The students from our hostels participated in a Youth Festival at District & State level...

Our Hsotel girls performing at Youth Festival 

Healthy competition is good for the growth of a person. That is why during school  times the students are encouraged to participate in various competitions. The win-lose during these competitions help one to understand the ups and downs of life and the strength to withstand the tough times.

VSSM runs two hostels. One is in Kakar village in Banaskantha district. The other one called Vishwa Mangalam is in Himmatnagar managed in association with Vishwamangalam Trust. The girls staying in this hostel take training to learn music. Their progress is gauged in the competition they participate in.

Recently a Youth Festival at District & State level was organised. In this, the students from our hostels participated. They came first in a group & musical song category at the District level. At the State level they finished honourable fourth in a competition organised at Hemchandra University in Patan.

They had trained hard for the first position but  there were others who were better. However, every participant learns much more about life than just about competition.

The students were encouraged by Mayankbhai Jadhav, Nalinbhai, Bijalbhai, Ghanshyambhai, Dimpleben and Vanita.

The participants who performed brilliantly were Rekha, Shilpa, Puri, Apeksha, Jiya, Jhanvi & Mittal. Our congratulations to them. We wish them bigger success in their future endeavours.

સ્પર્ધા માણસના ઘડતર માટે ઉપયોગી. એટલે જ શાળા જીવન દરમ્યાન આયોજીત થતી વિવિધ સ્પર્ધાઓમાં વિદ્યાર્થીને ભાગ લેવડાવવાનું ખાસ કરાવવામાં આવે. સ્પર્ધા દરમ્યાન થતી હાર જીત જીવનના ચડાવ ઉતારમાં ટકી રહેવાનો જુસ્સો આપે. 

VSSM બે છાત્રાલય ચલાવે. એક છાત્રાલય બનાસકાંઠાના કાકરમાં ચાલે. જ્યારે બીજુ વિશ્વ મંગલમ અનેરા - હિંમતનગર પાસે વિશ્વમંગલમ ટ્રસ્ટની સાથે ચાલે. આ છાત્રાલયમાં ભણતી વિદ્યાર્થીઓ સંગીતની તાલીમ લે. તાલીમનું નિદર્શન વિવિધ સ્પર્ધમાં થાય.

તાજેતરમાં જિલ્લા અને રાજ્યકક્ષાનો યુવા મહોત્વસ આયોજીત થયો. એમાં અમારી હોસ્ટેલમાં ભણતી દિકરીઓએ ભાગ લીધો. જિલ્લા કક્ષાએ સમૂહગીત અને સુગમ સંગીતમાં પ્રથમ આવી. રાજ્યકક્ષાની સ્પર્ધા પાટણ હેમચંદ્રાચાર્ય યુનિવર્સીટીમાં આયોજીત થઈ જેમાં દિકરીઓ ચોથા ક્રમે આવી. 

મહેનત પ્રથમ નંબર મળે તેવી કરી હતી. પણ એમના કરતા વધારે ઉત્તમ કરવાવાળા વિદ્યાર્થીઓ સ્પર્ધામાં આવ્યા. પણ દરેક વિદ્યાર્થી સ્પર્ધામાં નંબર મેળવવાની લાલસાની સાથે સાથે અન્ય ઘણું શીખે, જે અમારી દીકરીઓ શીખી. 

દિકરીઓને સંગીતમાં મયંકભાઈ જાદવ, નલિનભાઈ, બીજોલભાઈ, ઘનશ્યામભાઈ, ડિમ્પલબેન અને અમારી વનિતાનું પ્રોત્સાહન મળ્યું. 

સંગીતમાં ઉત્કૃષ્ઠ પ્રદર્શન કરનાર અમારી રેખા, શિલ્પા, પૂરી, ભૂમિકા, અપેક્ષા.જીયા, જાહનવી, મિત્તલને અભીનંદન તેમજ ભવિષ્યમાં ખુબ પ્રગતિ કરી સફળતાના શીખરે પહોંચે તેવી શુભભાવના.. 

#MittalPatel #vssm #education #ખેલમહાકુંભ #ખેલ #સ્પર્ધા

Our Hostel girls came first in a group & musical song
category at the District level

Our hostel girls particiapted in youth festival at hemachandra
university of Patan district

Teachers pool in money to send 7 nomad students to high school - A report published in Ahmedabad Mirror

 

Nomadic children studying at VSSM comes out with flying colours...

Asha and Sanjana in studious mood

Asha arrived at our hostel with aspirations to become a doctor one day, she secured 93.47 percentile. Sanjana dreams herself of being a Bank Manager, Math grades were not as expected but her percentile is very good too.

VSSM operates two hostels, one each for girls and boys. This year 11 girls appeared for class 10th board examinations of whom 10 cleared their exams while 16 of the 25 boys who had appeared for the 10th boards cleared the exams. As always, girls out-performed boys. Our Khuma shined with her performance.

Nomadic girls at our hostel

 Many of our children who appeared for the 10th boards this year are interested in taking up government jobs, they are working hard to realise their aspirations of securing these positions. VSSM will ensure these children receive all the required support to realise their career goals.

Nomadic girls at our hostel

 The children from the nomadic and de-notified communities who arrive at the hostels after having gone to government schools in their respective village are extremely poor at their reading writing skills. Unfortunately, a class 7 child can barely read or write to the expected level. 

Jaya who now is into 3rd year of graduation says, “Didi, I did not even know how to read until 7th grade. I began learning after arriving at the hostel where I had worked on my fundamentals.” Today, Jaya is a college topper in Sociology.   

 Once the child is enrolled in one of our hostel’s, begins the exercise of bringing the child at par with the expected level of learning, to prepare them for 10th grade is the toughest part. Under the leadership of Dimpleben, VSSM’s education team comprising of Vanita, Pravin, Kokila, Valji, Bijol, Kiranm Vijay, Nareshbhai work tirelessly and passionately. And the results of their efforts are visible with the performance of children both in academics and co-curricular activities.  

One has to be fortunate enough to have a team as dedicated and hardworking as ours. VSSM is blessed with a wonderful team. Also crucial is the support of donors and well-wishers that enables us to continue on our journey.  

Our children attend private schools when they are at the hostel, the teachers of these schools have played an integral part in educating and training them well. We shall always be grateful to respected Shri. Muktbhai, Shri. Harshbhai and the Principal Ms Hetalbahen of H. B. Kapadia school our girls attend. Our children were like rough diamonds, their teachers nurtured and brought out the spark in them. We also received similar support from the Trustees and staff of Paras School our boys attend. We will remain eternally grateful to you all.

Our insistence of bringing better results in grade 10th is because there are many children who may not be able to cope with the academic requirements of 11th and 12th grades. Once gauging their inclination and preference, we enrol these children in various technical-vocational courses that require a child to have cleared 10th grade.   

The images of our daughters at the hostel and Asha and Sanjana in a rather studious mood…

ડોક્ટર બનાવાના સમણા સાથે અમારી હોસ્ટેલમાં ભણવા આવેલી આશાએ 93.47 પર્સન્ટાઈલ મેળવ્યા, સંજનાને બેંક મેનેજર થવું છે ગણીતનું પેપર નબળુ રહ્યું છતાં એણે પણ સારા પર્સન્ટાઈલ મેળવ્યા..

VSSM દ્વારા ચાલતી બે હોસ્ટેલમાં એકમાં છોકરાંઓને એકમાં છોકરીઓ ભણે..

આ વખતે 11 દીકરીઓએ ધો.10ની પરીક્ષા આપી જેમાંથી 10 દીકરીઓ પાસ થઈ જ્યારે 25 દીકરાઓએ આપેલી પરિક્ષામાંથી 16 પાસ થયા. દીકરીઓમાં ખુમાએ સારુ પ્રદર્શન કર્યું..

આમ હંમેશની જેેમ દીકરીઓએ મેદાન માર્યું એમ ચોક્કસ કહી શકાય.

