Dreams Growing with Our Children...

“We never realized when our little ones grew up so fast! Now, it is our dream to see the 600+ children living and studying in our hostel grow into masters of their chosen fields…”

અમારા ભૂલકાઓ ક્યારે મોટા થઇ ગયા ખબર જ ના પડી!!! બસ, અત્યારે અમારી હોસ્ટેલમાં રહીને ભણી રહેલા ૬૦૦ થી વધારે બાળકો પણ અલગ અલગ ફિલ્ડમાં માસ્ટર બને તે આ આંખોએ જોવાનું સપનું છે...

Mittal Patel with our Hostel Kids

Mittal Patel discusses with our hostel kids

Mittal Patel with our hostel kids

Mittal Patel with our hostel kids

#mittalpatel #vssm #Education #pansar

The children at VSSM operated hostels are raised to imbibe the ethos of the phrase Vasudhaiv Kutumbkam...

Little  Bharati and Kokila had been arguing with Mittal Patel
for letting Urmila and Kailash stay at Kakar Hostel

 “Didi, please don’t take Urmiladidi and Kailashdidi from here!”

“Why?”

“We will not like without them. Can’t you let them be here?”

“But they have to study further, they will have to leave.”

“Please don’t do that!!”

Little Bharti and Kokila had been arguing with me for letting Urmila and Kailash stay at Kankar Hostel. VSSM has just began operating the Hostel at Kakar settlement it has built for the children of Vadi community.  The Vadi community continues to migrate for work as a result the education of their children is compromised as children do get enrolled but cannot continue with the school because they need to tag their parents. The hostel allows the parents to keep their children with us while they continuously  wander for work.

Urmila and Kailash have been studying with VSSM operated hostel at Ahmedabad. They finished their 12th grade recently.  Very soon they will be joining the Nursing College at Goraj near Baroda. Shri Piyushbhai (Jewelex Foundation) has helped us with their fees.

Since there was some time in between (the college begins in January) Dimpleben arranged for the girls to volunteer at the newly set up Kakar hostel.  During their tenure at Kakar hostel both the girls bonded so well with the little ones at Kakar that it was difficult to bid adieu now that their college begins. Children at Kakar learnt that Urmila-Kailash were to leave hence they started persuading me to let the duo stay at Kakar. Kokila and Bharti led the chorus. “Didi, we had so much fun with all of them that we will want to spend all or vacations with these children,” Kailash-Urmila tell me.

The children at VSSM operated hostels are raised to imbibe the ethos of the phrase Vasudhaiv Kutumbkam (the world is one family), the reason these children shower so much affection on each other.

Well, I could not obey Bharti and Kokila’s request but did promise Kailash and Urmila to bring them at Kakar during their vacations.

Such episodes make you believe that  world could definitely be a glorious place if each of us showered such affection on the other. 

'દીદી તમે ઊર્મીલાદીદી અને કૈલાશદીદીને અહીંયાથી લઈ નહીં જાવ ને?'

'કેમ?'

'અમને એમના વગર ના હોરવે.. તમે એમને અહીંયા જ રાખો ને?'

'પણ એ બેઉને તો આગળ ભણવાનું છે તો જવું તો પડશે..'

'ના એમ ના કરો...'

મારી સાથે ઊર્મીલા ને કૈલાશને ન લઈ જવા દલીલ કરી રહી હતી નાનકડી ટબુડિયો ભારતી અને કોકીલા..

બનાસકાંઠાના કાકરમાં અમે ફુલવાદી વસાહતમાં એમના બાળકો ભણી શકે તે માટે હોસ્ટેલ શરૃ કરી. મૂળ મા-બાપ કામ ધંધા માટે ઘણું વિચરણ કરે ને બાળકોને પણ સાથે લઈ જાય. એટલે બાળકોનું ભણવાનું બગડે તે હોસ્ટેલ હોય તો બાળકોને મુકીને જઈ શકે માટે.

ઊર્મીલા અને કોકિલા અમદાવાદમાં ચાલતી અમારી હોસ્ટેલમાં રહીને ધો.12 ભણી. આ બેઉને નર્સીગ ભણવું હતું તે વડોદરાના ગોરજમાં આવેલી નર્સીગ કોલેજમાં એમને પ્રવેશ મળ્યો. બેઉની ફી ભરવામાં અમને આદરણીય પિયુષભાઈ જવેલેક્ષ ફાઉન્ડેશને મદદ કરી. 

આ બે દીકરીઓની કોલેજ જાન્યુઆરીથી શરૃ થવાની. તે બેઉને કાકરમાં શરૃ કરેલી અમારી હોસ્ટેલમાં મહિનો સેવા આપવા જવાનું અમારા ડીમ્પલબેને ગોઠવ્યું. 

કૈલાશ અને ઊર્મીલા કાકર ગયા ને બાળકો ભેગા એવા હળી મળી ગયા કે હવે બેઉની કોલેજ શરૃ થવાનો ને કાકરથી વિદાય લેવાનો વખત થયો.. 

હોસ્ટેલમાં ભણતા બાળકોને આ ખબર પડી એટલે આ બેઉને નહીં લઈ જાવની ભલામણ શરૃ થઈ.

કોકીલા ને ભારતી એ માટે પહેલ કરી ને પછી હોસ્ટેલની બધી ટાબરે પણ ન લઈ જાવનું રટણ...

કૈલાશ ને ઊર્મીલાને પણ આ બાળકો સાથે મજા પડી એમણે કહ્યું, દીદી દરેક વેકેશનમાં હવે અમે આ બાળકો પાસે જ આવીશું. 

અમારા ત્યાં ભણતા બાળકોને અમે સમગ્ર વિશ્વ એક કુટુંબની ભાવના શીખવીએ.. એટલે જ આ બાળકો એકબીજા પ્રત્યે આટલું હેત રાખી શકે. 

પણ આવું હેત સૌ એકબીજા પર વર્ષાવે તો દુનિયા કેવી મજાની થઈ જાય નહીં?

ફોટોમાં કોકીલા અને ભારતી જે દીદીને ન લઈ જવા કહી રહી છે તે મારી પાછળ.. ને હોસ્ટેલના એ હોલની બહાર નીકળીને  તો બધા એકદમ ઘેરી વળીને ન લઈ જવાની વાત ફોટોમાં જોઈ શકાય...

#MittalPatel #vssm

Mittal Patel with the nomadic children at our kakar hostel

VSSM has just began operating the Hostel at Kakar settlement
it has built for the children of Vadi community

Little Bharati and Kokila meets Mittal Patel

Vaccination programme held for nomadic girls at our Unnati hostel...

VSSM team consoling the girls after taking the
vaccination

In those days when studying in primary school of Village, on getting the news that a team is to arrive for Vaccination, we used to get panicked.  School gate used to close, had to find out ways how to escape and reach home. We could finally find out a way from where we used to cross the boundary wall and escape. This condition arise mainly for the reason that we were afraid of injection. Somehow, the teachers would not allow us to escape and see to it that vaccination is given, which would result in non-stop tears flowing from our eyes.

Vaccination program in progress

VSSM team consoling the girls after taking the
vaccination

After years of such incident, today this event came back before our eyes. Girls of our hostel were to be administered Rubella Vaccination.  The news of injection to be given was spread among the girls.  There was no way for escape right here.  This hostel itself was the home for those girls. At last we could convince them to undergo Vaccination. Where the doctors were sitting, outside that cabin our daughters studying in College i.e. Saraswati, Surekha, Sonal,Jaya and Payal had made to stand in queue all the girls who were to be administered Vaccination.  All were afraid like anything. But there was no way to escape. At times our Dimpleben made certain girls to sit on her laps, sometime Kalgiben could give courage to them and at some occasions even the Doctors made all to laugh.  Slowly slowly with a little crying 73 girls were given Vaccination. Now there was turn of elder college going girls who convinced the little girls for Vaccination by saying that “nothing happen it is like small ant bite”, after getting vaccination they started crying like there was a time for departure to their in-laws.  Entire atmosphere was converted into crying field. They did not stop crying even after a lot of efforts.  At last when they were told your crying photo would be uploaded on face book with the remarks “see our daughters like tigress managing our hostel are crying after getting Vaccination”.  Listening to this while crying they laughed a little but still continued to cry. Personally I myself, even today am afraid of injection.  At the time of Kiyara when I was given injections, it was a very horrible experience. My grandmother lived for 110 years, got ill in her last days, doctor said injection is to be given, she cried like a small child.  I will not take injection, said to my mother and like a small child she caught hold saree of my mother.  Fear of injection is like that.  But all the girls were knowing why the Rubella Vaccination is to be given, even cried a lot but took the vaccination.  

Thanks for Health Care Foundation and Lion International and specially Doctor Kalgiben who made the girls to cry but made them sweet by giving them Chocolates. 

ગામની પ્રાથમિકશાળામાં ભણતા તે વખતે રસી આપવાવાળા આવવાના છે તેવી ખબર પડે કે મોતિયા મરી જતા. નિશાળાના દરવાજા તો બંધ થઈ જાય એટલે ઘરે ક્યાંથી ભાગવું એના પેતરા શરૃ કરીએ. ઘણું કરીને એકાદ જગ્યા તો શોધી જ લીધેલી જ્યાંથી દિવાલ કુદીને ભાગી જતા. મૂળ ઈન્જેક્શનની બીક લાગતી એટલે આ વાંદરવેળા થઈ જતા. છતાંય શિક્ષકો ગમે ત્યાંથી પકડી લાવતા ને નર્સ સોય મારી જ દેતા ને એ પછી આંખોમાંથી ગંગા જમના વહેવા માંડતી.

Girls waiting to get the vaccine

આ વાતને વર્ષો વિત્યા પછી આજે એ પ્રસંગ પાછો આંખો સામે આવ્યો. અમારી હોસ્ટેલની દીકરીઓને રુબેલાની રસી આપવાની હતી. ‘ઈન્જીસન આલવાના હ’ એવી ચણભણ તો ચાલુ થઈ ગઈ હતી. ભાગવાનો તો અહીંયા વિકલ્પ નહોતો. આ દીકરીઓનું ઘર જ એમની હોસ્ટેલ હતી. આખરે સમજાવી પટાવીને રસી માટે તૈયાર કરી. 

