બહાના કાઢે તમે પણ મીરાને મુક્યા પછી આમ કરશો તો?’

‘ભગવાને બહુ દેખાડી દીધુ સે. હમજદારીએ આવી ગઈ સે. કોઈ ફરિયાદ નઈ કરુ. એમના હાતર તો જીવું સુ, છાતીએ ચાંપીને રાખ્યા સે પણ દૂરેય એમના હાતર જ મુકવાની સું ને. ભરોહો રાખજો કોય દી મારી ફરિયાદ નઈ આવે.’ 

ખુદ્દાર મધુ ‘મારી સાથે એક ફોટો પડાવો બેન’ અને બસ એની સાથે સરસ મજાનો ફોટો ક્લીક થયો... 

Vishnu Raval from one of the VSSM operated hostels stands second in an essay competition….

Vishnu Raval with their certificate of
appreciation

‘India of my dreams’ was the topic for an essay competition for which Vishnu Raval, a 11th grade student staying at one of the hostels operated by VSSM bagged second price.

The members of nomadic communities have never ever had an opportunity to dream for themselves. The initiatives of VSSM are driven to make them dream for their better tomorrow and we experience boundless joy when our children win accolades for the dreams they have begun visualizing for themselves and our country.

Congratulations to Vishnu and the team of Baldosts who work persistently with children like Vhishnu…..

vssm સંચાલિત હોસ્ટેલમાં ભણતો વિષ્ણુ નિબંધ સ્પર્ધામાં દ્વિતિય આવ્યો

VSSM સંચાલિત વાત્સલ્ય છાત્રાલયમાં ૧૧માં ધોરણમાં ભણતા વિષ્ણુ રાવળે નિબંધ સ્પર્ધામાં ભાગ લીધો વિષય મળ્યો ‘મારા સ્વપ્નનું ભારત’... અમારી છાત્રાલયમાં ભણતા બાળકો પોતે સપનું જોતા થાય એ માટે અમે પ્રયત્નો કરી રહ્યા છીએ ત્યારે વિષ્ણુએ પોતાના સ્વપ્નનાં ભારત વિષે નિબંધ લખ્યો અને બીજું ઇનામ પણ મેળવ્યું.. આનાથી વિશેષ રાજીપો બીજો શું હોઈં શકે ? વિષ્ણુને અને સૌ બાળદોસ્તોને ખુબ ખુબ અભિનંદન..

Children of VSSM’s Vatsalya hostel participate in a fun-fair

VSSM's hostel children with the college students at funfair

H. L. College of Commerce, a renowned college of Ahmedabad recently organized a fun fair, an annual event they host to celebrate completion of yet another academic session. This year they decided to invite the children from VSSM’s Vatsalya hostel to be part of the fun filled activities that included games, music and food. Our children had a gala time at the fete  - they danced, played games and won prizes and relished the food at various stalls.  

One of the objectives of having hostels in urban areas is to make the children of  the nomadic communities part of the main stream society, create opportunities for the urban and the nomadic communities to get to know and mingle with  each other. Events like these become a perfect platform to attain these goals. We were delighted with the fact that the youth of today cared and took such initiative to invite these children. We are thankful to the organizers and the students of the funfair for inviting us over and making the children feel comfortable at the same time….

Nomadic children had a gala time at funfair

vssm હોસ્ટેલમાં ભણતા બાળકોએ આનંદ મેળામાં ભાગ લીધો

એચ એલ કોલેજમાં આનંદ મેળો હતો.. VSSM ધ્વારા સંચાલિત ‘વાત્સ્યલ્ય’ છાત્રાલયનાં બાળકોને આમંત્રણ મળ્યું...બાળકો આનંદ મેળામાં ગયા ... એચ એલ કોલેજના યુવાન વિદ્યાર્થીઓ સાથે ખુબ આનંદ કર્યો સૌએ.. રમતો રમી, નાચ્યા કુદ્યા અને ઇનામો પણ મેળવ્યા.. વિચરતી જાતિનાં આ સૌ બાળકો સમાજમાં હળી-મળી જાય એ ધ્યેય સાથે જ અમે છાત્રાલય શરુ કરી હતી.. અને આજે અમદાવાદનાં યુવાનો સાથે અમારા બાળકોને ભળતા જોઈને અમારા સૌના મનમાં આનંદનો મેળો ભરાઈ ગયો... બસ એ જ આનંદને ફોટામાં ઝીલ્યું છે. એચ એલ કોલેજના વિદ્યાર્થીઓએ જે આયોજન કર્યું અને અમને બોલાવ્યા એ માટે તે સૌનો આભાર. 

LIC of India gifts VSSM a bus to ferry hostel children to and from the schools.

LIC Golden Jubilee Foundation donates school bus to VSSM

When VSSM embarked on its mission to educate the children of nomadic and de-notified communities little was it aware of the challenges it would require to tackle to ensure these children cross the threshold of schools and class-rooms.  It has been a humongous task and the challenges have been both, from within and outside the communities. Nonetheless, we remained persistent and continued with our heuristic approach to bring these children to school. From enrolling the children to ashram-shalas and village schools to sensitizing the society, authorities and communities to setting up bridge-schools in settlements and now starting hostels for these children, we have tried all possible methods to make sure  these children get absorbed in the mainstream education system.

The Bus gifted to VSSM by LIC of India.

The most effective of all the above-mentioned initiatives has been the approach of setting up hostels. The concept is, the children stay with the VSSM operated hostels and are enrolled in the best of the private schools. The two hostels functioning in Ahmedabad demonstrate our philosophy of educating the children of extremely marginalized nomadic communities. As the children stay with the hostel, they attend some of the best private schools of Ahmedabad. But, the distance between hostels and schools has always been a concern. The children travelled to and from the school in vehicles that have been hired by VSSM.