આ વખતે ધો.10ની પરીક્ષા આપનાર મોટાભાગના વિદ્યાર્થીઓને વિવિધ સરકારી નોકરીઓમાં રસ છે અને એ માટે સૌ કટીબદ્ધ પણ છે.. એમનું સમણુ સાકાર થાય એ માટે સંસ્થા સાથે સંકળાયેલા સૌ સ્વજનો અને અમે સૌ પ્રયત્ન કરીશું..

વિચરતી જાતિઓની વસાહતોમાંથી અહીંયા ભણવા આવતા બાળકો પાંચમાં કે સાતમાં ધોરણમાં ભણતા હોય છતાં વાંચતા પણ ના આવડે એવી સ્થિતિ હોય.

અમારી જયા હવે તો કોલેજના ત્રીજા વર્ષમાં છે. પણ એ કહેતી દીદી મનેય ક્યાં સાતમાં સુધી વાંચતા આવડતું હતું. હોસ્ટેલમાં આવી પછી જ ધીમે ધીમે પાયો પાકો થતો ગયો અને એ સમાજશાસ્ત્રમાં કોલેજમાં પ્રથમ આવી..

ટૂંકમાં ભણતરમાં નબળા એવા વિદ્યાર્થીઓને ધો.10 સુધી પહોંચાડવા ભારે જહેમત માંગતું કામ છે. પણ VSSMના શિક્ષણના પ્રભાગ સાથે સંકળાયેલા વનીતા, પ્રવિણ, કોકીલા, વાલજી, બીજોલ, કીરણ, વિજય, નરેશનભાઈ બધાની ડિમ્પલબેનની આગેવાનીમાં જબરી મહેનત.. જેનું આ પરિણામ..

કર્મઠ કાર્યકરો મળવા એ નસીબની વાત VSSMનું નસીબ આ બાબતે ઊજળું છે. સાથે મદદ કરનાર સૌ પ્રિયજનનોનો સહયોગ પણ આમાં જવાબદાર..

હોસ્ટેલના આ બાળકો જે નિશાળામાં ભણતા ત્યાંના શિક્ષકોએ પણ બાળકોના ભણતર તેમજ ઘડતરમાં મહત્વનો રોલ ભજવ્યો. દીકરીઓ જ્યાં ભણતી તે એચ.બી.કાપડિયા સ્કૂલ, આદરણીય મુક્તભાઈ, હર્ષભાઈ તેમજ આચાર્ય હેતલબહેનના અમે સૌ ઋણી રહીશું. અમારા બાળકો હીરા જેવા હતા પણ એ હીરાને ઘસીને ચમકતા કરવામાં એમનો રોલ પણ મહત્વનો રહ્યો. આવું જ દીકરાઓ જ્યાં ભણે છે તે પારસ સ્કૂલના ટ્રસ્ટી તેમજ સ્કૂલ સ્ટાફનું પણ.. આપ સૌના અમે ઋણી છીએ..

ધો. 10 સુધી ભણાવવા પાછળનો આશય 10 ધો. પછી ભણતરમાં આગળ ન વધી શકે તેવા વિદ્યાર્થીઓને રૃચી પ્રમાણે અલગ અલગ ટેકનીકલ કોર્સમાં દાખલ કરી શકાય એ પણ ખરો...

હોસ્ટેલમાં ભણતી દીકરીઓ ફોટોમાં એમાં મોખરે આશા અને સંજના એકદમ પઠાકુ મુદ્રામાં...

#Mittalpatel #Vssm #Education #Righttoeducation

#Educationforall #Girlchildeducation #Schooleducation

#Educationfornomadicchildren #Denotifiedchildren

#શીક્ષણ #શીક્ષણનોઅધીકાર #વિચરતીજાતિઅનેશીક્ષણ

#शिक्षण #शिक्षाकाअधिकार

Freedom from Boredom through E-Learning

Boys at G U Hostel Parading on Independence Day

Not one or two but two hundred boys study while staying in our G U Shah hostel at Naroda. Who likes to put their head in the book and study all day? Moreover, all our children ace in mischief. Sitting for an hour seems like punishment to them. 

Sparsh Trust and Maharshibhai Dave made an arrangement of E-Learning to make such kids study without getting bored. Thank you Maharshibhai and Sparsh Trust. 

Children celebrated 15th August- Independence Day cheerfully. They did parade in the Hostel. They won the prize of Rs. 1500/- in Pyramid competition at the school they are studying. 

Students paraded in G U Shah Hostel

You can see everything in the photos that is written here.                                                   

ગુજરાતીમાં અનુવાદ

E-Learning at G U Hostel run by VSSM

દીકરાઓ એય પાછા એક બે નહીં પણ બસો અમારી જી.યુ.શાહ હોસ્ટેલ નરોડામાં રહીને ભણે. ચોપડાંમાં આખો દિવસ માથુ રાખીને ભણ્યા કરવું કોને ગમે? પાછા અમારા આ બધા બાળકો શેતાનીમાં પાવરધા. એકાદ કલાક બેસાડી રાખવા એય સજા જેવું લાગે.

આવા આ બાળકો જરાય કંટાળો લાવ્યા વગર મોજથી ભણી શકે તે માટે ઈલર્નીગંની વ્યવસ્થા મહર્ષીભાઈ સ્પર્શ ટ્રસ્ટે કરી. આભાર મહર્ષીભાઈ અને સ્પર્શ ટ્રસ્ટ.

Mittal Patel attended the E-Learning screening and Independence Day 

15 ઓગષ્ટની ઊજવણી બાળકોએ ઉત્સાહભેર કરી. આખી હોસ્ટેમાં એમણે પરેડ કરી. પાછુ જે નિશાળમાં એ લોકો ભણે ત્યાં પિરામીડ સ્પર્ધામાં અવલ્લ આવ્યાને રૃા.1500નું ઈનામ લઈ આવ્યા.

ફોટોમાં લખ્યુ એ બધુએ જોઈ શકાય છે.

Blessed to be nurturing such beautiful children…

Priti with Mittal Patel at the VSSM girls Hostel, Ahmedabad

“The Didis are complaining about you that Priti takes things from everyone’s bags and cupboards, is that true?”

She nodded in affirmation.

“What do you take?”

She chose to remain quiet.

“Money?” I asked.

“No.”

“Hairbands?

‘No.”

“Clothes?”

“No.”

“Notebooks?”

“No.”

“Pencil?”

“No.”

I continued asked about stuff that could be lifted and Priti continued to deny.

“So, can you tell me what do you lift?”

“Sharpener.”

“Oh ok, and?”

“Eraser.”

“Ah, is it.”

“Foot ruler.”

“What else?”

“That’s it!!”

“Why only this much?”

“That is because, I am fond of them!”

I was enjoying this conversation. It made me nostalgic, of times when Kiara was a junior KG student and came back with lots of such stuff in her pencil box. And she too would tell me the same thing.

“It is not appropriate to lift things without asking,” I told Priti.

She just refused without opening her mouth, “It is called robbery, a sin!”

“Oh, who told you that? And why did you do it even when you knew it is wrong?”

“Because I like them so much, Didi!”

It was hard not to fall for her innocence and humbleness.

“Next time you crave for sharpener, foot-rule and eraser come to me, I shall give them to you and promise me that you will never take anything without asking again.”

I stretched my hand towards Priti asking for her commitment.

“I will not take anything, I promise!” she voiced loudly and gave me a high-five.

“But what if you continue with your habit even after promising me not to!”

“Will accept whatever punishment God gives me,” she told me looking at the sky.

“God will put a big ball in your tummy, you won’t be unable to eat. So, think before you promise. Children like you are very dear to God so they aren’t punished. He forgives children but places a ball in their tummy.”

“I will never repeat this again!!”