Doctor giving vaccine 

જે કેબીનમાં ડોક્ટર બેઠા હતા તેની બહાર કોલેજમાં ભણતી અમારી દીકરી સરસ્વતી, સુરેખા, સોનલ, જયા, પાયલે બધી દીકરીઓની લાઈન કરાવી. બધાના મન પર સખત ગભરાટ. પણ છટકવાનું ક્યાં હતું. ક્યાંક તો અમારા ડીમ્પલબેન ખોળામાં લઈને દીકરીઓને બેઠા ક્યાંક કલગીબહેને હીંમત આપી તો ક્યાંક ડોક્ટરે જ ખડખડાટ હસાવ્યા. ધીમે ધીમે થોડુ રડતા રડતાય 73 દીકરીઓને રસી અપાઈ ગઈ. હવે અમારી મોટી દીકરીઓનો કે જેઓ કોલેજમાં ભણે છે. અત્યાર સુધી નાની દીકરીઓને ઉપાડીને લાવતી, ‘કશું ના થાય, કીડી ચટકો ભરે એવું જ લાગ’ એમ કહેતી દીકરીઓનો વારો આવ્યો ને રસી અપાયા પછી પોક મુકીને એ રડી જાણે સાસરે જતી હોય... આખુ વાતાવરણ રડારડવાળુ થઈ ગયું. પાછી ઘણી સમજાવી પણ ચુપ ના થાય. આખરે કહ્યું તારો રડતો ફોટો ફેસબુક પર મુકવો છે. ને લખવું છે જુઓ અમારી વાઘ જેવી દીકરીઓ આખી હોસ્ટેલ સંભાળે તે આમ સાવ નાનાકડા ઈન્જેકશનથી ડરી ગઈ.. આ સાંભળીને રડતા રડતાય થોડુ હસી પણ રડવાનું ચાલુ જ રહ્યું.

વ્યક્તિગત રીતે હુંય મારી દીકરીઓની જેમ ઈન્જેક્શનથી આજેય એટલી જ ડરુ... મારી કિઆરા વખતે ઈન્જેક્શન લેવા પડતા તે એ વખતે મરવા બરાબર લાગતું. મારા બા લખુ બા 110 વર્ષ જીવેલા જીવનના અંત પહેલાં બીમાર પડ્યા ને ડોક્ટરે ઈન્જેક્શન આપવા કહ્યું તો કેવા નાના છોકરાંની જેમ રડ્યા હતા. મને અંજીસન નહીં લેવું છોડી એવું મારી મમ્મીને એમણે કહેલું ને નાના બાળકની જેમ મમ્મીનો સાડીનો છેડો પકડી લીધેલો.

ઈન્જેકશનનો ભય જ એવો છે... પણ રુબેલાની રસી વખતે રડેલી બધીએ દીકરીઓને રુબેલાની રસી શા માટે લેવાની તેની ખબર જ હતી ને એટલે જ રડતા રડતાય રસી લીધી. 

આભાર હેલ્થકેર ફાઉન્ડેશન અને લાયનઈન્ટરનેશનલનો અને ખાસ કલગીબહેન ડોક્ટરસાહેબને જેમણે પ્રેમથી દીકરીઓને ઈન્જેકશનથી થોડી રડાવી પછી ચોકલેટ આપીને મીઠીયે કરી..

Manisha Devipujak of VSSM comes out with flying colours in HSC Science Stream Exam...

Mittal Patel with Manisha Devipujak

How proud you will be when your child performs up to the mark? I am feeling the same pride looking at the result of Manisha’s 12th Science. Manisha’s father Bhagabhai Devipoojak is suffereing from ulcer. Manisha would see his plight but they could not meet both ends due to medical expenses.     

NEET exam results are yet to declared. Then we will be able to see what happens. But as per the present situation, she can get the admission in Nursing.  

Manisha Devipujak's HSC result

See, how this daughter of uneducated mother passed with flying colours? Manisha, who has been staying in our hostel showed the wish to go to Medical stream and decide to serve in villages.  

All the expenses for the tuitions for science stream as well as NEET exam were provided with the help of near and dear ones.

Dimpleben was continuously after her studies and tuitions. Jayantibhai, Vandana, Bharat became her support in pickup and drop to the school and tuitions. Entire Hostel team was with her wherever there was a need. I am grateful to the hostel team. And we wish for Manisha’s bright future. 

Manisha had cried a lot when she came back from the office saying what if she doesn’t get good result. She spoke a lot about her concern of not being able to help her family. We made lot of efforts to make her smile and eventually she smiled. The photo with that light smile is kept here. Today, her family is also proud of her like we are.

The photograph of Manisha’s result of 12th standard is kept here. 

પોતાનું બાળક જ્યારે ખરા અર્થમાં તીર મારીને આવે ત્યારે કેવો ગર્વ થાય? બસ એવો ગર્વ અમારી મનીષાનું ધો.12 સાયન્સનું પરિણામ જોઈને થાય છે. મનિષાના પિતા ભગાભાઈ દેવીપૂજક અલ્સરની બિમારીથી પિડાય. મનિષા તેમની હાલત જુએ, દવાના ખર્ચને ધક્કા બેય ક્યાં પહોંચી વળાતા હતા.

એટલે જ મનિષાએ મનથી ડોક્ટર બનવાનું નક્કી કર્યુ. નીટની પરિક્ષાનું પરિણામ આવવાનું બાકી છે. એ આવી જાય પછી ખબર પડે કે શું થાય. બાકી હાલની સ્થિતિમાં નર્સીગમાં એને એડમીશન મળી જશે.

મનિષાની મા શાકભાજી વેચે ને પરિવારનું ગુજરાન ચલાવે. અભણ માની આ દીકરી કેટલા સારા માર્કસ સાથે ઊતીર્ણ થઈ. છેલ્લા કેટલાક વર્ષોથી અમારી હોસ્ટેલમાં રહીને ભણતી મનીષ।એ મેડીકલના ફીલ્ડમાં જવાનુ નક્કી કર્યું ને મોટા થઈને ગામડાંમાં જ સેવા આપવાની ઈચ્છા દાખવી.

12 સાયન્સના ટ્યુશન નીટની પરિક્ષાનો મસમોટો ખર્ચ બધુએ મદદ કરનાર સૌ સ્વજનો થકી પાર પડ્યું. આપ સૌનો આભાર.

ડીમ્પલબેન સતત એના ભણતર ટ્યુશન માટે લાગ્યા તો જયંતીભાઈ, વંદના, ભરત ટ્યુશનથી લઈને સ્કુલમાંય એને લેવા મુકવા એ સિવાય જ્યાં પણ જરૃર પડી મનિષાની પડખે રહ્યા અમારી હોસ્ટેલની આ ટીમનો પણ આભાર સાથે મનિષાના ઉજ્જવળ ભવિષ્ય માટેની શુભકામના...

દિવાળી પછી ઘરેથી સીધી ઓફીસ પર મનિષા આવેલી ને પકડીને ખુબ રડેલી, દીદી હું સારુ રીઝલ્ટ નહીં લાવું તો.. હું મારા પરિવારને મદદ નહીં કરી શકુ તો વગેરે કાંઈ કેટલુંએ એ બોલેલી એને હસાવવા કેટલું કર્યું ત્યારે માંડ થોડું હસેલી એ તસવીર અમે કેમેરામાં કેદ કરી જે અહીંયા મુકી છે. પણ આજે અમારી જેમ જ એના પરિવારને પણ એના ઉપર ગર્વ થાય છે.

સાથે ૧૨ સાયન્સમાં એણે મેળવેલું પરિણામ ફોટોમાં જોઈ શકાય છે

Ramaben Chuvadiya's daughters Kinjal wishes to join police force while 6 year old Vandan wants to fly aircrafts!!

Ramaben Chuvadiya with Mittal Patel and her daughters
at our Unnati Hostel 

“My Kinjal wants to join police force when she grows up, seriously!!” she said with a smirk. “He has been drinking a lot. And this leads to daily quarrels. Unfortunately, my daughters have to witness  all such fights. I could not send my elder daughters Anju and Kajal to school because we never had enough money. I am so happy  now that my Kinjal and Poonam are studying with you. Last year Poori also joined her two elder sisters. I haven’t studied much hence, earn living doing all sort of random labour works like working on farm or work at coal making. My elder daughters also join me and help earn for the family. Their father has injured his back in an accident and hence cannot work, leaving  the responsibility of earning for the family on us. We have a small piece of land but, this year’s rain washed away our land. The well also needs to be repaired. We do not have money to get such jobs done. If you could give us some loan we can repair the land and the well and cultivate it to earn a little extra.”

Extremely upfront Ramaben Chuvadiya is from Tarkiya village and stays in a hut made of mud and cow dung. She comes to drop her daughters twice a year and visits them whenever she feels like seeing them. “Ben, you please take care of my daughters. They are my future!” Her daughters too are extremely hardworking and polite. Very nice daughters, indeed.

Three years ago, Ramaben borrowed Rs. 500 to send Kinjal to VSSM operated hostel. The money was to buy things that she might need at the hostel. Few days into the hostel life Kinjal began feeling lonely and complained of not liking it here and wanting to quit studying. This saddened Ramaben. “I went against your father’s wish, have spent Rs. 500 to bring you here, the community had laughed at me and now if you do not complete your studies people will make fun of me.” This was the only time Ramaben was required to talk like this with Kinjal. After this episode, Kinjal has never complained and puts hard work in studies. If she does not get into police force she wishes to be a lawyer.

Ramaben has six daughters. The youngest Vandan who just turned 6 will also be in our hostel next year. And she wishes to be a pilot someday!!!

“Ramaben, may all the daughters of this land be fortunate enough to have a mother like you. We salute your spirit, resolve and commitment. You are an inspiration to many and a living example of inherent power that women possess…”

We have decided to extend Rs. 50,000 as interest free loan to Ramaben, will be giving her the cheque within two days. The money will be utilized to repair the land and the well.

We wish you mental peace and prosperity always!!

In the picture - The beautiful moments we get to spend with some fiery human begins!! That is us Ramaben, her daughters and I….