A while ago, our well-wisher based in Baroda, Shri Bharatbhai Desai paid a visit to the hostel. He gathered his impressions on the daily commute issue faced by these children. Shri Desai appealed the LIC of India to support the cause. The LIC of India, decided to donate a Bus from its Golden Jubilee Fund. Apart from this the RTO Commissioner also obliged and exempted 95% of RTO tax that was required to be paid to secure the bus permit.

LIC officials handover the bus to the nomad chidren of VSSM
hostel children 

 We recently had a Bus dedication ceremony. It was specially attended by Shri. Venugopalji, Zonal Manager, LIC of India.  The officials from LIC were highly appreciative of the work VSSM does and has committed further assistance if required. We are glad to have amongst us friends and well-wishers like Shri Bharatbhai, who are eager to help when needed. We are thankful to have such compassionate friends walking alongside us all the time!! It is they who have been instrumental in easing our worries!!

VSSM સંચાલીત હોસ્ટેલના બાળકોને શાળામાં લાવવા લઈ જવા એલ.આઈ.સી દ્વારા બસ ભેટમાં આપવામાં આવી.

ભણતર સાથે અમારે કાંઈ લેવા દેવા નહીં તેવું માનતી વિચરતી જાતિની કેટલીયે વસાહતોમાંના બાળકોને ભણાવવાનો અમે સંકલ્પ કર્યો. શરૃઆત તંબુશાળાથી કરી અને તેમાંથી પછી હોસ્ટલ થઈ. હાલમાં vssm દ્વારા અમદાવાદમાં જ બે હોસ્ટેલ ચાલ છે. બાળકો હોસ્ટેલમાં રહીને અમદાવાદની સારામાં સારી નિશાળમાં ભણવા જાય છે.

બાળકોની હોસ્ટેલથી શાળાનું અંતર વધારે. ભાડેથી અમે વાહન બંધાવ્યું છે જે બાળકોને શાળામાં લઈ જાય છે. વડોદરામાં રહેતા vssmના શુભેચ્છક સ્વજન શ્રી ભરતભાઈ દેસાઈ સંસ્થાની મુલાકાતે આવ્યા તેમણે બાળકોને શાળામાં જવા માટે બસ વ્યવસ્થા માટે વિચાર્યું અને એલ.આઈ.સીમાં તેમણે અપીલ કરી. એલ.આઈ.સી.એ પોતાના ગોલ્ડન જ્યુબલી ફંડમાંથી બસની વ્યવસ્થા કરી આપી. બસ અર્પણ વિધી વખતે એલ.આઈ.સી.ના ઝોનલ મેનેજર શ્રી બી.વેનુગોપાલજી ખાસ ઉપસ્થિત રહ્યા. તો સાથે બસનો ભરવો આર.ટી.ઓ.ટેક્ષમાંથી આર.ટી.ઓ.કમીશનરે 95 ટકા માફી આપી. 

એલ.આઈ.સી.માંથી ઉપસ્થિત તમામ અધિકારીઓએ vssmના કામને બિરદાવ્યું અને કામમાં કોઈ પણ રીતે વધારે મદદરૃપ થઈ શકાય તો તે માટેની તત્પરા દર્શાવી. vssmના કામો સાથે ભરતભાઈ જેવા ઘણા શુભેચ્છકો જોડાઈ રહ્યા છે અને તેમના જેવા સૌ સ્વજનોના કારણે જ આ કામો થઈ રહ્યા છે તે સૌનો આ તબક્કે આભાર માનીએ છીએ. 

ફોટોમાં એલ.આઈ.સી. દ્વારા vssmને આપવામાં આવેલી બસ જોઈ શકાય છે. 

Manisha Devipujak shared her feelings after video call to Pakistan on Republic Day - VSSM

Manisha Devipujak sharing her feelings with the media

“Didi, I always wondered how are the people from this country, what is life like in their country?? Will they understand our language?? But, after talking to them I realized they are so much like us….”

“Didi you know, that Nilofur aspires to be a doctor and I also want to be one, it is raining there right now while its cold here, they like to watch and sing Salman Khan songs and movies, when they are so much like us why does everyone call them different??”

This are the expressions and thoughts of Manisha Devipujak, after her SKYPE interaction with the children from a school in Peshawar- Pakistan.

There is so much the children can teach us, if only we are willing to learn…

In the picture – Manisha sharing her feelings with the media after her video call interactions with fellow  children of Pakistan..

“દીદી મને બહુ મન થતું કે ત્યાના લોકો કેવા હશે ? શું કરતા હશે ? આપડે એમને કૈંક કહીશું તો એ કેવી રીતે સમજશે ? પણ તેમની સાથે વાત કરી તો ખબર પડી કે આતો આપણા જેવા ને જેવા જ છે.. 

દીદી એ નીલોફરને ડોક્ટર બનવું છે ને મારે પણ... 

ત્યાં હાલ વરસાદ પડે છે અને અહિયાં ઠંડી છે...

એને સલમાન ખાન ગમે છે, પીચ્ચરનાં ગીતો ગાવા ગમે છે, નાચવું ગમે છે અને મને પણ... 

આ લોકો આપણા જેવાને જેવા જ છે તો બધા એમને જુદા કેમ કહે છે ?”

મનીષા દેવીપુજક વિડીયો કોલમાં પાકિસ્તાનનાં બાળકો સાથે વાત કર્યા પછી મને પોતાના મનની વાત કહી રહી હતી..... 

બાળકો પાસેથી કેટલું બધું શીખી શકાય નઈ ? 

(ફોટોમાં મનીષા વિડીયો કોલ પછી મીડિયા સામે પોતાની લાગણીઓ અભિવ્યક્ત કરી રહી છે)