I felt the need to share this experience with you all to give a glimpse of how children think and act and how we as adults misinterpret their behaviour. We are blessed to be taking care of such fantastic children. They never hesitate to confess their mistakes. They have learnt their lessons well at the hostel and chose to be righteous in their conduct. We are sure our training and guidance will help them become better humans and that is what we wish to achieve because, we need to think beyond the stereotypes.

VSSM will always remain grateful to its well-wishers to help ensure girls like Janki and Bhoomi realize their dreams...

Bhoomi and Janki's parents came to drop them for the
first time at our unnati hostel and takes a picture with
Mittal Patel

My daughter-in-law is pride and joy of my family…

Janki and Bhoomi's family members sharing their sentiments
with Mittal Patel

“My daughter-in-law is a very obedient and good natured human being. It is because of her  my daughters (grand-daughters) are studying. Both, my husband’s and my parents died when we were very young. We have endured lot of pain growing up. I have four daughters and one son. My son hasn’t done well in life. It is my daughter-in-law who works hard to support the family. Please educate my girls, my Janki and Bhoomi, very well. They are the ray of hope for my family. We trust you with them and give you freedom to raise them well and scold them if required. We shall never ever come complaining.”

Janki and Bhoomi’s grandmother Vechima had tears in her eyes when she shared her sentiments with us. Vechi Ma is extremely proud of her daughter-in-law Kamlaben. It felt good to hear a mother-in-law appreciate her daughter-in-law so much. Infact, Kamlaben is truly a wonderful lady. She stays and works as cooking help in Deesa. The money earned is spent on sustaining the family. She definitely wishes that her girls study well and grow up to shine their family’s name.

Janki and Bhoomi both aspire to become a doctor. They are moderate in studies but look forward to completing their education. “We do not have enough money to educate both  our daughters. However, VSSM’s Shardaben has been instrumental in bringing these girls to the hostel. “My in-laws wanted to see where our girls are studying that is why I have brought them here.  We are delighted to see them do well.” Kamlaben explained to us as a matter of fact. Naturally, a photo op with such fantastic family had to be mandatory!!

These girls are Rajgour and study with 70 other girls in a leading private school of Ahmedabad almong with 70 other girls. Our well wishing friends, with their continued support have been helping us ensure girls like Janki and Bhoomi realize their dream. We will always remain grateful for this support.

Hopefully, one day these girls will realize their dreams…….

‘મારી વઉ બહુ ડાહી હ. ઈને જ મારુ ઘર રાસ્યુ ન ઈના લીધે જ મારી સોડીઓ ભણહ્. અમે તો અણભણ. જોનકીના દાદા ન નોના મૂચીન ઈમની મા મરી જઈન પાસળ બાપાય જ્યાં. મારાય મા બાપ નોનપણમોં જ મરી જ્યાંતા. ખુબ દુઃખ વેઠ્યું. માર એક સોકરો ન ચાર સોડીઓ. બધાય ન પૈઈણાયા પણ સોકરો આગળ ના નેકળી હક્યો. મારી વઉ મેનત કરીન ઘરનું પુરુ કર. મારી આ બે સોડીઓ(પૌત્રી)ન તમે ખુબ ભણાવજો. અમાર ઘરનો આસરો આ સોકરોં જ હ્. હવ તમન હૂંપી જોનકી અન ભૂમી. તમારી વાત ના મોનઅ તો વઢજો. અમે કોઈ દાડો ફરિયાદ લઈન નઈ આઈએ.’

જાનકી અને ભૂમીના #દાદી વેચીમા આટલું કહેતા કહેતા રડી ગયા. વેચી માને એમની વહુ ને જાનકીની મમ્મી કમળાબહેન પર ખુબ ગર્વ. દીકરા કરતાંય વધુ વાત વહુની એમણે કરી. સાસુ વહુના આટલા વખાણ કરે એ ખુબ ગમ્યુ. જો કે કમળાબહેન વખાણ કરવા પડે એવા જ છે. ડીસામાં રહે ને રસોઈ બનાવાનું કામ કરે ને એમાંથી જે મળે તેમાંથી પોતાનો ગુજારો કરે. બે દીકરીઓ ભણી ગણી કુંટુંબનું નામ રોશન કરે તેવી કમળાબહેનની ઈચ્છા.

જાનકી અને ભૂમીને ડોક્ટર બનવું છે. ભણવામાં કાચી છે પણ મમ્મી, દાદી અને દાદાનું સપનું પુરુ કરવાની હોંશ બંનેની છે. ‘અમારી પાહે આ બેને ભણાવી હકાય એટલા પૈસા નથી. પણ શારદાબહેન(#VSSM ના #કાર્યકર)ના કારણ દીકરીઓને હોસ્ટેલમાં મુકી શક્યા. મારા સાસુ- સસરાને જોવું તુ કે આ બે ક્યાં ભણે છે એટલે એમને લઈને આવી ને બધી વ્યવસ્થા જોઈને એ બહુ રાજી થ્યા.’ એવું #હરખાતા હરખાતા કમળાબહેને કહ્યું. આવા સરસ પરિવાર સાથે ફોટો તો બનતા હૈ....

રાજગોર પરિવારની આ દીકરીઓની સાથે જ બીજી 70 દીકરીઓ અમદાવાદની ખુબ જ જાણીતી એચ.બી.કાપડિયા સ્કુલમાં ભણે. સમાજ ખુબ પ્રેમથી આ દીકરીઓના ભણતરમાં અમને મદદ કરી રહ્યો છે જેના કારણે જ આ કામ શક્ય બને છે. સૌનો આભાર...

દીકરીઓએ જોયેલા સ્વપ્ન પૂર્ણ થાય એવી અભ્યર્થના....

#EducationforNomadicCommunities, #GirlsEducation, #hostelfornomadicgirls, #Mittalpatel, #Nomadic_Girls, #nomadsofgujarat, #nomadsofindia, #RightToEducation, #VSSMforEducation #મિત્તલપટેલ #વિચરતીજાતિ #અમદાવાદ

Ramaben Chuvadiya's daughters Kinjal wishes to join police force while 6 year old Vandan wants to fly aircrafts!!

Ramaben Chuvadiya with Mittal Patel and her daughters
at our Unnati Hostel 

“My Kinjal wants to join police force when she grows up, seriously!!” she said with a smirk. “He has been drinking a lot. And this leads to daily quarrels. Unfortunately, my daughters have to witness  all such fights. I could not send my elder daughters Anju and Kajal to school because we never had enough money. I am so happy  now that my Kinjal and Poonam are studying with you. Last year Poori also joined her two elder sisters. I haven’t studied much hence, earn living doing all sort of random labour works like working on farm or work at coal making. My elder daughters also join me and help earn for the family. Their father has injured his back in an accident and hence cannot work, leaving  the responsibility of earning for the family on us. We have a small piece of land but, this year’s rain washed away our land. The well also needs to be repaired. We do not have money to get such jobs done. If you could give us some loan we can repair the land and the well and cultivate it to earn a little extra.”

Extremely upfront Ramaben Chuvadiya is from Tarkiya village and stays in a hut made of mud and cow dung. She comes to drop her daughters twice a year and visits them whenever she feels like seeing them. “Ben, you please take care of my daughters. They are my future!” Her daughters too are extremely hardworking and polite. Very nice daughters, indeed.

Three years ago, Ramaben borrowed Rs. 500 to send Kinjal to VSSM operated hostel. The money was to buy things that she might need at the hostel. Few days into the hostel life Kinjal began feeling lonely and complained of not liking it here and wanting to quit studying. This saddened Ramaben. “I went against your father’s wish, have spent Rs. 500 to bring you here, the community had laughed at me and now if you do not complete your studies people will make fun of me.” This was the only time Ramaben was required to talk like this with Kinjal. After this episode, Kinjal has never complained and puts hard work in studies. If she does not get into police force she wishes to be a lawyer.

Ramaben has six daughters. The youngest Vandan who just turned 6 will also be in our hostel next year. And she wishes to be a pilot someday!!!