‘લો હાસુ કઉં મારી કિંજલને પોલીસ થાવું સે ઈના બાપાને થોડા ઠીક કરવા સે ને એટલે’...આવું કહીને એ થોડુ હસ્યા પછી કહ્યું, ‘એ દારૃની લતે ચડી ગ્યા સે તે નીત ઝઘડા થાય ઈમની હારે. મારી દીકરીયુ આ બધુ જુએ ને એટલે. મોટી અંજુ ને કાજલને નો ભણાવી હકી. પાહે પૈસા નહીં એટલે. પણ કિંજલ ને પૂનમને તમારી હોસ્ટેલમાં મુક્યા પસી હવે નિરાંત સે. ગઈ સાલ પુરીનેય મૂકી દીધી. હું તો ચાર ચોપડી ભણી. કોલસા પાડવા, નીંદવા ને ખેતરમાં બકાલુ ઉતારવા હું ને મારી બે દીકરીઓ જઈએ. ઈના બાપાને એકસીડન થ્યો ને કમરના મણકામાં ફાટ પડી ગઈ તે ઈ કાંઈ કામ નથ કરતા. ઘરનો બધો ભાર અમાર મા- દીકરીઓ ઉપર. અમાર નાની જમીન સે. ઓણ વરસાદ આયો ન ઈમાં જમીન ધોવાઈ ગઈ ને કુવો કર્યો સે એને ફરી સારવો જોશે. અમારી પાહે પૈસાની સગવડ નથ. તમે લોન દયો તો આ બધુ કરાવી દઈએ ને અમારી જમીનમાં અમે ખેતીએ કરીએ.’

ગાર માટીના ઘરમાં રહેતા તરકિયાગામના રમાબહેન #ચુંવાળિયા_કોળી નિયમિત વેકેશનમાં દીકરીઓને લેવા ને વચમાં ક્યારેય ક્યારેક મળવા આવી જાય. ‘બેન તમે ધાન દેજો હો દીકરીઓના ભણવા માથે... મારે ઈમનો જ આશરો સે.’ એવી વાત કરે ને સામે દીકરીઓય એવી સરસ. ખુબ મહેનત કરે.

ત્રણ વર્ષ પહેલાં કિંજલને  હોસ્ટેલમાં રુ. પાંચસો ઉછીના લઈને થોડી ઘણી વસ્તુઓ સાથે ભણવા મોકલેલી. કિંજલે થોડા દિવસમાં જ નથી ફાવતું. નથી ભણવું એવું રમાબહેનને કહ્યું ત્યારે રમાબહેન સાવ હતાશ થઈ ગયેલા. ‘પાંચસો ખર્ચીને તને આંય મુકી સે ને તારા બાપાની ઉપરવટ જઈને તુ ભણે એવો હરખ મે રાખ્યો ને તુ પાસી આવે તો ઈ બધા માથે પાણી ફરી વળે. ગામનાય મારી મજાક કરશે. જબરી આઈ છોકરી ભણાવવાવાળી... ’

કિંજલને રમાબહેને આ વાત એક જ વખત કહી. ને ડાહી કિંજલે એ પછી કોઈ દિવસ ભણવામાં પાછુ વળીને જોયું નથી. ખુબ મહેનત કરે. #પોલીસ થવાની તમન્ના પહેલી ને એ ના થાય તો વકીલ...

રમાબહેનને છ દિકરીઓ. નાની વંદન છ વર્ષની થઈ. આવતા વર્ષે એય હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. એને તો પાયલોટ થવું છે. 

રમાબહેન જેવી ‘મા’ દરેક દીકરીની હોય તો આ દેશની એકેય દીકરી #ભણ્યા વગર નહીં રહે એ વાત સો ટકાની.... એમની મહેનત અને અત્યાર સુધી કરેલા સંઘર્ષને સલામ..ને #સ્ત્રીશક્તિનું રમાબહેન જીવતું ઉદાહરણ... 

અમે લોન માટેની પ્રક્રિયા કરી દીધી. બે દિવસમાં વગર વ્યાજે ખેતીની જમીન ઠીક કરવાને કુવો સારવા રુ. પચાસ હજાર VSSMમાંથી આપીશું. માનસીક અને આર્થિક રીતે સુખી થાવ એ ભાવના અમારી.....

રમાબહેનને બધી દીકરો સાથે મજાની પળો... ઘણું તો આજે પહેલીવાર એમણે કહ્યું જે દરેક સ્ત્રી જાણે તો હિંમત આવી જાય. લખીશ એના વિષેય નિરાંતે....

#Education for all #Girls_Education #Mittal_Patel #nomadicgirls#nomadsofgujarat #nomadsofindia #RightToEducation#VSSM#VSSM_for_Education#ChuwaliaKoli#Dream#InterestfreeloanforNomads

Our precious girls have come a long way, it has been a remarkable journey!!

Gujarat Samachar a leading Gujarati daily did an apt story
on the hostel and our girls

The normal visual that sweeps across our minds when we think of our girls who had just initiated into the hostel was something like this, shouting at each other, feast-fighting for irrelevant matters, using foul and abusive language, never liked to follow any time-table, disliked going to the school (as good as H. B. Kapadia)! The school hours seemed constraining to them as they could hardly sit still at one place beyond 15-20 minutes. The white leggings that are a part of their school uniform turned greyish black by the time they had finished their day at the school.  School shoes were something they dreaded to wear because they are used to walking without any footwear. They always looked for an opportunity where they could escape our sight and go to school wearing chappals. To escape doing homework they formed a habit of hiding the home-work notebook at such a place that it would be practically impossible find it!! The food was always eaten oh, not eaten gulped down with two hands!  Our nomadic girls were required to change their social skills in more than one way….

We wouldn’t say this was a wrong conduct but to help them socialize better we needed to groom them.  Nurturing these girls required a trained warden but, the wardens are usually believed to be stern, a quality our girls feared. Hence, we managed it with our own team and gradually noticed change all of them underwent. They began getting involved in the daily operation of the hostel, took responsibility of their peers and changed their conduct for better. At times, we needed to threaten them, “if you all refuse to behave properly, we will need to assign these tasks to a house warden!!” And such soft threats always made a proactive impact.

At times when the going gets difficult, they need to be lectured to which they say, “why don’t you make a CD of your lectures, whenever we experience the urge to behaving the old way, we will play this CD and remain sober!” Aren’t they smart, witty, sharp and extremely naughty?

  

 Gujarat Samachar, a leading Gujarati daily did an apt story on the hostel and our girls…

We are grateful to our donors who have been instrumental in helping these girls achieve their dreams…

ગાળો બોલવી, એક બીજાને સાવ સરળ રીતે મારી લેવું. નિયમ કે ટાઈમ ટેબલ પ્રમાણે જરાય વર્ચવાનું નહીં. એચ. બી.કાપડિયા જેવી ખુબ સારી નિશાળમાં ભણે પણ એ નિશાળ શરૃઆતમાં જરાય ગમે નહીં. બે કલાક બેસાડી રાખે એટલે મોટી સજા પામ્યા જેવું લાગે. સ્કુલ ડ્રેસની સફેદ લેંધી તો સાંજે હોસ્ટેલ પર આવે ત્યારે કાળી મેશ થઈ ગઈ હોય. ઘરે ચંપલ પણ નિયમિત પહેર્યા ના હોય એમાં બુટ તો ક્યાંથી ગમે. બસ અમારી નજરમાંથી છુપાઈને બુટ પહેર્યા વગર સ્કુલમાં ભાગી જવાનું. ગૃહકાર્યની નોટ લેશન કરવું ના પડે એટલે હોસ્ટેલમાં એવી જગ્યાએ સંતાડી દેવાની કે કોઈ શોધી જ શકે... જમવાનું પણ બે હાથે ને ચાવ્યા વગર બસ ઊતારવાનું... આવું તો કાંઈ કેટલુંયે...

સમાજની નજરે આવી દીકરીઓને સુધારવાની હોય ને એના માટે તાલીમબદ્ધ ગૃહમાતા જોઈએ. પણ આવા તાલીમબદ્ધ ગૃહમાતાથી અમારી દીકરીઓ ડરે. ગાળો બોલશો, લડશો આવું કરશો તેવું કરશોતો ગૃહમાતા લઈ આવીશું ને બધી એક અવાજે ના પાડે..

ધીમે ધીમે પોતે જ સંચાલનમાં આવી.. ગૃહમાતા વગર બધા પોતાની જવાબદારી ઉપાડે..

ને આ મજાની વાત ગુજરાત સમાચારે કવર કરી...

હા બધુ હંમેશાં સરસ ચાલે એવું ના પણ હોય એટલે પંદર દિવસે તો ક્યારેક અઠવાડિયે લેક્ચર આપવું પડે ને પછી પાછુ બધુ રાબેતા મુજબ...

ક્યારેક પાછી આ બધી જ માતાજીઓ તમારા ભાષણની એક સીડી બનાવી દઈએ એટલે જ્યારે અમારી અંદરની મસ્તી વધે ત્યારે એને વગાડી દેવાની એમ કહે... છેને બધી હોંશિયાર, જબરી ને સખત મસ્તીખોર....

અખબારમાં તેમના વિષે લખાયેલી વિગતો...

આ કાર્યમાં મદદરૃપ થનાર સૌ સ્વજનોના કારણે જ આ બધુ શક્ય બને છે. નિમિત્ત બનનાર સૌનો હૃદયપૂર્વક આભાર...

#NomadicTribes #NomadsOfIndia #nomadicGirls #GirlsHostel #MittalPatel #VSSM #EducationForAll #RightToEducation

Teachers' Day Celebration at Unnati Girls Hostel - Mittal Patel surrounded by the enthusiasm

Trust me, it is difficult to compete with them when it comes to dressing up. Try once, if you think otherwise!!

Mittal Patel with Nomad Girls celebrating Teacher's Day at Unnati Girls Hostel

Our sweet daughters, 76 of them stay together and we do not have a typical warden to take care. Gosh! I distinctly remember the first time they arrived here. So many disputes, anger, fights, swearing in abundance. The foul language they used, even I had never heard in my life… and they even taught me the meaning of each of the swear words they used!!

“Be good or I will appoint a saree clad warden!!” I would tell them.

‘Nooooo Didi, promise we will be good!!” they would refuse in chorus.

Those promises would last for some moments or couple of days.

Their first day at H. B. Kapadia school was also memorable. They saw the school bell and experienced the urge to ring it like a temple bell. And ring, they did!! The entire school was out. Helpless teachers had no choice but to ignore this act.