“Ramaben, may all the daughters of this land be fortunate enough to have a mother like you. We salute your spirit, resolve and commitment. You are an inspiration to many and a living example of inherent power that women possess…”

We have decided to extend Rs. 50,000 as interest free loan to Ramaben, will be giving her the cheque within two days. The money will be utilized to repair the land and the well.

We wish you mental peace and prosperity always!!

In the picture - The beautiful moments we get to spend with some fiery human begins!! That is us Ramaben, her daughters and I….

‘લો હાસુ કઉં મારી કિંજલને પોલીસ થાવું સે ઈના બાપાને થોડા ઠીક કરવા સે ને એટલે’...આવું કહીને એ થોડુ હસ્યા પછી કહ્યું, ‘એ દારૃની લતે ચડી ગ્યા સે તે નીત ઝઘડા થાય ઈમની હારે. મારી દીકરીયુ આ બધુ જુએ ને એટલે. મોટી અંજુ ને કાજલને નો ભણાવી હકી. પાહે પૈસા નહીં એટલે. પણ કિંજલ ને પૂનમને તમારી હોસ્ટેલમાં મુક્યા પસી હવે નિરાંત સે. ગઈ સાલ પુરીનેય મૂકી દીધી. હું તો ચાર ચોપડી ભણી. કોલસા પાડવા, નીંદવા ને ખેતરમાં બકાલુ ઉતારવા હું ને મારી બે દીકરીઓ જઈએ. ઈના બાપાને એકસીડન થ્યો ને કમરના મણકામાં ફાટ પડી ગઈ તે ઈ કાંઈ કામ નથ કરતા. ઘરનો બધો ભાર અમાર મા- દીકરીઓ ઉપર. અમાર નાની જમીન સે. ઓણ વરસાદ આયો ન ઈમાં જમીન ધોવાઈ ગઈ ને કુવો કર્યો સે એને ફરી સારવો જોશે. અમારી પાહે પૈસાની સગવડ નથ. તમે લોન દયો તો આ બધુ કરાવી દઈએ ને અમારી જમીનમાં અમે ખેતીએ કરીએ.’

ગાર માટીના ઘરમાં રહેતા તરકિયાગામના રમાબહેન #ચુંવાળિયા_કોળી નિયમિત વેકેશનમાં દીકરીઓને લેવા ને વચમાં ક્યારેય ક્યારેક મળવા આવી જાય. ‘બેન તમે ધાન દેજો હો દીકરીઓના ભણવા માથે... મારે ઈમનો જ આશરો સે.’ એવી વાત કરે ને સામે દીકરીઓય એવી સરસ. ખુબ મહેનત કરે.

ત્રણ વર્ષ પહેલાં કિંજલને  હોસ્ટેલમાં રુ. પાંચસો ઉછીના લઈને થોડી ઘણી વસ્તુઓ સાથે ભણવા મોકલેલી. કિંજલે થોડા દિવસમાં જ નથી ફાવતું. નથી ભણવું એવું રમાબહેનને કહ્યું ત્યારે રમાબહેન સાવ હતાશ થઈ ગયેલા. ‘પાંચસો ખર્ચીને તને આંય મુકી સે ને તારા બાપાની ઉપરવટ જઈને તુ ભણે એવો હરખ મે રાખ્યો ને તુ પાસી આવે તો ઈ બધા માથે પાણી ફરી વળે. ગામનાય મારી મજાક કરશે. જબરી આઈ છોકરી ભણાવવાવાળી... ’

કિંજલને રમાબહેને આ વાત એક જ વખત કહી. ને ડાહી કિંજલે એ પછી કોઈ દિવસ ભણવામાં પાછુ વળીને જોયું નથી. ખુબ મહેનત કરે. #પોલીસ થવાની તમન્ના પહેલી ને એ ના થાય તો વકીલ...

રમાબહેનને છ દિકરીઓ. નાની વંદન છ વર્ષની થઈ. આવતા વર્ષે એય હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. એને તો પાયલોટ થવું છે. 

રમાબહેન જેવી ‘મા’ દરેક દીકરીની હોય તો આ દેશની એકેય દીકરી #ભણ્યા વગર નહીં રહે એ વાત સો ટકાની.... એમની મહેનત અને અત્યાર સુધી કરેલા સંઘર્ષને સલામ..ને #સ્ત્રીશક્તિનું રમાબહેન જીવતું ઉદાહરણ... 

અમે લોન માટેની પ્રક્રિયા કરી દીધી. બે દિવસમાં વગર વ્યાજે ખેતીની જમીન ઠીક કરવાને કુવો સારવા રુ. પચાસ હજાર VSSMમાંથી આપીશું. માનસીક અને આર્થિક રીતે સુખી થાવ એ ભાવના અમારી.....

રમાબહેનને બધી દીકરો સાથે મજાની પળો... ઘણું તો આજે પહેલીવાર એમણે કહ્યું જે દરેક સ્ત્રી જાણે તો હિંમત આવી જાય. લખીશ એના વિષેય નિરાંતે....

#Education for all #Girls_Education #Mittal_Patel #nomadicgirls#nomadsofgujarat #nomadsofindia #RightToEducation#VSSM#VSSM_for_Education#ChuwaliaKoli#Dream#InterestfreeloanforNomads

Manisha is the brightest amoungst Babiben and Bhagabhai Devipujak’s 8 children.

Smiling Manisha Devipujak with Mittal Patel after the
emotional moments

Manisha Devipujak's parents came to drop her for the
first time at our hostel

Manisha is the brightest amoungst Babiben and Bhagabhai Devipujak’s 8 children. “Ben, I suffer from ulcers and remain ill most of the time. It would be impossible for me to come to drop Manisha every time. Consider her your own child and take care of her like so,” Bhagabhai had requested me when he had come to drop Manisha to the hostel for the first time. “I sell vegetables to earn living for the entire family, my husband  cannot work hard because of his medical condition, I travel to Rajkot every morning to buy vegetables at wholesale rates. I have a desire to make Manisha a doctor but we are too poor to afford her educational expenses.  I have heard that you educate children of poor like us hence, have brought my Manisha here. Now you are her parent, make her a doctor please!!” Babiben had shown so much confidence in us.

This was two years ago.

Manisha Devipujak on TV

Manisha is sharp and smart but a very sensitive and emotional child. Today she returned back to hostel after the Diwali vacation. On return she immediately came to my office, she utters “Didi….” And starts crying… we tried consoling her. After she could stop crying, “I feel sad at looking at my mother’s plight. She changes three rides to reach Rajkot to buy vegetables and does the same on her return. Two days back her finger got crushed while trying to shut the tempo door she was traveling in, she had fever because of that yet, she did not take a day off. She is worried the family will not have enough to eat if she takes a day off. Today she was very sad a because I had to return to the hostel and no one was in position to come and drop mel! I want to help her but just cannot do anything from here. Can’t you do something to help her?”

We asked Manisha to inquire what her mother needs and we told her to work very hard and focus on her studies so that she could be an earning member of her family and share her mother’s burden.

Manisha, as such is a very brave, intelligent and smart child but today she in distress and she got extremely emotional while talking to us. “Didi, will I be able to become a doctor one day?” she shared her turmoil.

“Why not? If you work hard you definitely will and don’t worry if we do not get you into medical course we will surely get you into nursing program. It is a similar profession.” This brought a smile on her face. On her way out she shared, “Didi, it takes quite a while to walk to school and all the three tuitions. If I get a cycle the commute will become a bit faster. Sir comes and picks me up if we request him to do so but it does not look nice to call up three different tuition teachers who are otherwise very busy with their own schedule.”

We definitely need to get a cycle for this committed and loving little girl.

The moment Manisha walked out of the office, we received a call from her mother, to inquire if Manisha had reached well and to bless us all. “Next year I am coming there with 10 Devipujak girls who are eager to come and study there. They all got excited when they saw Manisha on TV during 26th January program. Can you imagine a vegetable vendor’s daughter speaking on TV. Everyone in my village saw her on TV and began asking me to take their daughters to the same hostel where Manisha is studying…. They have realized education ensures better future!!”