I remember the first time they went to school with their individual water bottles. The entire class turned into one wet mess. Each of them took numerous turns to the water cooler to fill the bottle and then to the washroom!! We were afraid the teachers would give-up on them one day. But, our salutations to the teachers who took care of our daughters. For us working for these girls is a choice we have made but the teachers had no compulsion and yet they have nurtured our daughters so well. Their learning has improved, they are doing good at school. They have turned mellow but still carry their inherent spark. On this Teacher’s Day, 20 of our daughters became teachers for a day and all these memories came rushing back as I saw them blooming into such confident young ladies.

They are headstrong but they are equally sweet and caring. And all our effort will blossom when they grow into fine humans!!

We will always remain grateful to all who have supported their 

‘તૈયાર થવામાં ને નાચવામાં અમે બધાને પાછળ પાડી દઈએ.. હરિફાઈ કરવી હોય તો એક વાર આવી જજો...’ સાચુ કહુ છુ તમે એમને ના હરાવી શકો...

અમારી મીઠડીઓ... પહેલાં કરતા વધુ ડાહી બની ગઈ છે. એકસાથે 76 ભેગી રહે ને એને સંભાળવા પાછા કોઈ કડક સો કોલ્ડ બેન – ગૃહમાતા નહીં. આવી ત્યારે ખુબ માથાકૂટો, અંદર અંદર ઝઘડાને, ગાળ તો મેય બાપગોતરમાં નહોતી સાંભળી એવી બોલે, પાછા એના મતલબ પણ એમણે જ સમજાવ્યા...

‘ડાહી બની જાવ નહીં તો સાડીવાળા ગૃહમાતા લઈ આવીશું....’ ને એકસામાટા ‘ના દીદી... હવે નહીં કરીએ આવું ને તેવું...’ ને પછી તો બધુ રાબેતા મુજબ...

એચ.બી.કાપડિયામાં પહેલા દિવસે ભણવા ગઈને નિશાળનો બેલ જોઈને મંદિરના બેલને વગાડવાનું મન થાય એમ મન થયું ને ઊભા થઈને વગાડી આવ્યા. આખી નિશાળ બહાર ને બિચારા શિક્ષક...

પાણીની બોટલ લઈને પહેલીવાર નિશાળમાં જવાનું થયેલું, તે આખો ક્લાસ પાણી પાણી... ઠંડા પાણીનું કુલર અને બોટલ. બસ પાણી ભરવાનું ને એમ કરતાં બાથરૃમ તરફની હડીઓ વધી ગયેલી.. શિક્ષકો કંટાળી જશે તેવો ભય હતો પણ એ લોકોને સલામ કરવી પડે અમારી આવી નટખટ દીકરીઓને એમણે સાચવી..અમે તો સ્વીકાર્યું હતું પણ એમણેય સ્વીકાર્યુ...

ભણવામાં ઠીક ઠીક હતી પણ હવે સરસ ભણે છે. એકદમ ડાહી બનીને... શિક્ષક દિને 20 દીકરીઓ શિક્ષક બની... રાજી થવાયું...

અમારી આ બધી માતાજીઓ... અમને ખુબ વહાલી ને મીઠી પણ.... 

સરસ માણસ બને તો અમે કરેલું બધુ વસુલ....

આ દીકરીઓના ભણતરમાં મદદરૃપ થનાર સૌનો આભાર...

Winning the real games….

A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they
went on to win a different kind of game ……

Suddenly there was a wave of cheer and chirpy sounds all around, “Didi, we stood first in the tug of war game.” Our girls were all jubilant as they narrated their achievement. Their joy was contagious and obviously I too was infected by it….

“So how many girls had participated… how many were competing against you?” was my obvious question!!

“Oh, Didi there were many and all of them quite strong and stout and look at the skinny us.”

“So, how many competed against you?”

“We were so nervous about this event, everyone was all prepped up….” the chorus continued, it stirred the stillness that prevailed in the office… the chatter continued but none of them answered my questions. After all the girl-talk were over with they all decided to leave, “Can we all go?” they asked. I replied in affirmative. While everyone walked out, Kinjal opted to stay-back. Kinjal is daughter of charcoal makers. The family survives in absolute poverty. Her mother assists father in coal making. Kinjal and her sister Poonam stay with this hostel and they have a younger sister who is all set to tag them next year. The mother has bigger and better dreams for her daughters some of which her daughters have taken a cue of, why else would Kinjal plans to join the police force when she grows up??

Kinjal stood at the door, “Didi, I want to speak to you..” she became quite, there was another girl Bhoomi with her too.

“Yes, tell me what is it??”

“Didi, we never competed with anyone. There was no one against us. Hence, we were declared undisputed winners. You asked us many times but, none of us replied. We cannot lie! If we had not told you the truth we wouldn’t have liked our meals!! Hiding the truth would have pained us.”

Bhoomi also joined the narrative.

I was happy the girls spoke truth and commended their righteousness. Yes, they were winners and that was a matter to rejoice. “To participate in a competition is important but to have the courage to speak the truth is even more important and since you all showed that courage you have won another important lesson in life!!”

There was cheer and jubilation all around. Our girls were all cheering and shouting with joy. “we won, we won… no one dared to participate on knowing they were to compete against us…we won..”

We are glad our girls are understanding and following the true lessons of life. It is ok if they do not become an engineer or doctor. I am sure they will go on to win many challenges if they become better humans!!

Our hostels have 140 and 190 of such naughty and fierce girls and boys staying in it. So what if they get down to verbal abuse at every juncture? they are fun and honest and innocent...

A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they went on to win a different kind of game ……

'દીદી રસ્સા ખેંચની સ્પર્ધામાં અમે પહેલા આવ્યા. 😊😊'

કહેતા કહેતા ખુબ બધો આનંદ અમારી દીકરીઓના મોઢા પર દેખાયો. સાંભળીને હુએ રાજી થઇ.

'કેટલી નિશાળની છોકરીઓ આવી હતી સ્પર્ધામાં? અને તમે કેટલા સામે સ્પર્ધા કરી?'

'દીદી બહુ બધી છોકરીઓ હતી. અને એય પાછી હટ્ટી કટ્ટી અમે હોસ્ટેલની છોકરીઓ જ આમ પાતળી હતી...'

'સ્પર્ધા કેટલા સામે થઇ?'

'અને દીદી અમને બહુ બીક પણ લાગી કે, આ બધા તો કેવા તૈયાર થઇ ને આવ્યા ને!' આમ ને તેમ ને ચબડ ચબડ... ઓફિસની નીરવ શાંતિ સાવ ડોહળાઈ ગઈ અને સૌથી અગત્યનું મારો એકેય પ્રશ્ન એમને સાંભળવો જ નહોતો બસ એમને બોલ્યા જ કરવું હતું. જોકે છોકરી ક્યો કે સ્ત્રીની પાછી એ આદતેય ખરી..

ફાઇનલી બધી જ ગર્લટોક પૂર્ણ થઇ અને પછી એમણે કહ્યું, 'અમે જઇયે.' મેં હા પાડી. ત્યારે અમારી કિંજલ બહુ સમજદાર દીકરી. પપ્પા કોલસા પાડવાનું કામ કરે ને મમ્મી એમને મદદ કરે. પપ્પા કરતા મમ્મીની હોંશ દીકરીને ભણાવવાની ઘણી ને એટલે જ કિંજલ અને એની બહેન પૂનમ હોસ્ટેલમાં ભણવા આવી. બીજીયે નાની બહેન છે જે આવતા વર્ષે હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. અત્યંત ગરીબાઈમાં જીવતા આ પરિવારની દીકરી કિંજલને મોટા થઈને પોલીસ બનવું છે. એ કિંજલ બહાર જવાની જગ્યાએ ઊભી રહી.

'દીદી મારે વાત કરવી છે...' આટલું કહી થોડી વાર એ ચુપ રહી. બીજી દીકરી ભુમિ પણ સાથે હતી. મેં પૂછ્યું શું કહેવું છે?

'દીદી.... અમે કોઈ સામે સ્પર્ધા નથી કરી. સામે કોઈ આવ્યું જ નહોતું.. અને એટલે અમે પેલ્લા આયા. તમે પૂછતા તા પણ કોઈ સામે સ્પર્ધા કરી જ નતી એટલે કોઈ જવાબ નતું આપતું.. પણ ખોટું ના બોલાય ને? અને તમને ના કેત તો મને ખાવા ના ભાવત. આમ મનમાં કઇંક થાત...'

પછી તો ભૂમિયે આ વાતમાં જોડાઈ.

સાચું બોલ્યાનો હરખ મેં વ્યક્ત કર્યો.. સાથે જીત્યા તો કહેવાઈએ જ ને.... સ્પર્ધામાં ઉતરવું એ અગત્યનું બાકી આ સાચું બોલવા હિંમત જોઈએ અને એ તમારામાં છે સો એમાં પણ તમે જીત્યા...

આ વાત પછી બધી માતાજી ખુશ.. અમે જીતી જ ગયા.. અને હા અમે સ્પર્ધામાં આવવાના હતા ને એટલે બીજી નિશાળની એકેય છોકરીઓ ના આવી... હા હા હા...ની વાતો...

ભલે આ દીકરીઓ પોલીસ કે ડોક્ટર ના બને પણ જીવનની ખુબ સાદી વાતો શીખી જાય તોય ક્યાંય પાછી નહિ રહે...

અમારી હોસ્ટેલમાં આવી જ નટખટ અને હા ક્યારેક સખત ગાળો ભાંડતી 140 દીકરીઓ અને 190 દીકરા રહે છે અને એ બધા જ મજાના છે...

જીવનની અદભુત સ્પર્ધામાં કમાલ કરનારી અમારી દીકરીઓ જુદા પ્રકારની રસ્સા ખેંચમાં તો જીતી જ એટલે એમની સાથેનો મસ્ત ફોટો તો બને જ ને...

Innocence Vs. Marginalization - What is MOOORE important is LOVE & Concern for Children - NOMAD Children...

“I took this soap from her bag because I like fragrant soaps..”

“The aroma from his tiffin box was too good to resist, hence I broke his lunch box...”

A perfect blend of Absolute Transformation through  Love & Care - The Nomad
children we speak having  bad habits can also par-excel with flying colours 

“I did not have this kind of blanket, so when there was no one in the room I sneaked it in my bag…”

This may sound abnormal and alarming to you? In popular parlance such acts can be termed as theft but this kind of behavior is quite normal for children from nomadic communities. Taking any stuff, they have liked without seeking permission is a natural behavior for these children. The children hail from extremely deprived families, all they have experienced is hunger, physical and verbal abuse which in fact is second nature to these families. Access to decent meal, basic toiletries, plates and bowls, clothes, blankets, footwear etc. are a luxury to them.

Agreed that this conduct needs to be changed for better, thankfully have the opportunity to do that while they are with us staying at the hostel. The teachers and many of those working with them are fed up with such behavior, many have advised us to stop bringing such children to the hostels! But I firmly believe that if these children are fed well, are given positive experiences, have inspiring role models before them things will radically change for better for them. How else will our lovely daughters become achievers and bring such laurels for themselves and their communities, how can we stop bringing these naughty ones to stay with us at the hostel??

I want to educate my children and live my life with dignity

Mittal Patel with Madhuben Devipujak

“Ben, please take my Meera along with you, if she continues to stay here her life will be ruined!!” appealed Madhuben Marwadi Devipujak, a resident of Surendranagar’s Dudhrej town. Madhuben has walked out of her marriage and stays with her mother. She accompanies her mother to work as manual labor and earn living to sustain her three children. Madhuben is way too mature for her age. She must be 35 but is wise enough to take well thought decisions for the benefit of her family. Since she desired to start her own small venture but lack of initial capital held her back, VSSM gave her a interest free loan of Rs. 10,000.

“I have to earn so I am not a burden to my parents, I don’t plan to return to stay with my husband. I plan to send my 3 children to your hostel cause otherwise they stare at a bleak future.” A determined and self-respecting Madhuben resented being perceived a destitute.  

“There have been many instances when, mothers have withdrawn their children after enrolling them. They end up giving reasons of not liking with their child or the younger siblings aren’t liking without the elder ones or the deity isn’t pleased with the child receiving education etc. etc. What if you do the same??” I questioned.  

“God has made me experience enough challenges, I know the difference between right and wrong. I promise I will never complain again. Children are my life, I have held them close to my heart and am prepared to send them away for their own good. Trust me, I will never come to you with any complains,” assured a very firm Madhuben.  

“Ben, I want a picture of us together!!”

ખુદ્દારી સાથે જીવવું છે ને બાળકોને ભણાવવા છે

‘બેન મારી મીરાને તમને દઈ દેવી સે. આંય રેશે ને તો બગડી જાહે.’

સુરેન્દ્રનગરના દૂધરેજમાં રહેતા મધુબહેન મારાવાડી દવીપૂજક પતિ સાથે મનમેળ ના રહેતા પિયરમાં ત્રણ બાળકો સાથે આવીને રહ્યા. મધુબહેન મા સાથે છૂટક મજુરી કરવા જાય. જો કે પોતે સ્વતંત્ર ધંધો કરી શકે તેમ હતી પણ તે કરવા પાસે પૈસા નહોતા. અમે VSSMમાંથી 10,000ની લોન આપી. 

‘પિયરીયાને ભારે નો પડીએ ને એટલે કમાવવાનું.’ એવું એ માને. નાનપણમાં લગ્ન કર્યા હશે, ઉંમર 35ની પણ નથી પણ સમજણ ગજબની છે. ‘નથી જવું હવે હાહરે. ત્રણ છોકરાંને તમારા ભેગા મેલી દેવા સે. એ ભણસે ને તો એમની દશા મારા જેવી નઈ થાય.’ એવું એ મક્કમપણે બોલે. ઓશિયાળી કોઈ કહી જાય એતો જરાય ના ગમે. 

‘બાળકોને અમારી હોસ્ટેલમાં ભણવા મુક્યા પછી મા જ બાળકને પાછી લઈ જાય છે, અમને એના વગર નોહોરવે, માતાજી ના પાડે સે, મારો નાનકો ઈના વગર ખાતો નથી વગેરે બહાના કાઢે તમે પણ મીરાને મુક્યા પછી આમ કરશો તો?’

‘ભગવાને બહુ દેખાડી દીધુ સે. હમજદારીએ આવી ગઈ સે. કોઈ ફરિયાદ નઈ કરુ. એમના હાતર તો જીવું સુ, છાતીએ ચાંપીને રાખ્યા સે પણ દૂરેય એમના હાતર જ મુકવાની સું ને. ભરોહો રાખજો કોય દી મારી ફરિયાદ નઈ આવે.’ 

ખુદ્દાર મધુ ‘મારી સાથે એક ફોટો પડાવો બેન’ અને બસ એની સાથે સરસ મજાનો ફોટો ક્લીક થયો... 

Sharing some more of VSSM's bitter-sweet experiences

Kamlaben with her 3 sons when she
was at the VSSM office..

Kamalaben Gadaliyaa was at  VSSM’s  office to drop her sons Mangal and Kamlesh both of who had ran away without informing from the newly initiated Vatsalya hostel. “Ben, we have given them birth, but you are their true parent because you have cared to educate them. We Gadaliya are considered to be tough hearted people however it was with great difficulty and a heavy heart I chose to send my children to this hostel. Ahmedabad is quite far from Vakaner you see!! But my boys proved to be worthless, you cared for them like a mother and yet  they decide to run away from school without informing anyone. How much stress you much have undergone worrying about the whereabouts of my children. When Valjibhai called up to convey that the boys had not reached back to the hostel more than them I worried about was you, how would you have felt!! You must have thought that Kamla’s sons are useless. The moment they arrived in the settlement i beat them up..they simply don’t get it what will happen of them if they do not study..we have endured so much of pain because we never got to go to school. We want our children to study and have a better future, we work hard to ensure they remain in school and look at these boys they do not want to study. I have told them if they do not want to remain in school the have no place in the house so do not return back home..” a visibly upset  Kamlaben continued speaking and crying at the same time. 

Seeing her cry the atmosphere in the office turned a bit heavy but we were glad to see such commitment from a parent to educate her children. The sons while assuring not to repeat the mistake tried  comforting her. They even promised  me something like this will not happen again  and will focus on studies!  

Rakesh who happens to be the elder to Mangal and Kamlesh also wanted to join the hostel. “Ben, enrol me in the hostel as well I too want to study!!” he requested and his mother also joined him. We have decided to enrol him, let’s see how much he can study..

We are experiencing many such incidents everyday. Some parents come complaining some thanking but all are trying to give their future generation a better tomorrow. The families shave absolutely nothing to contribute hence VSSM has taken complete responsibility of their children by trying its best to educate them.  However though VSSM wouldn’t have succeed in taking such leaps without the support of our well-wishing  friends. Many-many of you have helped us provide food, stationary, clothes to  our 350 children. 

I am sure through our collective strength we shall be able to educate  not just 350 but 3000 children and provide the mothers like Kamlaben freedom from painful drudgery she has endured all her life…..

Thank you for standing by us….

વિચરતી જાતિના બાળકો માટે વી.એસ.એસ.એમ. દ્વારા શરૃ કરેલી હોસ્ટેલના ખાટા મીઠા અનુભવો

‘બેન અમે તો છોકરાંઓને જનમ જ આપ્યો છે પણ તમે તો એના ખરા મા-બાપ છો. અમારા ગાડલિયા મને કઠણ કાળજાની કે છે. છોકરાંઓને આમ વાંકાનેર થી છેક અમદાવાદ ભણવા મુક્યા છે તે. પણ મેય મારા કાળજા પર પથરો મુકીને તેમને મારાથી દૂર મુક્યા છે. પણ આ છોકરાંઓ કપાતર પાક્યા. વગર કીધે નિશાળમાંથી આમ ભાગી આવાય? મને છોકરાં કરતાંય વધારે તમારી ચિંતા થાતીતી. તમે એમને માવીતરની ઘોડે હાચવો અને છોકરાં આમ કીધા વગર ભાગી આવે તો તમને કેટલી ચીંતા રે. 

છોકરાં હોસ્ટેલમાં ના પુગ્યા એટલે વાલજી સાહેબનો ફોન આયો. મને તમારી જ ચિંતા હતી. તમને કેવું લાગશે આ કમલાના છોકરાં આવા કપાતર પાક્યા એમ થાતુ હશેને બેન. છોકરાં વસાહતમાં આયા એવા પેલા તો બે ધોલ મારીતી બેન. એને હમજ નહીં પડતી કે નહીં ભણે તો શું થાશે. અમે ગધા મજુરી કરીએ છીએને તોય બે ટંક ભેગા થાતા નથી. લાબાચા લઈને આખી દુનિયામાં ભટક્યા કરવાનું. આમના નસીબમાં આ બધુ ના આવે એટલે એમને ભણાવવા મેનત કરુ છુ તે આમને ભણવું નથી. પણ બેન મે હવે એમને કહી દીધુ છે કે, ભણવું ના હોય તો ઘરમાં તમારી માટે કોઈ જગ્યા જ નથી. એટલે ત્યાં તો આવતા જ નહીં.’

મંગળ, કમલેશને પાછા હોસ્ટેલમાં મુકવા આવેલા ગાડલિયા કમલાબેન અવીરત બોલ્યા જ કરતા હતા.

કમલાબેનની ભણતરની સમજણ જોઈને આનંદ થયો. બાળકોને પાછા મુકવા તેઓ આવ્યા અને ઉપરની વાત કરતા છોકરાંઓની સામે જ રડી પડ્યા. ઘડીક તો વાતાવરણ ગમગીન થઈ ગયું. મંગળ અને નાના કમલેશે ‘મા હવે ભણીશું નહીં ભાગીએ પણ તુ રડમા’ એમ કહીને માને દીલાશો આપ્યો તો મને ‘હવે નહીં ભાગીએ અને ખુબ ભણીશું તેવું વચન આપ્યું.’

મંગળ અને કમલેશનો મોટોભાઈ રાકેશ જે ભણતો નથી. તેને ભણવું છે એટલે ‘હોસ્ટેલમાં મને રાખો બને મારે ભણવું છે’ તેવી વિનંતી સાથે કમલાબેન સાથે આવ્યો. અમે હાલ પુરતો એને રાખ્યો છે એને ભણાવશું. જોઈએ એ કેટલું કરી શકશે.

પણ આવા કાંઈ કેટલાય ખાટા મીઠા અનુભવો થઈ રહ્યા છે. કેટલાક વાલીઓ ફરિયાદ લઈને આવે તો કેટલાક કોઈ ફરિયાદ વગર ઉપકારભાવથી તેમની ભાવી પેઢી પોતે જે યાતના વેઠી રહ્યા છે તેવી યાતના ના વેઠે તે માટે બાળકોને ભણાવવા મથી રહી છે. તેમની આર્થિક સ્થિતિ સારી નથી એટલેvssm તેમની સંપૂર્ણ જવાબદારી લઈને તેમને ભણાવવા કોશીશ કરે છે.