That is Babiben who has not climbed a single step to school. How we wish all mothers have the same vision like her!!

“Manisha, you continue to work hard and realize your dream of becoming health provider in your village. Much love to you my child.”

In the pictures….Manisha on TV, when her parents came to drop her for the first time at the hostel and smiling Manisha after the emotional moments.

મનીષા બબીબહેન અને ભગાભાઈ #દેવીપૂજક ની દીકરી. સાત બહેનો ને એક ભાઈમાં મનીષા ખુબ #હોંશિયાર. અમારી #હોસ્ટેલમાં એ ભણવા આવી ત્યારે ભગાભાઈએ કહ્યું, ‘બેન મને અલ્સરની બિમારી સે હું કાંઈ મનીષાને આમ વારે ઘડીએ મુકવા નઈ આવી હકુ. તમારી ગણી ઈને હાચવજો.’ તો બબીબહેને કહ્યું, ‘હું બકાલુ વેચીને આખા ઘરનું પુરુ કરુ. ઈના બાપાથી ભારે કામ નથ થાતું. હું રોજ હવારના જીવાપરથી ઠેઠ રાજકોટ જાઉંને ન્યાંથી બકાલુ લાવું. મારી મનીષાને ડોક્ટર બનવાની લગની લાગી સે પણ અમે ગરીબ માણહ. ઈના ભણવાના ખર્ચા અમને નો પોષાય. અમારા ગરીબના છોકરાં તમે ભણાવો ઈ હાંભળ્યું એટલે ઈને આંય લઈન આયાં. હવે તમે જ ઈના માવતર ઈને #ડોક્ટર બનાવજો.’ બે વર્ષ પહેલાંની આ વાત...

મનીષા તદન લાગણીશીલ દીકરી. આજે વેકેશન પછી સીધી ઓફીસ આવી. ‘દીદી...’ બોલતા જ રડી પડી.... ધીમે ધીમે શાંત થઈ એટલે ભીના અવાજે બોલી, ‘મને મારી મમ્મી ઉપર ખુબ જીવ બળે છે. ત્રણ વાહન બદલીને એ બકાલુ લેવા રાજકોટ જાય ને ત્યાંથી ત્રણ વાહન બદલીને પાસી આવે. બે દી પહેલાં એ ટેમ્પામાં #બકાલુ લઈન આવતી તે એ વખતે ટેમ્પાનું ઠાંકણું બંધ કરતા ઈની આંગળી ચગદાઈ ગઈ. તાવ આવી ગ્યો તોય એક દી ઘેર ના રહી. કામ તો કરવું પડે નહીં તો ખઈએ શું? આજે હોસ્ટેલ આવવા હું એકલી નીકળી એટલે એ સાવ ઢીલી થઈ ગઈ. કોઈ મૂકવા નહોતું આવી શક્યું ને એટલે. મારે એના માટે કાંઈક કરવું છે પણ હું કાંઈ નથી કરી શકતી. તમે કાંઈ ના કરી શકો?’

મનીષાને એની મમ્મીને શાની મદદની જરૃર છે એ પુછવા કહ્યું ને ખુબ મન દઈને ભણવા કહ્યું. જેથી ભવિષ્યમાં એજ એની મમ્મીની મદદગાર બની શકે. 

મનીષા આમ તો ખુબ બહાદુર, હોંશિયાર અને જબરી દીકરી પણ આજે એ ખુબ ઢીલી હતી એના અવાજમાં પણ એ જેટલો સમય ઓફીસ પર રહી એટલો સમય ભીનાશ દેખાઈ. એ જઈ રહી હતી ત્યારે પાછી બોલી,

‘દીદી હું ડોક્ટર થઈશ ને?’

કેમ નહીં? તુ મહેનત કરીશ તો થવાની જ છે અને ના પણ થાય તો ચિંતા ના કર. તને મેડીકલ લાઈન ગમે છે તો અમે તને નર્સીંગમાં તો દાખલ કરાવી જ દઈશું. એય ડોક્ટર જેવું જ કહેવાય હ... એ પછી એ હસી ને.. જતા જતા દીદી સ્કુલ અને ત્રણ ટ્યુશન ચાલતા જવામાં ઘણો સમય જાય છે. સાયકલ હોય તો મને ઠીક રે. આમ તો હોસ્ટેલમાંથી સર ને ફોન કરુ તો એ લોકો લઈ જાય પણ ત્રણ #ટ્યુશન અલગ અલગ સમયે એ લોકોય કામમાં હોય મને વારે વારે ફોન કરવો ના ગમે એટલે...

સાયકલ તો આપવી જ રહી.. આવી સરસ મજાની ને પાછી ફુટડી ને એકદમ પ્રેમાળ દીકરીને...

મનીષા હોસ્ટેલમાં ગઈને એની મમ્મીનો ફોન આવ્યો. મની પોંગી ગઈનું પુછવા ને સાથે ઢગલો આશિર્વાદ આપવા. એમણે કહ્યું, ‘આવતા વરહે અમારી દેવીપૂજકોની બીજી દસ દીકરીઓનું કમઠાણ લઈન તમારી કન આવવાની સુ. 26મી #જાન્યુઆરીએ મનીષાએ ટીવીમાં #ભાષણ આલ્યુ તુ ઈ અમે જોયું. લો બકાલુ વેચવાવાળીની દીકરી ટીવીમાં ભાષણ આલતી થઈ ગઈ. અમાર ગામમાંય બધાયે જોયું તે મે બધાન કીધુએ ખરુ, તમારી દીકરીઓને હોત ભણવા મુકો. અન ભણતર એજ ભવિષ્ય સે...’

નિશાળનું એકેય પગથિયું નહીં ચડેલા બબીબહેન જેવી જ સ્વપ્ન દૃષ્ટા બધી ‘મા’ થઈ જાય તો કેવું સારુ....

ને મનીષાને ખુબ ભણ ,આગળ વધ ને તારા ગામમાં #ઓરોગ્યલક્ષી સેવામાં મદદરૃપ થવાની ભાવનાને પુરી કર...ખુબ વહાલ મારી દીકરી....

બબીબેનની ભાષામાં ટીવીમાં ભાષણ આપતી મની, પહેલીવાર મનીષાને સોંપવા આવેલા બબીબેનને ભગાભાઈ અને આજે થોડી લાગણીભરી પળો પછી હસતી મનીષા..

#Right_To_Education #VSSM #MittalPatel #Devipoojak #HostelForNomadicgirls #NomadicTribes #DenotifiedTribes #HumanApproach #Education #Droctor #Human_interest_news #Education_story #વિચરતીજાતિ #દેવીપૂજક

Our precious girls have come a long way, it has been a remarkable journey!!

Gujarat Samachar a leading Gujarati daily did an apt story
on the hostel and our girls

The normal visual that sweeps across our minds when we think of our girls who had just initiated into the hostel was something like this, shouting at each other, feast-fighting for irrelevant matters, using foul and abusive language, never liked to follow any time-table, disliked going to the school (as good as H. B. Kapadia)! The school hours seemed constraining to them as they could hardly sit still at one place beyond 15-20 minutes. The white leggings that are a part of their school uniform turned greyish black by the time they had finished their day at the school.  School shoes were something they dreaded to wear because they are used to walking without any footwear. They always looked for an opportunity where they could escape our sight and go to school wearing chappals. To escape doing homework they formed a habit of hiding the home-work notebook at such a place that it would be practically impossible find it!! The food was always eaten oh, not eaten gulped down with two hands!  Our nomadic girls were required to change their social skills in more than one way….