આ બધુ સમાજના સહયોગ વગર શક્ય નથી. જે લોકો આ કામમાં મદદરૃપ થઈ રહ્યા છે તે તમામના અમે આભારી છીએ સાથે સાથે અનાજ, સ્ટેશનરી વગેરેની ૩૫૦ બાળકોની ઘણી મોટી જરૃરિયાતને પહોંચીવળવા ખુબ લોકો મદદમાં જોડાય તેવી અપેક્ષા રાખીએ છીએ.

એક વ્યક્તિ ધારે તો થોડું કરી શકે પણ આપણા જેવા હજારો લોકો ભેગા થશે તો 3૫૦ શું 3000 બાળકોને પણ આપણે ભણાવી શકીશું અને કમલાબેન જેવી હજારો માને તેમણે વેઠેલી વેદનામાંથી મુક્તિ અપાવી શકીશું.

સૌ સાથે જોડાય તેવી અભ્યર્થના સાથે....

ફોટોમાં કમલાબેન તેમના ત્રણે બાળકોને હોસ્ટેલમાં પરત મુકવા આવ્યાં તે વેળાની તસવીર

Janaki realises her true potential…...

Janki with her certificate

Quite, intelligent, diligent and mature beyond her age is how we would describe 11 years old Janaki Nayak. In 2012, 7 years old Janaki arrived at Kalrav Hostel in Doliya along with elder sister Payal.  These small girls  had just lost their mother and the daunting task of raising the family was left on their father Vishnubhai who works as manual laborer.  A shattered Vishnubhai was in no condition either psychologically, physically or financially to take care of his five children; four daughters and one son all between the ages of 10 years to 2 months at the time his wife passed away.  Nonetheless, it was important for him to keep going so that at the end of the day he had money to buy food to feed his children.  A concerned and caring father that he is, Vishnubhai decided not to remarry but raise children with some help from his extended family. Another concern that boggled him was education of his children. These devastated children who were going to school found it hard to cope with the loss of   their mother.  He approached VSSM with a request to enroll his elder two daughters in the Doliya Hostel.

At the time of her enrolment Janaki could hardly  read or write and was under sever trauma. She would frequently wake up in the middle of the night crying for her mother. The team of Kalrav provided her all the necessary care and support and love of a mother. Today, Janaki is a confident 11 year old, studying in 6th grade, excelling in studies as well as co-curricular activities. Since last 2 years Janaki ranks first in her class, recently she went on to win the school elocution competition when she spoke on the subject of ‘Democracy and the Indian Election system.’ Janaki takes initiative of managing various tasks in the hostel and performs her duties well.
 The adversities of life  have made Janaki an extremely mature girl at a very young age. She is aware of the sacrifices her father has made to raise her and the siblings, especially not marrying again (which is very common in their community).  When she grows up she wants make life easy for her father. Janaki desires to peruse medicine when she grows up.
 So what would have become of Janaki had she not come to stay at Kalrav hostel?? Well, she like hundreds of girls of her community would have been married and working as a child labour in any of the farms to supplement her family’s income and feed the large brood!! It is the opportunities created at Kalrav that has enabled Janaki realize her true potential.

vssm સંચાલિત કલરવ હોસ્ટેલ, ડોળીયામાં ભણતી જાનકી વકૃત્વ સ્પર્ધામાં પ્રથમ

“પપ્પા, મારી મમ્મી ક્યારે આવશે...?” સહજ રીતે માતાની છત્રછાયા ગુમાવી બેઠેલ દીકરી જાનકી દ્વારા અનાયાસે પૂછવામાં આવેલ પ્રશ્ન! વાત છે મહેલજ ગામના વતની નાયક વિષ્ણુભાઈની. પત્ની ચાર-ચાર દીકરીઓ અને એક દીકરાને મુકીને ચાલી ગઈ, અવિરત અનંત પ્રવાસે. પાંચ-પાંચ સંતાનોની જવાબદારી ખભે લઈ વિષ્ણુભાઈ આખો દિવસ ‘દાડ્યું’ કરી ગુજરાન ચલાવે. ઘરે મારાં બાળકો એકલા-અટુલા છે” તેવી દ્વિધામાં હંમેશા રહે.
બાળકો ઘીમે-ધીમે મોટા થવા માંડ્યા, દરેક પિતાની જેમ તેમને તેમના અભ્યાસનો પ્રશ્ન સતાવવા માંડ્યો. તેઓ પણ યુનિફોર્મ પહેરી ઊછળ કૂદ કરતા બાળકોના સપના જોવા માંડ્યા. પરંતુ,એક મજુરી કરતા, ઘર વિહોણા, વિધુર પાંચ બાળકોનાં બાપને તે અધિકાર ક્યાંથી હોય. સરકારે શિક્ષણ એક ‘મૂળભૂત બંધારણીય અધિકાર’ ઘોષિત કર્યું છતા પણ ભણતરમાં પૈસાનો ભાર અનિવાર્ય છે તે વિષ્ણુભાઈ સારી પેઠે જાણતા હતા. તેથી ગામઠી સરકારી નિશાળમાં જાનકીને દાખલ કરી, પણ મન:સ્થિતિ પહેલા જેવી જ, કારણ ત્રીજા ધોરણમાં હોવાં છતાં જાનકીને કક્કાનો ક ન આવડે.
આવા કપરા સંજોગોમાં વિષ્ણુભાઈએ ડોળીયા ગામમાં vssm દ્વારા વિચરતી જાતિનાં બાળકો માટે ચાલતા છાત્રાલય વિશે સાંભળ્યું. આ છાત્રાલયમાં બાળકોને વિનામૂલ્યે ભણાવાય છે તે સાંભળી વિષ્ણુભાઈએ છાત્રાલયની મુલાકાત લીધી. “હે બુન, મારી છોડીને ઓય ભણવા રાખશો?” ડોળીયા કન્યા છાત્રાલયનાં બાલદોસ્ત વંદનાને અભણ બાપે પુછેલ સાહજિક પ્રશ્ન.
સર્વે દ્વારા કુટુંબની પરિસ્થિતિનું આકલન કરી જાનકીને ચોથા ધોરણમાં દાખલ કરવામાં આવી. આમ, વિધિવત્ રીતે શિક્ષાનો પ્રારંભ થયો. જાનકી પ્રથમ વર્ષે છાત્રાલયમાં કક્કાના ક થી જ્ઞ જાણી શીખી. હંમેશા નિયમિત વિદ્યાર્થીની જાનકીએ ધીમે-ધીમે પોતાની પ્રતિભા દેખાડવા માંડી. ભણતરનું એવું તો ઘેલું લાગ્યું કે પાંચમાં ધોરણની વાર્ષિક પરીક્ષામાં નાયક જાનકી વિષ્ણુભાઈ પ્રથમ નંબર લાવી. અત્યારે એના વર્ગમાં એ ‘રેન્કર’ છટ્ઠા ઘોરણમાં અભ્યાસ કરે છે.
આજે જાનકી છાત્રાલય વ્યવસ્થાની ઘણી જવાબદારીઓ સંભાળે છે. બાળકોના સર્વાંગી વિકાસ માટે છાત્રાલયમાં અવારનવાર ઈત્તર પ્રવૃત્તિઓ થતી હોય છે. તેમાં પણ તેણી સક્રિયપણે, રસપૂર્વક ભાગ લે. ૨૫મી જાન્યુઆરી એટલે રાષ્ટ્રીય મતદાતા દિવસ. આ દિવસે શાળામાં યોજાયેલ વકૃત્વ સ્પર્ધામાં હોશભેર જાનકીએ ભાગ લીધો. અને ‘લોકશક્તિ અને ભારતની ચૂંટણી પ્રક્રિયા’ વિષય પર બોલી પ્રથમ ક્રમાંકે આવી. પિતા તરીકે વિષ્ણુભાઈ આજે કહે છે, “આ vssmની નીહાળે મારી છોડીને ખુબ સારી સુવિધા આપી. આજે મારી બે છોડી ને એક છોરો ઓય ભણે સે. હું બીજાને પણ કવ સુ તમારા સોકરાવને ભણવા ઓય મુકો.”
જાનકી જેવાં અનેકોનાં અનેક કોડ ઈશ્વર પૂર્ણ કરે તેવા મનોરથ સાથે, વિષ્ણુભાઈ જેવાં અનેક બાપનાં ૭૦૦ થી વધારે સંતાનોને vssm વિનામૂલ્યે શિક્ષાની સુવિધા પૂરી પાડી રહ્યું છે.
જાનકી પોતાને મળેલાં સર્ટીફીકેટ સાથે..

VSSM receives Rs. 65 lakhs grant from Jain Yuvak Sangh, Mumbai towards construction of an Educational Enclave for the children of nomadic communities…

Receiving the Fixed Deposit of the donation
amount from the trustee of Jain
Yuvak Sangh and our well-wishers at
the program…..

Once the omni present and all important nomadic communities are  forgotten communities today, struggling to remain afloat and survive under absolutely inhuman  living conditions.  Not only do the survive under inhuman conditions,  they also confront on daily basis the  inhuman attitude of the society in general. It is not because they went wrong in the midst of all the growth and development it is because we chose to forget them. And why did we forget them; because they  no longer  hold that importance in our lives!!  

VSSM has chosen to work for the welfare and development of these forgotten nomadic communities. We at VSSM feel that the society today is indebted towards  the nomads for their contribution in the evolution of our present day society. The responsibility we have embraced,  the individuals and organisations that are joining in our efforts give us all  the privilege to experience the joy of giving back. On 20th February 2016 we experienced one such gratifying moment when Mumbai based Jain Yuvak Sangh donated Rs. 65 lakhs towards the construction of an Educational Enclave for the children of nomadic communities. 

We are extremely grateful to the Jain Yuvak for their generous contribution. We would also like to take this opportunity to thank all our dear well-wishers who remained present during the program and extended financial contribution towards the building of Educational Enclave. 