We wouldn’t say this was a wrong conduct but to help them socialize better we needed to groom them.  Nurturing these girls required a trained warden but, the wardens are usually believed to be stern, a quality our girls feared. Hence, we managed it with our own team and gradually noticed change all of them underwent. They began getting involved in the daily operation of the hostel, took responsibility of their peers and changed their conduct for better. At times, we needed to threaten them, “if you all refuse to behave properly, we will need to assign these tasks to a house warden!!” And such soft threats always made a proactive impact.

At times when the going gets difficult, they need to be lectured to which they say, “why don’t you make a CD of your lectures, whenever we experience the urge to behaving the old way, we will play this CD and remain sober!” Aren’t they smart, witty, sharp and extremely naughty?

  

 Gujarat Samachar, a leading Gujarati daily did an apt story on the hostel and our girls…

We are grateful to our donors who have been instrumental in helping these girls achieve their dreams…

ગાળો બોલવી, એક બીજાને સાવ સરળ રીતે મારી લેવું. નિયમ કે ટાઈમ ટેબલ પ્રમાણે જરાય વર્ચવાનું નહીં. એચ. બી.કાપડિયા જેવી ખુબ સારી નિશાળમાં ભણે પણ એ નિશાળ શરૃઆતમાં જરાય ગમે નહીં. બે કલાક બેસાડી રાખે એટલે મોટી સજા પામ્યા જેવું લાગે. સ્કુલ ડ્રેસની સફેદ લેંધી તો સાંજે હોસ્ટેલ પર આવે ત્યારે કાળી મેશ થઈ ગઈ હોય. ઘરે ચંપલ પણ નિયમિત પહેર્યા ના હોય એમાં બુટ તો ક્યાંથી ગમે. બસ અમારી નજરમાંથી છુપાઈને બુટ પહેર્યા વગર સ્કુલમાં ભાગી જવાનું. ગૃહકાર્યની નોટ લેશન કરવું ના પડે એટલે હોસ્ટેલમાં એવી જગ્યાએ સંતાડી દેવાની કે કોઈ શોધી જ શકે... જમવાનું પણ બે હાથે ને ચાવ્યા વગર બસ ઊતારવાનું... આવું તો કાંઈ કેટલુંયે...

સમાજની નજરે આવી દીકરીઓને સુધારવાની હોય ને એના માટે તાલીમબદ્ધ ગૃહમાતા જોઈએ. પણ આવા તાલીમબદ્ધ ગૃહમાતાથી અમારી દીકરીઓ ડરે. ગાળો બોલશો, લડશો આવું કરશો તેવું કરશોતો ગૃહમાતા લઈ આવીશું ને બધી એક અવાજે ના પાડે..

ધીમે ધીમે પોતે જ સંચાલનમાં આવી.. ગૃહમાતા વગર બધા પોતાની જવાબદારી ઉપાડે..

ને આ મજાની વાત ગુજરાત સમાચારે કવર કરી...

હા બધુ હંમેશાં સરસ ચાલે એવું ના પણ હોય એટલે પંદર દિવસે તો ક્યારેક અઠવાડિયે લેક્ચર આપવું પડે ને પછી પાછુ બધુ રાબેતા મુજબ...

ક્યારેક પાછી આ બધી જ માતાજીઓ તમારા ભાષણની એક સીડી બનાવી દઈએ એટલે જ્યારે અમારી અંદરની મસ્તી વધે ત્યારે એને વગાડી દેવાની એમ કહે... છેને બધી હોંશિયાર, જબરી ને સખત મસ્તીખોર....

અખબારમાં તેમના વિષે લખાયેલી વિગતો...

આ કાર્યમાં મદદરૃપ થનાર સૌ સ્વજનોના કારણે જ આ બધુ શક્ય બને છે. નિમિત્ત બનનાર સૌનો હૃદયપૂર્વક આભાર...

#NomadicTribes #NomadsOfIndia #nomadicGirls #GirlsHostel #MittalPatel #VSSM #EducationForAll #RightToEducation

Winning the real games….

A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they
went on to win a different kind of game ……

Suddenly there was a wave of cheer and chirpy sounds all around, “Didi, we stood first in the tug of war game.” Our girls were all jubilant as they narrated their achievement. Their joy was contagious and obviously I too was infected by it….

“So how many girls had participated… how many were competing against you?” was my obvious question!!

“Oh, Didi there were many and all of them quite strong and stout and look at the skinny us.”

“So, how many competed against you?”

“We were so nervous about this event, everyone was all prepped up….” the chorus continued, it stirred the stillness that prevailed in the office… the chatter continued but none of them answered my questions. After all the girl-talk were over with they all decided to leave, “Can we all go?” they asked. I replied in affirmative. While everyone walked out, Kinjal opted to stay-back. Kinjal is daughter of charcoal makers. The family survives in absolute poverty. Her mother assists father in coal making. Kinjal and her sister Poonam stay with this hostel and they have a younger sister who is all set to tag them next year. The mother has bigger and better dreams for her daughters some of which her daughters have taken a cue of, why else would Kinjal plans to join the police force when she grows up??

Kinjal stood at the door, “Didi, I want to speak to you..” she became quite, there was another girl Bhoomi with her too.

“Yes, tell me what is it??”

“Didi, we never competed with anyone. There was no one against us. Hence, we were declared undisputed winners. You asked us many times but, none of us replied. We cannot lie! If we had not told you the truth we wouldn’t have liked our meals!! Hiding the truth would have pained us.”

Bhoomi also joined the narrative.

I was happy the girls spoke truth and commended their righteousness. Yes, they were winners and that was a matter to rejoice. “To participate in a competition is important but to have the courage to speak the truth is even more important and since you all showed that courage you have won another important lesson in life!!”

There was cheer and jubilation all around. Our girls were all cheering and shouting with joy. “we won, we won… no one dared to participate on knowing they were to compete against us…we won..”

We are glad our girls are understanding and following the true lessons of life. It is ok if they do not become an engineer or doctor. I am sure they will go on to win many challenges if they become better humans!!

Our hostels have 140 and 190 of such naughty and fierce girls and boys staying in it. So what if they get down to verbal abuse at every juncture? they are fun and honest and innocent...

A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they went on to win a different kind of game ……

'દીદી રસ્સા ખેંચની સ્પર્ધામાં અમે પહેલા આવ્યા. 😊😊'

કહેતા કહેતા ખુબ બધો આનંદ અમારી દીકરીઓના મોઢા પર દેખાયો. સાંભળીને હુએ રાજી થઇ.

'કેટલી નિશાળની છોકરીઓ આવી હતી સ્પર્ધામાં? અને તમે કેટલા સામે સ્પર્ધા કરી?'

'દીદી બહુ બધી છોકરીઓ હતી. અને એય પાછી હટ્ટી કટ્ટી અમે હોસ્ટેલની છોકરીઓ જ આમ પાતળી હતી...'

'સ્પર્ધા કેટલા સામે થઇ?'

'અને દીદી અમને બહુ બીક પણ લાગી કે, આ બધા તો કેવા તૈયાર થઇ ને આવ્યા ને!' આમ ને તેમ ને ચબડ ચબડ... ઓફિસની નીરવ શાંતિ સાવ ડોહળાઈ ગઈ અને સૌથી અગત્યનું મારો એકેય પ્રશ્ન એમને સાંભળવો જ નહોતો બસ એમને બોલ્યા જ કરવું હતું. જોકે છોકરી ક્યો કે સ્ત્રીની પાછી એ આદતેય ખરી..

ફાઇનલી બધી જ ગર્લટોક પૂર્ણ થઇ અને પછી એમણે કહ્યું, 'અમે જઇયે.' મેં હા પાડી. ત્યારે અમારી કિંજલ બહુ સમજદાર દીકરી. પપ્પા કોલસા પાડવાનું કામ કરે ને મમ્મી એમને મદદ કરે. પપ્પા કરતા મમ્મીની હોંશ દીકરીને ભણાવવાની ઘણી ને એટલે જ કિંજલ અને એની બહેન પૂનમ હોસ્ટેલમાં ભણવા આવી. બીજીયે નાની બહેન છે જે આવતા વર્ષે હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. અત્યંત ગરીબાઈમાં જીવતા આ પરિવારની દીકરી કિંજલને મોટા થઈને પોલીસ બનવું છે. એ કિંજલ બહાર જવાની જગ્યાએ ઊભી રહી.