વિચરતી જાતિના બાળકોના અભ્યાસ માટે નિવાસી સંકુલ બનાવવા મુંબઈ જૈન યુવક સંઘે vssm ને ૬૫ લાખનું અનુદાન અર્પણ કર્યું

vssmને JYS દ્વારા વિચરતી જાતિના બાળકોના શૈક્ષણિક સંકુલ બનાવવા માટે ૬૫ લાખનું અનુદાન આપવામાં આવ્યું..

વિચરતા સમુદાયોનું આપણા માથે મોટું ઋણ છે અને એ ઋણ ચુકવવા સૌ સાથે મળીને કોશિશ કરે એ ક્ષણ જીવનની ધન્ય ક્ષણ છે. વિચરતી જાતિની પડખે જયારે પણ કોઈ ઉભા રહીને મદદ કરે ત્યારે ત્યારે એ ધન્યતા અનુભવાય છે. આવી જ એક અદભુત પળના સાક્ષી તા.૨૦મી ફેબ્રુઆરીના રોજ બનવાનું થયું. શ્રી મુંબઈ જૈન યુવક સંઘે વિચરતા સમુદાયના બાળકોના હોસ્ટેલ નિર્માણ માટે રૂ.૬૫ લાખનું અનુદાન સહર્ષ vssmને અર્પણ કર્યું. JYSના અમે સૌ આભારી છીએ.

JYS સિવાય આ કાર્યક્રમમાં ઉપસ્થિત સૌ વહાલાં સ્વજનોએ પણ પોતાનો અમુલ્ય આર્થિક સહયોગ આ નિમિત્તે નોંધાવ્યો એ માટે સૌના પણ આભારી છીએ.. 

ફોટોમાં ૬૫ લાખની FD આપતાં JYSના ટ્રસ્ટી અને કાર્યક્રમમાં ઉપસ્થિત સૌ સ્વજનો

Inculcating the principles of community living and life skills through Hostel living…

Nomadic Girls cleaning the space around Kalrav hostel

The hostel living in all the VSSM managed hostel facilities is targeted to build an environment of learning, community living, inculcating the universal human values in the children staying with us. The daily schedule is designed in such a way that children work to clean their surroundings and their living spaces, perform community prayers, the elder children have to take care of the needs of the younger ones, studying and picking up other co-curricular activities…All these daily activities help them become better students and citizens. 

In the VSSM managed and ‘Giant Group of Central Mumbai and Aarti Foundation supported Kalrav girls hostel at Doliya 93 girls are staying and continuing with their education. These girls are between the ages of 5 to 11 years. On 2nd October they took up the task of cleaning the main road just outside their hostel premises. This road is the Rajkot-Ahmedabad road. The cleanliness drive was to mark Gandhi Jayanti and remember the principles Gandhi practiced and preached. The Baldosts of the facility Vandana, Jalpa, Harshad who are taking remarkable care of this children designed this initiative to put into practice what the children  have been learning in their books. 

Such small yet thoughtful initiative go a long way……one has to make very conscious efforts to ensure that these universally relevant principles that Gandhiiji preached aren’t forgotten by the future generations. With all our efforts we make sure that such initiatives do not remain limited to special days but are followed as a way of life by our children…

ગાંધી જયંતિ નિમિત્તે vssm દ્વારા ચાલતી હોસ્ટેલની દીકરીઓએ સ્વચ્છતાનો કાર્યક્રમ કર્યો..

Nomadic Girls cleaning the space around Kalrav hostel

Vssm સંચાલિત અને ‘જાયન્ટ ગ્રુપ ઓફ સેન્ટ્રલ મુંબઈ’ અને ‘આરતી ફાઉન્ડેશન’ના આર્થીક સહયોગથી સુરેન્દ્રનગર જીલ્લાના ડોળિયા ગામમાં કલરવ કન્યા છાત્રાલય ચાલે છે. વિચરતી જાતિની ૯૩ દીકરીઓ આ છાત્રાલયમાં રહીને ભણે છે. હોસ્ટેલમાં ભણવા આવતી દીકરીઓની ઉંમર ૫ વર્ષથી લઈને ૧૫ વર્ષ સુધીની છે. આમ તો આ દીકરીઓ રોજ પોતાની હોસ્ટેલ અને એની આસપાસના પ્રાંગણની સફાઈ કરે જ છે પણ આજે ગાંધીજયંતિ નિમિતે ખાસ હોસ્ટેલ બહારનો રાજકોટ –અમદાવાદ તરફનો રસ્તો એમણે સાફ કર્યો.. દીકરીઓ ગાંધીજીના જીવનને એમના મુલ્યોને સમજે એ માટે બાલદોસ્ત વંદના, જલ્પા, હર્ષદ એમને પુસ્તકની સાથે સાથે પ્રેકટીશમાં પણ ગાંધીના મુલ્યોને શીખવવા કોશિશ કરે છે.. નવી અને યુવા પેઢી ગાંધીના મુલ્યો સમજશે તો ભવિષ્યમાં હિંસા રહિત વિશ્વ જોઈ શકાશે.. જાણું છું આ ખુબ મોટી આશા છે.. કેટલાકના મતે અશક્ય. પણ સ્વપ્ન તો જોઈ જ શકાય અને એ સ્વપ્નને સાકાર કરવાનું પોતાના ઘરથી કરી જ શકાય.. અને એટલે જ vssm પરિવાર ગાંધીને સમજી એમના માર્ગે આગળ વધે એ કોશિશમાં અમે સતત લાગ્યા રહ્યા છીએ.. વળી આ કાર્ય ફક્ત ૨ જી ઓક્ટોબરે જ યાદ આવે અને એ થાય એ અજુગતું લાગે. આ નિરંતર પ્રક્રિયાની જેમ ચાલવું જોઈએ. vssm પરિવાર ગાંધી મુલ્યોને સમજી એને સમજદારી પૂર્વક અપનાવે એવી શ્રદ્ધા...

ફોટોમાં vssm સંચાલિત કલરવ કન્યા છાત્રાલય આસપાસના પ્રાંગણની સફાઈ કરતી દીકરીઓ

Our family, VSSM and the nomadic communities’, is continuously growing

Some beautiful moments we experience with our lovely daughters

A day trip to Manav Parivar-Matar for our girls staying at our Ahmedabad hostel was organised recently. The girls had a wonderful time amidst nature. They enjoyed every bit of the opportunity they got to enjoy the open space and nature, they giggled, collected flowers and had a wonderful opportunity to observe and understand the functioning to the medical camp. They met the patients coming tot he camp. 

We are glad things are gradually shaping up as desired for our girls. The number of patrons and friends for the Ahmedabad hostel is also growing consistently. Namrataben and members of Satsang Parivar never miss an opportunity to shower their love on the girls, with  Dhirendrabhai of Manav Parivar the girls have established such honest rapport  that without hesitation they demand from him whatever they want. Pragneshbhai continues to go and shop every little thing the hostel requires, while Kiritbhai has ensured that the store room of the hostel never goes empty - he had maintained continuous supply of food, grains  and kitchen essentials for the hostel. 

The joy it brings to see a growing family of friends and well wishers is difficult to express here. Hope one day the entire universe becomes our family..

Some beautiful moments we experience with our lovely daughters…..

Vssm દ્વારા અમદાવાદમાં ચાલતી વિચરતી જાતિની દીકરીઓની હોસ્ટેલમાંથી દીકરીઓને એક દિવસ માટે માનવ પરિવાર – માતરની મુલાકાતે લઈને ગયા. ત્યાં કુદરતના ખોળે સૌ મનભરીને રમ્યા અને ખુબ બધા ફૂલ એકઠા કર્યા, માથામાં નાખ્યા, કેમ્પમાં આવતા દર્દીને મળ્યા.

અમારી આ દીકરીઓ હવે સરસ ગોઠવાઈ ગઈ છે. આ દીકરીઓના સ્વજનોની સંખ્યા પણ અમદાવાદમાં વધવા માંડી છે. નમ્રતાબેન અને સતસંગ પરિવારના સૌ તો હમેશાં કોઈને કોઈ નિમિત્તે આ દીકરીઓ પ્રત્યે એમનું વહાલ દર્શાવે છે તો માનવ પરિવારના ધીરેન્દ્રભાઈને તો દીકરીઓ ‘હવે આવો ત્યારે આ લાવજો.. તે લાવજો’ એમ હકથી કહેવા માંડી છે..  પ્રજ્ઞેશભાઈએ તો નાનામાં નાની ચિંતા કરી બધી વસ્તુ જાતે જઈને ખરીદાવી છે અને કિરીટભાઈએ હોસ્ટેલનું અનાજ ખૂટવા નથી દીધું.. કેવા વહાલાં અને પ્રિય સ્વજનો. આનંદ આનંદ અમારો પરિવાર મોટો થઇ રહ્યો છે. એક દિવસ આખું વિશ્વ પરિવાર બની જાય એવી ઈશ્વરને પ્રાર્થના

અમારી દીકરીઓ સાથે જીવનની સૌથી સુંદર પળો 

All we want is the girls from nomadic communities study hard and live their dreams…...

 Girls waving goodbyes to the aircraft...

The need to educate, the importance to educate are foreign concepts to the parents from nomadic communities. They make hardly any efforts to ensure their children go to school, with  boys their is still a little concern but when it comes to girls they are absolutely unprepared to send them off to school.  Amidst such mindsets VSSM is striving to make sure that the children from these communities go to school and remain with the school system. We have designed specials strategies to make sure that more and more girls from these communities are brought within the folds of mainstream education. 90 girls are staying with VSSM run Doliya Girls Hostel for girls from nomadic communities. Starting this year (June 2015) we have set up another residential facility especially of tte girls. This time the hostel is right next to our office in Ahmedabad.  The girls have been enrolled with one of the leading school of Ahmedabad. 

All along convincing the parents has been the most challenging task of the entire initiative. Last weekend was tough for the us and the girls because of some disruptions created by the parents. With great difficulty we could convince the parents.  The entire episode has left us and the girls distraught. 

To cheer them up and and boost their morale we took the girls to see aircraft take offs and landings at the Ahmedabad airport this morning. We went the girls to shed away all fears, over come all turbulence and fly high to achieve their dreams. They have been in an upbeat mood,  ready to reach for the stars  and hope similar sense prevails with their parents and community members ………

વિચરતા પરિવારોની દીકરીઓ ખુબ ભણે ખુબ આગળ વધે એ માટે vssmનો પ્રયાસ..