'દીદી મારે વાત કરવી છે...' આટલું કહી થોડી વાર એ ચુપ રહી. બીજી દીકરી ભુમિ પણ સાથે હતી. મેં પૂછ્યું શું કહેવું છે?

'દીદી.... અમે કોઈ સામે સ્પર્ધા નથી કરી. સામે કોઈ આવ્યું જ નહોતું.. અને એટલે અમે પેલ્લા આયા. તમે પૂછતા તા પણ કોઈ સામે સ્પર્ધા કરી જ નતી એટલે કોઈ જવાબ નતું આપતું.. પણ ખોટું ના બોલાય ને? અને તમને ના કેત તો મને ખાવા ના ભાવત. આમ મનમાં કઇંક થાત...'

પછી તો ભૂમિયે આ વાતમાં જોડાઈ.

સાચું બોલ્યાનો હરખ મેં વ્યક્ત કર્યો.. સાથે જીત્યા તો કહેવાઈએ જ ને.... સ્પર્ધામાં ઉતરવું એ અગત્યનું બાકી આ સાચું બોલવા હિંમત જોઈએ અને એ તમારામાં છે સો એમાં પણ તમે જીત્યા...

આ વાત પછી બધી માતાજી ખુશ.. અમે જીતી જ ગયા.. અને હા અમે સ્પર્ધામાં આવવાના હતા ને એટલે બીજી નિશાળની એકેય છોકરીઓ ના આવી... હા હા હા...ની વાતો...

ભલે આ દીકરીઓ પોલીસ કે ડોક્ટર ના બને પણ જીવનની ખુબ સાદી વાતો શીખી જાય તોય ક્યાંય પાછી નહિ રહે...

અમારી હોસ્ટેલમાં આવી જ નટખટ અને હા ક્યારેક સખત ગાળો ભાંડતી 140 દીકરીઓ અને 190 દીકરા રહે છે અને એ બધા જ મજાના છે...

જીવનની અદભુત સ્પર્ધામાં કમાલ કરનારી અમારી દીકરીઓ જુદા પ્રકારની રસ્સા ખેંચમાં તો જીતી જ એટલે એમની સાથેનો મસ્ત ફોટો તો બને જ ને...

After the fight of VSSM, school authorities agreed to allow the Nomadic children into the school….. The continued struggle for inclusion..

Nomadic families parents
with the children who have been refused admissions….

The children of nomadic communities have historically never been to school. It is a huge-huge challenge to bring these children to school, in fact to build the environment of learning in each settlement is a great task, right from acclimatising the children to sensitising the parents and school authorities. So when 9 children belonging to Vansfoda community were suddenly removed from the school by its principal, it sent a wave of shock and anger amidst the team of VSSM and community. 

The children of 9 Vansfoda families living in Gondal had never been to school. But the pre-condition set by VSSM’s Kanubhai of not working for people whose children aren't in school compelled the parents to send their children to nearby school. In June 2016 VSSM’s Kanubhai enrolled these children in the primary school near their settlement. This nearest school was still quite a distance for the children to walk two times daily.  Hence an auto-rickshaw to ferry the children to school was hired at the cost of Rs. 300 per child. 

However, the teachers did not like these children attending school, four days later the children were removed from the school. The young children had to walk back home. This continued for another 5 days. The children went to school but the teachers would remove them from classes and send them back. It did not feel right hence one of the members from the community Hameerbhai informed Kanubhai about this daily scenario. Kanubhai accompanied with the parents reached the school to meet the principal and the reasons he listed for removing the children were shocking and unbelievable. 

The admissions were late (after the completion of admission dates) 

The children are filthy and duffer. They would spoil the school results. 

They have no birth-certificates, nor do they have any school dress 

After hearing what the principal had to say Kanubhai just couldn’t take anymore. He gave his peace of mind to the school authorities who then agreed to allow the children into the school…..

What more can we say of the way systems work and the multiple issues the team of VSSM is tackles on daily basis… it is for the team we have that we can redress such unwarranted yet complex issues….

ગોંડલમાં રહેતા વાંસફોડા સમુદાયના 9 બાળકોને પ્રાથમિકશાળાના આચાર્યેએ અચાનક શાળાએ આવવાની ના પાડી દીધી. અત્યાર સુધી વાંસફોડા પરિવારના બાળકો શાળામાં જતા નહોતા પણ VSSMના કાર્યકર કનુભાઈએ આ બાળકોને જુન 2016ના રોજ જામવાડી પ્રાથમિકશાળામાં પ્રવેશ અપાવ્યો હતો. શાળા વસાહતથી દૂર હતી પહેલાં તો વાંસફોડા પરિવારો બાળકોને મોકલવા તૈયાર નહોતા પણ જે વસાહતમાં બાળકો ના ભણે ત્યાં અમે કામ નથી કરતા તેવા કનુભાઈના નિયમથી તેઓ થોડા ડર્યા અને બાળકોને ભણવા બેસાડ્યા. વસાહતથી શાળા દૂર એટલે રૃા.300 પ્રત્યેક બાળકના એમ રૃા.1800ના માસીકભાડાથી તેમણે રીક્ષા બાંધી.

પણ શાળાના શિક્ષકોને આ બાળકો ગમે નહીં. એટલે બાળકોને ચારેક દિવસ બેસવા દઈને પછી શાળામાં ગયેલા બાળકોને કાઢી મુક્યા. નાના બાળકો શાળાએથી ચાલતા ઘરે આવ્યા. બીજા દિવસે પાછા શાળામાં મોકલ્યા તો પણ પાછા મોકલી દીધા. સળંગ પાંચેક દિવસ આવું થયું એટલે વસાહતના હમીરભાઈએ કાર્યકર કનુભાઈને જાણ કરી.

કનુભાઈ વાલી અને બાળકો સાથે શાળામાં ગયા તો આચાર્યએ આ બાળકોને એડમીશન સામે જે કારણો દર્શાવ્યા તે દુખદ હતા.

1. ‘એડમીશનનો સમય પુરો થઈ ગયો પછી તમે બાળકોને મોકલ્યા એટલે અમે ના લઈ શકીએ. 

2. આ બાળકો ગંધાતા છે. ઠોઠ છે અમારી નિશાળનું રીઝલ્ટ બગાડશે.

3. જનમના દાખલા નથી..

4. સ્કુલડ્રેસ નથી

કનુભાઈએ આચાર્ય સાથે શાળાના આખા સ્ટાફને બરાબર ખખડાવ્યો ત્યારે જતા તેમણે બાળકોને શાળામાં બેસાડવા કમને રાજીપો વ્યક્ત કર્યો.

કેવું તંત્ર છે? VSSMના કાર્યકર કેવા કેવા ફલક પર લડી રહ્યા છે. નિત નવા પડકારો ઝીલનાર આવા સરસ કાર્યકરો અમારી સાથે છે જેનો આનંદ છે અને તેમના કારણે જ આ કામો શક્ય બને છે.

જે બાળકોને શાળામાં ભણવાની ના પાડી તે બાળકો તેમના માતા પિતા સાથે..

Glowing performance at the district level sports meet by the students of Vatsalya Hostel….

 the winners with their medals

The 'Shri. Rajsobhag Satsan Maldal’ an organisation working in Surendranagar district organises an annul event to promote holistic and better quality in education in the region. As a part of this campaign activity it organises various sports competitions. This year the event took place in Sayla with participation from 132 schools. The children from VSSM’s Doliya based  Vatsalya hostel participated in the various competitions and races. Pravin stood first winning the gold medal in creative activities while the Vatsalya team stood first and won the gold medal  in building the human pyramid competition. 

Congratulations to all the winners and their bal-dosts for such a wonderful performance and special compliments to the team members Valji and Harkishan for working tirelessly in grooming the nomadic children at the hostels. You all make us really proud. 

vssm સંચાલિત હોસ્ટેલમાં ભણતા વિદ્યાર્થીઓ વિવિધ સ્પર્ધામાં અગ્રેસર 

સુરેન્દ્રનગર જીલ્લામાં કાર્યરત ‘શ્રી રાજ્સોભાગ સતસંગ મંડળ’ દ્વારા દર વર્ષે શિક્ષણ સુધારણા અભિયાન અંતર્ગત સુરેન્દ્રનગર જીલ્લામાં કાર્યકર શાળાઓના બાળકો વચ્ચે વિવિધ સ્પર્ધાનું આયોજન કરવામાં આવે છે. વર્ષ ૨૦૧૬માં ૧૩૨ શાળાઓને લઈને સાયલા ગામે વિવિધ સ્પર્ધાનું આયોજન મંડળ દ્વારા કરવામાં આવ્યું. જેમાં vssm સંચાલિત અને આરતી ફાઉન્ડેશનના આર્થિક સહયોગથી ચાલતી વાત્સલ્ય હોસ્ટેલમાં રહીને ભણતા બાળકોએ પણ ભાગ લીધો. જેમાંથી સર્જનાત્મક પ્રવૃત્તિમાં પ્રવીણનો પ્રથમ નંબર આવ્યો જયારે પિરામીડ બનાવવાની સ્પર્ધામાં પણ હોસ્ટેલ ટીમ પ્રથમ આવી.

પ્રવીણ અને પિરામીડ સ્પર્ધામાં ભાગ લઈને પ્રથમ આવનાર સૌ બાલદોસ્તોને અભિનંદન સાથે સાથે આ બાળકોને તૈયાર કરનાર vssmના કાર્યકર વાલજી અને હરકિશનને પણ અભિનંદન..

ફોટોમાં પોતાને મળેલાં ઇનામ સાથે પ્રવીણ અને પિરામીડ વિજેતા ટીમ

Doliya Girls Hostel for Nomadic Community Girls

"So that they are treated with love and care  and do not face discrimination…” was the sole reason that prompted us to begin  hostels for nomadic children. 

Doliya Girls Hostel for Nomadic Community Girls

How to bring the children of nomadic communities to school was an extremely pressing issue for VSSM when it began working with the communities almost a decade ago. It began with enrolling  children from these communities to hostels and Ashram Shalas functioning in various parts of Gujarat. 

In the year 2011 VSSM enrolled 7 girls in a government aided hostel run by an organisation in Dodiya village of Surendranagar district. Some how we got a  feeling that the decision of enrolling the girls was forced upon them. The authorities and the warden both did not look prepared to host these girls but for the reasons best to their knowledge they did not refuse admission to the girls. All the time,  for three days the girls stayed there, we felt that they weren’t welcoming enough and heisted to embrace the girls. From the moment they walked in the hostel  the girls faced discriminatory behaviour from the authorities and fellow residents. VSSM’s Ilaben,  a Baldost,  who taught these girls was accompanying them so as to help them settle down. Ilaben was uncomfortable with the way these girls were treated by the warden. On the fourth day when she had to leave the hostel, she called us up saying, “ I don’t feel like leaving these girls here!! They aren’t received well here, in such circumstances whom to trust them with is the question nagging me!!” After learning in detail about the entire situation we decided to call the girls back in just three days. 

The episode made us believe that things hadn’t changed a bit since  2006-07 the year when we had enrolled a substantial number of nomadic children in various hostels and all of them came back within few weeks of enrolment.  6 years down the line  the situation remained the same.In any hostel that we enrolled the children from nomadic communities they faced same discriminatory behaviour from the authorities as well as fellow hostel mates. 

What next was the  question staring at us?? The Baldosts advised us to start our very own residential facility where each child is treated with love, care and dignity. We shared this thought with our well-wishers who whole heartedly accepted the suggestion. 

The Doliya Girls Hostel began with 7 girls in a rented premises at Jain Heetwardhak Mandal. Today 69 girls are staying with the Doliya hostel and studying at the government school in Doliya, the entire expense of which is supported by The Giant Group of Central Mumbai and whenever needed respected Shri. Chandrakantbhai Gogri also extends his support. 

જ્યાં દરેક બાળકને પ્રેમ મળે કોઈ ભેદ ના હોય...

વર્ષ-૨૦૧૧માં સુરેન્દ્રનગર જિલ્લાનાં ડોળિયાગામમાં એક સંસ્થા દ્વારા સરકારી ગ્રાન્ટથી ચાલતી હોસ્ટેલમાં વિચરતા સમુદાયની ૭ દીકરીઓને આપણે દાખલ કરી. આમ તો પરાણે દાખલ કરી એમ કહીએ તો ચાલે. હોસ્ટેલના ગૃહમાતા કે વહીવટ કરનારાને આ દીકરીઓને રાખવાનું જરાય મન નહીં, પણ તે વખતે તેઓ ના ન પાડી શક્યા. પણ આ દીકરીઓ સાથેનો તેમનો વ્યવહાર ભેદભાવપૂર્ણ હતો. દીકરીઓ ત્રણ જ દિવસ રહી. સાથે તેમના બાલદોસ્ત ઇલાબહેન પણ હતા. ઇલાબહેન દીકરીઓ સાથે થઇ રહેલો વ્યવહાર જોતા હતા. ત્રીજા દિવસે દીકરીઓને મૂકીને એમને પરત આવવાનું હતું. તેમણે ફોન કરીને કહ્યું, ‘ દીકરીઓને મૂકીને આવવામાં મારુ મન નથી માનતું! આ લોકો તો આપણી આ દીકરીઓને સ્વીકારતા જ નથી. આવામાં આમના ભરોસે દીકરીઓને મૂકીને કેમ આવું?’ ઇલાબહેન પાસેથી સર્વ સ્થિતિ જાણ્યા પછી આપણે દીકરીઓને પરત બોલાવી. વિચરતા સમુદાયો સાથે કામ શરૂ કર્યું તે અરસામાં એટલે કે વર્ષ ૨૦૦૬-૦૭માં પણ વિવિધ હોસ્ટેલમાં દાખલ કરેલા બાળકો સાથે આવો જ વ્યવહાર હતો. એટલે જ એ વખતે પણ બાળકો હોસ્ટેલમાં રહ્યા નહોતા, આજે એજ પરિસ્થિતિનું પુનરાવર્તન થઇ રહ્યું હતું. હવે શું કરવું તે પ્રશ્ન હતો. બાળકો સાથે કામ કરતા તમામ બાલદોસ્તોએ આપણી પોતાની જ હોસ્ટેલ કરવાનું સૂચન કર્યું. જ્યાં દરેક બાળકને પ્રેમ મળે કોઈ ભેદ નાં હોય.. આ સૂચના આપણા કામોમાં મદદરૂપ થતા તમામ સ્વજનો સમક્ષ મુક્યું. સૌએ તે વધાવી લીધું અને ડોળિયામાં જ જૈન હિતવર્ધક મંડળની ભાડાની જગ્યામાં જ ૭ દીકરીઓથી હોસ્ટેલની શરૂઆત થઇ. આજે તેમાં ૬૯ દીકરીઓ ભણી રહી છે. હોસ્ટેલનો તમામ ખર્ચ જાયન્ટ ગ્રુપ ઓફ સેન્ટ્રલ મુંબઈ એ ઉપાડી લીધો છે. જરૂર પડે આદરણીય શ્રી ચંદ્રકાંતભાઈ ગોગરી પણ તેમાં સહાયભૂત થાય છે.

દીકરીઓ આપણી હોસ્ટેલમાં રહે છે અને ભણવા ગામમાં આવેલી સરકારી શાળામાં જાય છે.