વિચરતા પરિવારોને શિક્ષણની જરાય સમજ નથી. એટલે બાળકોને ભણાવવાનું પણ ખાસ કરતા નથી. છોકરાંઓને ભણાવવાનું હવે થોડું કરી રહ્યા છે પણ દીકરીને ભણાવવાની તો તૈયારી જ નથી...

vssm વિચરતી જાતિની દીકરીઓ ભણતી થાય એ માટે કોશિશ કરે છે. ૯૦ દીકરીઓ ડોળીયાગામમાં vssm દ્વારા ચાલતી હોસ્ટેલમાં રહીને ભણે છે. અમદાવાદમાં પણ આપણા કાર્યાલયની જગ્યામાં જ દીકરીઓ ભણતી થાય એ માટેની વ્યવસ્થા ગોઠવી છે.. પણ કેટલીક દીકરીઓના માતા- પિતા ખુબ મુશ્કેલી ઉભી કરે.. ગત શની – રવી આ દીકરીઓ અને મારા માટે પણ બહુ દુઃખદાયક રહ્યો.. વાલીઓને સમજાવવામાં ખુબ મુશ્કેલી પડી.. માંડ બધું થાળે પડ્યું.. પણ દીકરીઓ ખુબ ઉદાસ થઇ ગઈ હતી..

એમની આ ઉદાસીનતા દુર થાય અને એમના સ્વપ્નની ઉડાન ખુબ ઉંચી ઉડે, કોઈ વિઘ્નો નડે નહિ એવા શુભ આશયથી ઉંચી ઉડાનને જોવાનો કાર્યક્રમ કર્યો અને અમે અમદાવાદ એરપોર્ટ પર ટેક ઓફ અને લેન્ડ થતી ફલાઈટ જોવા આજે સવારે પહોચી ગયા.. જે તસ્વીરમાં જોઈ શકાય છે.. દીકરીઓએ નિરાશા ખંખેરી નાખી છે અને ઉંચી ઉડાન ભરવા પાછી તૈયાર થઇ ગઈ છે... એમના આ સ્વપ્નને હવે કોઈ હાની ના પહોચે એ માટે સૌને સદબુદ્ધિ આપે એવી પ્રભુ પ્રાર્થના... 

ફોટોમાં દીકરીઓ વિમાનને આવજો કહેતી...

VSSM started a hostel for Nomadic girls in ahmedabad

Happiness is …..Amdavadies showing overwhelming support for the first ever hostel for nomadic girls in city……

Ready to go to school

Years back when we began working for the nomadic communities we had absolutely no idea where they were, a couple of years later addressing  an extremely challenging and rampant problem of education and out of school children in almost all the nomadic communities brought tears to our eyes. Any efforts,  and believe us we have made countless efforts to mainstream the children from nomadic communities, failed either due to the societal approach or the attitude of educational institutions and the parents themselves.

We were required to design our own strategies specifically for the communities we work for, from Balghars, Bridge Schools, separate residential facilities for girls and boys and enrolling in institutions accepting enough.

Hence, the opening of a hostel,  in our own city of Ahmedabad, for the girls from various nomadic communities was  realising a much awaited day dream. 30 girls between the ages of 5 to 13 years have enrolled in this hostel.

All thee years the majority of donations received by VSSM are from Mumbai based donors as people in Ahmedabad aren’t much aware of the activities of VSSM so our  pledge to bring maximum donations for this particular  hostel from Ahmedabad itself made us a bit anxious. We weren’t sure about the response but kept the faith and with bit of apprehension we spread a word on our needs to get the hostel functional. All these mixed feeling have been laid to rest with the overwhelming response we have received from the Amdavadies.

Some people come and ask “what do you take for donations?”

“Whatever you would want to give!!”

“Still, if you tell us we’ll have a better idea.”

“Anything will do spices, grains, salt, sugar…”

Surprisingly donations began pouring in form of salt bags, oil tins, wheat flour (so that we are saved from the task of taking the wheat to flour mill. DImpleben got to know that the hostel kitchen was to take a week more to be functional,  so she decided to pitch in by mobilising support from her friends. They began cooking meals for the children and their Baldosts. The girls are enjoying Bhajipavs and likes .. dishes they haven’t tasted before……Dimpleben also comes to teach the girls, Sadhnaben and Shreya also teach the girls 2-3 hours daily.

VSSM well wisher and volunteer
smt. Dimpalben teaching a girl

Pragneshbhai Desai our long standing patron worries about us the most…vessels for kitchen, bed sheets, towels, tooth paste, tooth brushes etc, he brought all these in donations. Roaming through the shops of Manekchowk ( a busy market within walled city of Ahmedabad), haggling with the sellers in such gruelling Ahmedabad heat isn’t easy but Pragneshbhai did it all!! Kiritbhai is spreading the word about this hostel while respected Shri. Dr. Pankajbhai Shah has helped with the admissions of girls in H. B. Kapadia school.  Shri. Muktbhai a very  empathetic trustee of this school and the teachers are ensuring the girls adjust well with the new school setup. Respected  Namrataben Shodhan and her friends will be meeting up with the girls soon while Ashaben Sharma is making a list of things to be donated. 

Such heart warming response to a very humble cause.  Like minded people joining our endeavour to educate children from the most marginalised communities of our state.

A big thank you and respects to all our friends who have stood by us……

In the picture girls ready for their school and Dimpleben teaching Nikita….

સાચે જ લોકો મીઠાની થેલી, સિંગ તેલના પાંચ લીટરના ડબ્બા લઈને આપી જવા માંડ્યા છે... આનંદ આનંદ

અમદાવાદમાં વિચરતી જાતિની દીકરીઓ માટે હોસ્ટેલ શરુ કરી. ૫ વર્ષથી લઈને ૧૨ વર્ષની ૩૦ દીકરીઓ ભણવા આવી છે. આ દીકરીઓ માટે થનાર ખર્ચ માટે અમદાવાદમાં રહેતા લોકોને અપીલ કરી હતી.. આમ તો સંકલ્પ કર્યો છે કે, આ હોસ્ટેલ માટે મહત્તમ ડોનેશન અમદાવાદમાંથી જ મળે. સંકલ્પ કર્યો પણ વિશ્વાસ થોડો ડગુંમગુ હતો.. લોકો જોડાશે કે કેમ એ અંગે થોડો શંશય હતો.. પણ સાથે સાથે ઈશ્વર પર ભરોષો હતો કે એ જરૂર આ સંકલ્પ સિદ્ધિમાં મદદ કરશે..

અપીલ કંઈ જાહેરાતની જેમ નહોતી કરી પણ સૌને મોઢા મોઢ કહ્યું હતું, કેટલું થશે એ ખબર નહોતી. vssmના કામને મુંબઈ ના લોકો જાણે અને મદદરૂપ પણ થાય પણ અમદાવાદમાં લોકોને આ પ્રવૃતિનો ખાસ પરિચય પણ નહોતો.. પણ એક અઠવાડિયામાં જે રીતે લોકો આવી રહ્યા છે જોડાઈ રહ્યા છે એ આશ્રયજનક અને સુખદ આનંદ અપાવે એવું છે..

કેટલાક મને પૂછવા આવે, ‘તમે શુ શુ લો છો?’

‘તમારે જે આપવું હોય એ..’

‘તો પણ તમે કહો તો વધારે ખ્યાલ આવે’

‘મરચું, મીઠું, ગોળ, ઘઉં, બધું જ ચાલે’અને સાચે જ લોકો મીઠાની થેલી, સિંગ તેલના પાંચ લીટરના ડબ્બા, ૧૦ કી.લો. દળેલોલોટ (અમારે દળાવવા જવું ના પડે એની ચિંતા કરીને) વગેરે આપી જાય છે.. ડિમ્પલબેનને ખબર પડી કે હોસ્ટેલનું કિચન તૈયાર નથી થયું. રસોઈ કરવામાં તકલીફ થાય છે એટલે એમણે ૭ દિવસ કિચન તૈયાર થતાં થશે એમ અંદાજ લગાડીને ૭ દિવસની રસોઈ તેમના બધા મિત્રોએ મળીને ઘરેથી બનાવીને તમામ બાળકો અને બાળદોસ્તો માટે લઇ આવવાનું નક્કી કર્યું.. બાળકોને તો પાઉંભાજી શુ એની પણ ખબર નથી પણ હોશથી જમી રહ્યા છે. પાછા સવારે ડિમ્પલબેન બાળકોને ભણાવવા આવે. સાધનાબેન અને શ્રેયા પણ બે થી ત્રણ કલાક ભણાવવા આવે.

પ્રજ્ઞેશભાઈ દેસાઈ તો અમારા એવા પ્રિય સ્વજન હોસ્ટેલની સૌથી વધારે ચિંતા એમને.. કિચનના તમામ વાસણ, ચાદર, ટુવાલ, પેસ્ટ, બ્રશ વગેરે ડોનેશનમાં લઇ આવ્યાં. પાછા વસ્તુ જાતે ખરીદવા જાય.. આવી ગરમીમાં માણેક ચોકમાં ફરીને ભાવ તાલ કરીને ખરીદી કરે. આદરણીય શ્રી નમ્રતાબેન શોધન પણ એમના મિત્રો સાથે બાળકોને મળવા આવશે. એ પણ એટલી જ ચિંતા કરે.. તો કિરીટભાઈ શાહ સૌને આ કામમાં મદદરૂપ થવાનો સહજ પ્રચાર પ્રસાર કરે.. અને અમારા આદરણીય શ્રી ડો. પંકજભાઈ શાહે દીકરીઓને H.B કાપડિયામાં ભણવા દાખલ કરી. સ્કુલના ટ્રસ્ટી શ્રી મુક્તભાઈ અને શાળાના તમામ શિક્ષકો પણ આ દીકરીઓ પ્રત્યે ખુબ પ્રેમ રાખે.. શ્રી આશા શર્મા બેન પણ શુ લાવવું છે એની ચિંતા કરે... કેવા સરસ લોકો કેવી સરસ રીતે જોડાઈ રહ્યા છે.. આનંદ આનંદ.. ઈશ્વર સંકલ્પ પૂરો કરવામાં મદદ કરે છે.. એ સ્પસ્ટ લાગી રહ્યું છે. સાથે છો એવા સૌ મિત્રોને વંદન અને પ્રેમ..

ફોટોમાં શાળાએ જવા તૈયાર દીકરીઓ..અને બીજામાં નિકીતાને ભણાવી રહેલાં ડીમ્પલબેન